Τρίτη, 15 Δεκεμβρίου 2009

Μέρες σφραγισμένες, σαν ακάλυπτες επιταγές


Και στη κοιλαδα του θανατου αν βαδισω, δε θα φοβηθω. ...

Μεγάλη απουσία ή μακρινή παρουσία; Σε μια πόλη που απλώνει τα γεμάτα αγκάθια χέρια της να σε αγκαλιάσει, με τη ματαιοδοξία της κακογουστιάς της, την άμετρη υποκρισία των γειτόνων σου και την απάθεια των πρώην συντρόφων σου, δεν θες να πεις κουβέντα…να φύγεις θέλεις, όσο γίνεται πιο μακριά…να μην ακούς άλλες παπάρες, να μυρίζεις άλλο τα σκουπίδια που σε πνίγουν, τα σύννεφα που πετάνε χαμηλά κι αγγίζουν το κεφάλι σου, κάνοντας σε να αναφωνείς :
- Ω, μα τον Ώντιν…
Κλείνεις τα μάτια σου και θυμάσαι διακοπές στην Αμοργό, βουτιές στην Δονούσα, εκδρομές στο Πήλιο, καφέδες στο Καρτιέ Λατέν με τον Ηλία, περίπατους Κυριακή ξημερώματα με τον Μίνω…ότι σε γεμίζει, ότι σε ευχαριστεί, ότι σε ηρεμεί, ότι σε κάνει να ονειρεύεσαι. Κι ας ξέρεις ότι δεν γυρνάνε πίσω, οι εποχές που το αλάτι είχε γεύση μοναδική και που μερικές λέξεις, είχαν τη σημασία τους…
Αναρωτιέμαι τι σημαίνει, σημειώνω, βάζω σημάδια του χρόνου μου και στιγμές μου σε κοινή θέα; Μάλλον σημαίνει αδιαθεσία και απροθυμία για συμμετοχή σε μια βλακώδη καθημερινότητα ή απλώς μικρά γράμματα, σε μπουκάλια στον ωκεανό, που τα πιο πολλά θα μείνουν ανεπίδοτα….
Σαν χρόνος μέσα σε μπουκάλι
Σαν αίμα μέσα σε μπουκάλι
Σαν ψέματα μέσα σε μπουκάλι
Σαν δάκρυα μέσα σε μπουκάλι

Όλα ανεξαιρέτως, αεροστεγώς σφραγισμένα…

Πέμπτη, 17 Σεπτεμβρίου 2009

Βάλς χαμένων αισθήσεων, χρόνων και φίλων...


Πλούτε και βασιλεία, ύψιστη τέχνη των τεχνών, τι φθόνος, φθόνος παμφάγος, παραμονεύει τη ζηλευτή ζωή σας;

Δεν θα σου κρύψω που κατάντησα, οδηγημένος από ελπίδα στην ελπίδα. Εδώ που η τύχη ανέβασε τη ζωή μου, σε ποιόν άλλον να μιλήσω ανοικτά; (εννοώντας τον εαυτό του)...

Βασιλιάς ΟΙΔΙΠΟΔΑΣ

Έχω βαρεθεί να χάνω φίλους, έχω βαρεθεί να συναντιέμαι με άλλους φίλους σε κηδείες κι έχω σιχαθεί να μιλάω για ανθρώπους που αγαπάω (και που ένοιωσα συνοδοιπόρους και συνταξιδιώτες σε χρόνο) – οριστικά κι αμετάκλητα – παρελθόντα. Έχω βαρεθεί να μισώ αυτό που ήμουν και να οικτίρω αυτό που έγινα. Ο Oscar Louis Forel έλεγε : Πόσοι νέοι ξεκινούν σαν Δον Κιχώτες και γυρίζουν Σάντσο Πάντσα! Αυτό με εκφράζει…ξεκίνησα να γίνω ο Μικρός Ήρωας και κατάντησα ο Σπίθας…Έχω βαρεθεί να φυλλομετρώ τις αρετές μου και να καλωσορίζω τις κακίες που με καταλαμβάνουνε χρόνο με το χρόνο…Βαρέθηκα να μιλώ στον εαυτό μου και να μην με ακούω…Βαρέθηκα να μιλάω σε άλλους και να κοιτάνε τον ουρανό, μήπως και βρέξει…Βαρέθηκα και τις βροχές, βαρέθηκα και τη λιακάδα…Μια φίλη καλή μου είπε εχτές, ο θάνατος δεν είναι και τόσο δύσκολη υπόθεση, η ζωή…μάλιστα, αυτό είναι βασανιστήριο…Θυμήθηκα την εποχή που μιλούσαμε μέχρι το πρωί για τον Καρυωτάκη κι ένα δάκρυ πήρε την κατηφόρα, σαν πυροτέχνημα της στιγμής…Ψιλόβρεχε και σήμερα κι έπρεπε να πω ένα αντίο…Δεν πήγα στο ραντεβού, κλείστηκα στο σπίτι μου.

Είπα δυνατά : Αντίο Γιώργο…

Αντίο Γιώργο Κολόζη...

Ακόμη ένας άτακτος, ένας αυθεντικός άνθρωπος, ένας ταλαντούχος φίλος φεύγει κι ο κόσμος του σινεμά γίνεται μικρός, πιό ασήμαντος, πιό ακίνδυνος... Ρίξαμε άγκυρα...ρηχά και βρώμικα νερά...

Παρασκευή, 07 Αυγούστου 2009

Kάθε καλοκαίρι


Ν' ακούει τραγούδια να χαρεί,
λογάκια να μεθύσει
και η ομορφιά του δειλινού
γλυκά να το αποκοιμίσει

Πάντα είχα την απορία, από τι υλικό είναι φτιαγμένες οι νεράιδες…Αν τρώνε πρωί, μεσημέρι, βράδι, αν κοιμούνται, αν ερωτεύονται,….Γιατί είναι τόσο ντροπαλές και ενώ ξέρουμε όλοι ότι υπάρχουν, ελάχιστοι τις έχουν δει; Πάνε σχολείο, μένουν μεταξεταστέες, ποια μέρη προτιμούν για διακοπές; Από πολύ μικρό παιδί είχα αυτές τις βασανιστικές απορίες, που μου έχουν μείνει αναπάντητες, αλλά χρήσιμη παρέα σε ώρες περισυλλογής ή νυχτερινών καταδύσεων στις αναμνήσεις του χαμένου χρόνου.

Πως θα ήταν αν ξαναγραφόταν ο «μικρός πρίγκιπας» του Εξυπυρύ σε γένος θηλυκό; Μια όμορφη φιγούρα έρχεται στο νου μου χαμογελαστή, που θα μπορούσε να δώσει σάρκα και οστά στον ρόλο της «μικρής πριγκίπισσας»…Ένα κοριτσάκι που δεν μεγάλωσε ποτέ, κυνήγησε τον χρόνο, και τα κατάφερε να τον δαμάσει, να μείνει πάντα έτσι, όμορφη, διάφανη, ντελικάτη…Να μείνει πάντα στα 15 της…

Αν υπήρχαν μερικές λέξεις να περιγράψει κανείς το κορίτσι εκείνο, είναι οι λέξεις : αφοπλιστική ειλικρίνεια, φιλότιμο, μαγκιά…σε εποχές δύσκολες για κορίτσια με ανδρική συμπεριφορά και χαρακτηριστικά.

Δεν μεγάλωσε ποτέ, γιατί αυτό διάλεξε, γιατί τη σεβάστηκε ο χρόνος, όπως την σεβάστηκαν όλοι όσοι την γνώρισαν από κοντά ή απλώς πέρασαν από δίπλα της. Δεν ήταν απλά μια γνωστή φιγούρα, μια αναγνωρίσιμη περσόνα, δεν μπορούσε καν να περπατήσει στους δρόμους χωρίς να ζητήσουν να της σφίξουν το χέρι ή να της πουν δύο λογάκια, ενώ η ίδια έκανε ότι μπορούσε να το αποφύγει. Ίσως και γι αυτό περπατούσε χαμογελαστή, αλλά με το κεφάλι πάντα σκυμμένο.

Συμβόλισε με το πιο παραστατικό τρόπο, την ατίθαση ομορφιά της αιώνιας νεότητας, τον χαμένο ερωτισμό μιας ολόκληρης εποχής, τις ξέγνοιαστες νύχτες και τα ειδυλλιακά δειλινά χαμένων καλοκαιριών και ανεκπλήρωτων πόθων, την ένταση της θάλασσας και του αέρα που πυρπόλησαν όρκους
αιώνιας πίστης κι αγάπης, τη μελωδία της εφηβικής ζάλης και την ανείπωτη μεφιστοφελική ομορφιά, που ακολουθεί και βασανίζει σαν καταραμένη μνήμη τους περισσότερους ανθρώπους στο γήρας τους…

Είχε την τύχη με το μέρος της, αλλά ήξερε να την διαχειριστεί και προπαντός διέθετε την ψυχραιμία, να μην λαθέψει και απογειωθεί σε ψεύτικους ουρανούς. Αν και νεράιδα ήταν πολύ Γήινη, πολύ Ανθρώπινη. της άρεσε πάντα να πατά στέρεα στη γη. Όταν ήταν μόλις 15 χρονών, κερδίζει σε ένα διαγωνισμό ενός περιοδικού (ΤΟ ΠΡΩΤΟ). Το έπαθλο, μια κρουαζιέρα μαζί με την πιο γνωστή πρωταγωνίστρια της εποχής. Όταν η Σταρ (εθνικού επίπεδου) αντίκρισε τη 15 χρονη σάστισε, γύρισε στον παραγωγό της (που τη συνόδευε) και είπε –δήθεν- αστειευόμενη :

- ΄Η θα πέσει αυτή στη θάλασσα ή θα πέσω εγώ, δεν μας χωράει και τις δύο το ίδιο πλοίο.

Ο παραγωγός (εθνικού επιπέδου κι αυτός) μένει άναυδος και απαντάει:

- Τέτοια ομορφιά, είναι αμαρτία να μη αποτυπωθεί σε φιλμ, να μείνει για πάντα αθάνατη.

Και φυσικά κάνει ότι μπορεί να τη πείσει να υπογράψει μαζί του ένα συμβόλαιο…
Η μικρή 15 χρονη, τρομάζει, της είναι όλα αυτά άγνωστα και αρνείται…
Ο παραγωγός ξαφνιάζεται, κανείς δεν του έχει πει όχι μέχρι σήμερα, πολύ περισσότερο ένα μικρό κοριτσάκι. Επιμένει και της προσφέρει ένα μυθικό ποσό για την εποχή, ίσον με το περίπου 80% της αμοιβής της μεγαλύτερης – εθνικού επιπέδου - σταρ. (60.000 δραχμές σύνολο, όταν ο βασικός μισθός ήταν 2.000 δραχμές).

Η Έλενα κι ο φοβερός και τρομερός Κώστας Καραγιάννης στα γυρίσματα
ενός "ταπεινού" - από κάθε άποψη - τηλεοπτικού.

Το κοριτσάκι της Ιστορίας μας, θα δεχτεί γιατί το βλέπει σαν ευκαιρία να βγάλει μερικά χρήματα, ενώ μέσα της αποκλείει το ενδεχόμενο να
ακολουθήσει ποτέ καριέρα ηθοποιού. Η ίδια δήλωνε ότι ήθελε να γίνει αρχαιολόγος ή πολεμικός ανταποκριτής ή εκπαιδευτής αλόγων…

Η πρώτη ταινία, φέρνει τη δεύτερη και τη Τρίτη. Στο σχολείο αναγκάζεται να πηγαίνει με περιπολικό της αστυνομίας. Θα αναγκαστεί να το σταματήσει και να συνεχίσει με μαθήματα κατ΄οίκον και με αυτό τον τρόπο θα τελειώσει το Γυμνάσιο.

Δεν θα μπορέσει να αποφύγει την μοίρα της, την καριέρα μιας ξεχωριστής και ιδιόμορφης σταρ του σινεμά και θεάτρου, αν και η ίδια κάνει ότι μπορεί, για να περάσει αυτό το ταξίδι, όσο πιο ήρεμα και πιο αθόρυβα μπορούσε. Και το κατάφερε, μια ολόκληρη καριέρα με πάνω από 30 κινηματογραφικές ταινίες κι άλλες τόσες θεατρικές παραστάσεις , ένα βραβείο Ερμηνείας στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης….Γίνεται το πρώτο ICON της ντόπιας pop culture.
Παρόλα αυτά δεν απασχόλησε κανένα ούτε με σκάνδαλα, προσωπικά κουτσομπολιά, φήμες και διαδόσεις που εξάπτουν την λαϊκή φαντασία και δημιουργούν φτηνούς μύθους και υλικό για φωτορομάντζα (που άλλωστε ήταν πολύ της μόδας εκείνη την εποχή).

Αν ήθελε θα μπορούσε να κάνει καριέρα στο εξωτερικό (η δεύτερη της ταινία ήταν γερμανική παραγωγή), αν ήθελε θα μπορούσε να είχε γυρίσει τις διπλές και τριπλές ταινίες, να ήταν εξώφυλλο κάθε εβδομάδα σε όλα τα περιοδικά…Αν ήθελε μαχαραγιάδες θα αυτοκτονούσαν στα πόδια της, αν ήθελε θα ζούσε στα πιο ακριβά ξενοδοχεία διεθνών λουτροπόλεων….θα μπορούσε να ήταν παρουσιάστρια τηλεοπτικών εκπομπών, δήμαρχος ή βουλευτής, κριτικός τέχνης, συνταγολόγος μαγειρικών πρωτοτυπιών, εκδότρια εφημερίδας, το πρώτο τραπέζι πίστα…Δεν ήθελε, δεν ήταν του χαρακτήρα της… Απέφευγε όσα οι συνάδελφοι της, κυνηγούσαν και κυνηγούν μέχρι σήμερα, με μανία και πείσμα και με κάθε τίμημα….

«Δεν κάνω τη δύσκολη, στο να δίνω συνεντεύξεις», είχε πει … «απλά δεν είμαι καλή στις δημόσιες σχέσεις, δεν είμαι καλή σε αυτό αυτό, δεν μου πάει…Δεν έχω άλλωστε να πω τίποτα σημαντικό, οπότε προτιμώ να σωπαίνω…Είμαι της γνώμης, ότι καλύτερα να σε αποθυμούν, όσοι σε αγαπούν».


Ποτέ δεν πίστεψε ότι έκανε κάτι το ιδαίτερο, κάτι το ξεχωριστό, κάτι σημαντικό. Όσοι την πλησίαζαν και της δήλωναν τον θαυμασμό τους, μάλλον την έφερναν σε δύσκολη θέση και συνήθως κοκκίνιζε σαν μικρό παιδί 15 ετών :

«Δεν είναι σπουδαίο κατόρθωμα να είσαι ηθοποιός, είναι πιο σπουδαίο να είσαι βιοπαλαιστής ή μαχητής της ζωής».

Η μικρή νεράιδα, μπορεί να μεγάλωνε σε ηλικία, όμως μέσα στο καθρέφτη της ζωής, παρέμεινε νέα, αρυτίδωτη, άφθαρτη, χαμογελαστή και πάντα όμορφη, με εκείνη την ομορφιά που πηγάζει μέσα από την ψυχή, με μια αρμονική γαλήνη, μια θαυμαστή ισορροπία εσωτερικού και εξωτερικού κόσμου. Μια αξιοζήλευτη αρμονία του «είναι» και του «φαίνεσθε».

Για μεγάλο χρονικό διάστημα έφυγε από την μεγάλη πόλη, από την κεντρική σκηνή και διάλεξε να χαρεί τη ζωή της και τη φύση, μακριά από τα φώτα, τις δεξιώσεις και τη πολυτέλεια, σε ένα ζεστό ερημικό κτήμα στην Εύβοια. Με μοναδική αξιοπρέπεια ασχολήθηκε με όσους αγαπούσε και με απλά καθημερινά πράγματα.
- Έχω μια αγκαλιά που δεν χωράει όλο τον κόσμο, αλλά αυτούς που χωράει του χωράει καλά.

Κάποτε συναντηθήκαμε σε μια παραγωγή, χαμηλού προϋπολογισμού, χαμηλών φιλοδοξιών, χαμηλών προθέσεων…Την είχα ρωτήσει :
- Μα γιατί το κάνετε; Δεν σας αξίζει…
-
Δεν είμαι κάτι ιδιαίτερο, κάτι διαφορετικό από σένα. Το κάνω για τους ίδιους λόγους που το κάνεις κι εσύ, για να ζήσω κι εφόσον δεν με προσβάλει τα υπόλοιπα είναι λεπτομέρειες…
Και σε αυτή τη ταπεινή δουλειά, χωρίς τη παραμικρή φιλοδοξία, ήταν παρούσα σε όλα, με ένα τρόπο που κέρδιζε όχι μόνο την αγάπη, αλλά τη λατρεία όλων.

Τελικά είχε δίκιο…Γιατί στην τελική εικόνα που μένει, στην εικόνα που έχουμε οι πιο πολλοί γι αυτή στο μυαλό μας, δεν έχουν σημασία οι ταινίες και οι αρετές τους, αλλά το δικό της άρωμα που βγαίνει μέσα από αυτές, πάντα μεθυστικό, πάντα αέρινο.

Στις 4 Μαρτίου του 2008, συνέβη κάτι απίστευτο. Σηκώθηκε από το κρεβάτι της και κοιτάχτηκε στον καθρέφτη και διαπίστωσε ότι είχε δύο τεράστια φτερά. Τα τίναξε με δύναμη και έφυγε προς τον ουρανό, σαν νεράιδα που ήταν, σαν άγγελος που ήταν, σαν τη νιότη που φεύγει μακριά, σαν το παρελθόν που γίνεται ανάμνηση, σαν ένα δάκρυ – σταγόνα στην βροχή…

Η Ελένη Ναθαναήλ Δεληβασίλη, δεν μένει πιά εδώ, αναχώρησε στη ηλικία των 16 ετών (οποιαδήποτε άλλη πληροφορία, είναι λανθασμένη και παραποιημένη). Επιβεβαίωσε τη φράση : Η οδός της απώλειας, είναι ο δρόμος προς τη δόξα και τη μνήμη…

Η Ελένη Ναθαναήλ Δεληβασίλη δεν μένει πια εδώ και μας λείπει η ομορφιά και η ευγένεια της. Μας λείπει η χαμένη αθωότητα που δεν θα την ξαναβρούμε ποτέ…
Από τη LIFO, τεύχος ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ, 2009.

Δευτέρα, 03 Αυγούστου 2009

Το αδιάφορο βλέμμα είναι ένα διαρκές αντίο

Τα χάλια αυτής της χώρας δεν είναι μόνο τα άθλια οικονομικά της, ούτε είναι να απορεί κανείς πως τα καταφέρνει μοναδικά να περνά, από το κακό στο χειρότερο, χωρίς να ανησυχεί κανείς, χωρίς κανείς να αντιδρά, χωρίς κανείς να φοβάται….
Ενεχυριάζουν ότι μπορούν, ξεπουλούν ότι μπορούν, αλλά ταυτόχρονα ενεχυριάζουν και ξεπουλούν τις ίδιες τις συνειδήσεις τους, με τον να υποθηκεύουν και να ξεπουλούν τα όνειρά και το μέλλον μας…

Το χειρότερο είναι ο βαρβαρισμός που πια μας έχει κυκλώσει, από τον τρόπο που μιλάμε, από τον τρόπο που μας μιλάνε, μέχρι τον τρόπο που οδηγάμε, από τον τρόπο που καταναλώνουμε , μέχρι τον τρόπο που συμπεριφερόμαστε κι από τον τρόπο που καταναλονόμεθα, μέχρι τον τρόπο που μας συμπεριφέρονται…Μια πικρή καθημερινή ιστορία, γεμάτη αγένεια, ασυνέπεια, εξευτελισμό, αθλιότητα και αρκετή ηλιθιότητα….
Πώς να τους νικήσεις; ΟΙ ΗΛΙΘΙΟΙ ΕΙΝΑΙ ΑΗΤΗΤΟΙ…

Οι βάρβαροι εκπόρθησαν τα τείχη και βρίσκονται εντός, αναμεταξύ μας…εμείς είμεθα οι βάρβαροι πλέον…

Αυτό που δεν βλέπει κανείς, μπορεί να το αγνοήσει.Βολευόμαστε, κλείνουμε τα μάτια, ξεχνιόμαστε, κοιτάμε το φεγγάρι, απομακρυνόμαστε, κλεινόμαστε στον ευατό μας, σαν σαλιγκάρια που διπλώνονται στο κελυφός τους, τόσο πολύ, ώστε να εξαφνιστούν…


Κάτι τέτοιες στιγμές θυμάμαι περιπάτους, λεξούλες, ποιήματα….

Αντισταθείτε
σ'αυτόν που χτίζει ένα μικρό σπιτάκι
και λέει : καλά είμαι εδώ.
Αντισταθείτε σ'αυτόν που γύρισε πάλι
και λέει : Δόξα σοι ο Θεός.
Αντισταθείτε
στον περσικό τάπητα των πολυκατοικιών
στον κοντό άνθρωπο του γραφείου
στην εταιρία εισαγωγαί - εξαγωγαί
στην κρατική εκπαίδευση
στο φόρο
σε μένα ακόμα που σας ιστορώ.

Ο ποιήτης ξόρκισε το κακό, εμείς οι υπόλοιποι, ελείψει ποιητικής αδείας, τι κάνουμε….
Κι αυτή η μέρα τελειώνει, με τον ίδιο τρόπο που τέλειωσε και η χτεσινή…
‘Εχει τελειώσει όμως εδώ και καιρό η υπομονή και η αντοχή μας….
Κι όπου ναναι φεύγει το καλοκαίρι κι έρχονται τα δύσκολα…

Η ανοχή είναι μια τρομερή αρετή, αλλά οι πλησιέστεροι συγγενείς της ανοχής είναι η απάθεια και η αδυναμία.
Όποιος έχει πόδια, μπορεί να τρέξει και αν λίγο τυχερός μπορεί και να σωθεί…..

ηλεκτροφόρα σύρματα στην Ομόνοια....


Η ανοχή είναι μια τρομερή αρετή, αλλά οι πλησιέστεροι συγγενείς της ανοχής είναι η απάθεια και η αδυναμία.

Δευτέρα 3 Αυγούστου. ΄Ωρα 10.00 πρωινή… Στο παλαιό Εφετείο της οδού Σωκράτους, εκεί όπου πανηγύριζε ο α-ΔΕΞΙΟΣ Δήμαρχος Κολανακίου και υπολοίπου Αθηνών ότι κατάφερε να το εκκενώσει από «σκοτεινούς» Αι Γιάννηδες, προ ημερών, εκεί όπου η φρίκη συνάντησε την εξαθλίωση και την απελπισία για πάνω από ένα χρόνο, ένα μάτσο χαμογελαστοί εργάτες, ντυμένοι με τις καθαρές φόρμες τους, τοποθετούσαν ΗΛΕΚΤΡΟΦΟΡΑ ΣΥΡΜΑΤΑ.

Ξεπερνά και την πιο τρελή φαντασία…Συλλήψεις, απελάσεις και να τώρα και ΗΛΕΚΤΡΟΦΟΡΑ ΣΥΡΜΑΤΑ.

Παρά τα δραστικά μέτρα λοιπόν

Λίγο παραπέρα, λίγο πιο κάτω, στριμώχνεται ένα πλήθος ανθρώπων, διαφορετικών φυλών και χρωμάτων, κοιτά προς τον ουρανό, ελπίζοντας ένα μαγικό χέρι βοηθείας που να λυπηθεί το άρωμα της μιζέριας, την ελπίδα για μια αξιοπρεπή ζωή…Έναν από μηχανής θεό να βάλει τέλος στην τραγωδία της απογοήτευσης και της

Εκεί, όπου τα ναρκωτικά είναι ένα «γόνιμο» και σχεδόν νόμιμο – αφού γίνεται ολοφάνερα – εμπόριο και το μόνο μέσο «διαφυγής» από το γυάλινο δάσος της πραγματικότητας. Ο κίνδυνος για τους πιο πολλούς, απ΄ αυτούς είναι ετούτη η ζωή, ετούτοι οι δρόμοι, αυτό το Κράτος, αυτή η πόλη, με αυτές τις συνήθειες και πρακτικές, με τούτον τον Δήμαρχο, με αυτούς τους νόμους, με τέτοια ποιότητα εξουσίας …

Δευτέρα 3 Αυγούστου. Στο παλαιό εφετείο τοποθετούνται ηλεκτροφόρα σύρματα. Είναι ολοφάνερο πως ο πολιτισμός, η ευαισθησία και οι αντοχές μας, έχουν πάρει άδεια άνευ αποδοχών και λείπουν σε καλοκαιρινές διακοπές…

Τετάρτη, 29 Ιουλίου 2009

ΦΑΓΑΝΕ και δεν χορτάσανε....


Καρδιά μου, πάψε να χτυπάς,

Κανείς δεν ακούει τώρα,

κι αν σ΄ακούν το κάνουνε

για να περνά η ώρα.


Κάτι τέτοια ακούω και η εσωτερική μου ηλιοφάνεια, απειλείται από κεραυνούς και καταιγίδες…Δύο εφοριακοί μπήκαν στο Λογιστήριο του Δήμου Θεσσαλονίκης και ανακάλυψαν μια απάτη, ύψους 22,5 εκ. ευρώ…Και μέχρι τώρα δεν έχει παραιτηθεί κανείς, δεν έχει ιδρώσει το αυτί κανενός και φυσικά κανείς δεν έχει πάρει την παραμικρή ευθύνη. Ο δήμος δεν έχει αποδώσει τεράστια ποσά Φόρων Μισθωτών Υπηρεσιών και παρακρατούμενων φόρων προμηθευτών…

Αν για παράδειγμα αυτό συνέβαινε σε οποιαδήποτε επιχείρηση, η επιχείρηση θα ήταν πρωτοσέλιδο στις εφημερίδες…

Αν αυτό συνέβαινε στη δική σου επιχείρηση, αν αυτό συνέβαινε σε σένα, θα ήσουν πρωτοσέλιδο και θα αντιμετωπιζόσουν ως εξέχουσα προσωπικότητα στα εγκληματικά χρονικά…

Γι αυτό ΟΜΩΣ δεν ακούσατε τίποτα ασφαλώς…

Όποια τύχη για μια πόλη που έχει να επιδείξει τέτοιους γίγαντες Δημάρχους…Τιτάνες…Να σας θυμίσω τους κ.κ. – κατά σειρά θητείας – Κούβελα, Κοσμόπουλο, Ψωμιάδη, Παπαγεωργόπουλο. Εταιρεία θαυμάτων και παθημάτων Ομόρρυθμος Εταιρεία Βορείου Ελλάδος.

Σε έρημο τόπο, βρέχει παραπέρα και δεν ξεσπάει καμία φοβέρα…

Γι αυτό ο ΠΑΟΚ δεν μπορεί να δει Θεού πρόσωπο και μια καθαρή ημέρα…

Μας είχαν κάνει καραμέλα την περίφημη υπόγεια κάτω από τη Θάλασσα περιφερειακή οδό, που θα οδηγούσε στην κυκλοφοριακή αποσυμφόρεση της Συμπρωτεύουσας…Τελικά μόλις προχτές και ύστερα από 8 χρόνια μελέτης,. Σχεδιασμού, προκηρύξεων, επιχειρήσεων, διαβουλεύσεων και βαρεμάρας, ανακάλυψαν ότι δεν γίνεται…Τσού…σόρρυ, κάναμε λάθος….Κουβέντα για την ταμπακέρα…

Και έχεις τον Άρχοντα των Δακτυλιδιών στομάχου να δηλώνει προκλητικά «Δημόσια Διοίκηση στην υπηρεσία του πολίτη»…Μπερδεύτηκε για λίγο και πήγε να πει του πελάτη, αλλά το μάζεψε….

Κινηματογραφική αδεία - αηδία….

Πελάτες μου, κατά τον Θανάση Βέγγο

ή

ΦΑΓΑΝΕ ΦΑΓΑΝΕ ΦΑΓΑΝΕ κατά τον Λάμπρο Κωνσταντάρα…

Ούτε καν σαν κωμωδία δεν στέκονται πια…

Ούτε ο Άγιος Γιώργης καβάλα σε άσπρο άλογο με την πύρινη ρομφαία, δεν μπορεί να αντιμετωπίσει αυτή την επίθεση εξαχρείωσης, κυνισμού και αδίστακτου αμοραλισμού….

Κι αν έτσι φέρονται στη Θεσσαλονίκη, που αποδεδειγμένα είναι η πόλη τους, μια «γαλάζια» επικράτεια, φανταστείτε πως αντιμετωπίζουν την Αθήνα, που έχει την ατυχία εκτός όλων των άλλων, να διαθέτει κι έναν ΑΔΕΞΙΟ και ΑΝΥΠΑΡΚΤΟ – κατά φαντασία – ΔΗΜΑΡΧΟ.


είμαι μια DRUNK QUEEN


Στο σπίτι μόλις έφτασα
παράτησα τα μπαράκια
τα βλέπω όλα μπλέ μαρέν
με φτιάξαν τα σφηνάκια

Απόψε κάνω θαύματα
με τον Χουντίνι μοιάζω
σύγχωρα μου τα σφάλματα
αρλούμπες που αραδιάζω...

(λαική ποίηση ημερολογίου)

Πόσες φορές δαγκώνει τη γλώσσα του κάποιος που μιλάει έξω από τα δόντια;


Σκεφτόμουν από τι υλικό

να 'ναι τα όνειρα φτιαγμένα

και βρήκα πως τα φτιάχνουνε

τεχνίτες σαν κι εσένα.


Όποιος αγαπά ελπίζει, όποιος ελπίζει περιμένει, όποιος περιμένει επιμένει, όποιος επιμένει νικά. Εκτός κι αν χάσει το λεωφορείο…


Οι άνδρες κυνηγούν. Οι γυναίκες ψαρεύουν.


Μου άρεσε πολύ το γκάλοπ που βρίσκει τον Μπερλουσκόνι, με πολύ μεγάλη δημοτικότητα ανάμεσα στους Ιταλούς συμπατριώτες του, εν μέσω της σκανδαλολογίας για τη έντονη ερωτική του ζωή, με νεαρές καλοπληρωμένες συνοδούς και συνοδοιπόρησες σε εξωκοσμικά ταξίδια…

Χωρίς να έχουν φράγκο οι Ιταλοί γοητεύονται από τον ζάπλουτο πρωθυπουργό του

Που χωρίς να έχει να επιδείξει σπουδαίο πολιτικό έργο και χωρίς να έχει επιδείξει την απαραίτητη συμπάθειά του προς τους μη έχοντες συμπατριώτες του, φορτσάρει αλά Ιταλικά έχοντας μια πλούσια και γαργαλιστική ιστορία σε σεξουαλικά σκάνδαλα και τραγικές γκάφες, σαν ήρωας φαρσοκωμωδίας τιμώντας την Ιταλική κινηματογραφική παράδοση..


Η γυναίκα θέλει πολλά από έναν άνδρα, ενώ ο άνδρας θέλει μόνο ένα, αλλά από πολλές γυναίκες.


Μα δεν μπορεί κάποιος να κάνει ότι θέλει στην ιδιωτική του ζωή και κυρίως στο κρεβάτι του; Σίγουρα αρκεί να μη ευτελίζει εκτός από τη δική του αξιοπρέπεια και την αξιοπρέπεια των άλλων…

Τώρα ο Σίλβιο βασανίζεται από αποκαλύψεις γιατί προφανώς δεν διάβασε ποτέ του Λόρδο Βύρωνα που έλεγε : Μια ερωμένη δεν μπορεί να είναι ποτέ φίλη. Όσο συμφωνείτε, είστε εραστές. Και όταν τελειώσει, οτιδήποτε άλλο εκτός από φίλοι.

Όποτε οι υπόλοιποι ας αντιμετωπίσουμε τη σκληρή μας πραγματικότητα κι ας αφήσουμε τις όμορφες γυναίκες για τους άντρες που δεν έχουν φαντασία. ‘ Αλλωστε μην ξεχνάτε:


Οι άντρες αγαπούν με τα μάτια τους. Οι γυναίκες με τ' αυτιά τους.

Ο Θεός βρίσκεται στις λεπτομέρειες



Η θρησκεία κάνει στους ανθρώπους τρία πράγματα: Τους διαιρεί, τους ελέγχει και τους παραπλανά.

Εκείνο που κάνει εντύπωση είναι ο εύλογος ξεσηκωμός των πάντων για το «κόψιμο» λογοκρισίας που υπέστη ο κος. Γαβράς, όσο το γεγονός ότι την ίδια στιγμή ξεχνούν πράγματα και θάματα.

ΞΕΧΝΟΥΝ Την αντίδραση της εκκλησίας στην εικαστική έκθεση Outlook στο πλαίσιο της Πολιτιστικής Ολυμπιάδας το φθινόπωρο του 2003, ύστερα από καταγγελία του κου. Γιώργου Καρατζαφέρη και του κ. Εβερτ. Ο κ. Εβερτ έστελνε τελεσίγραφο μέσω («αν δεν κατέβει μέχρι την Παρασκευή θα το κατεβάσω εγώ»)

ΞΕΧΝΟΥΝ Την αντίδραση της εκκλησίας στη έκδοση του βιβλίου του Μίμη Ανδρουλάκη «Μν». Τον κόντυναν κι άλλο τον Ανδρουλάκη με τα κοσμητικά επίθετα που του πέταξαν στο κεφάλι και παρ΄ολίγο να τον αφορίσουν…Πολύ θόρυβος για το τίποτα όπως αποδείχτηκε, για ένα βιβλίο που δεν το θυμάται κανείς πια, παρά μόνο ο συγγραφέας του.

ΞΕΧΝΟΥΝ Την αντίδραση της εκκλησίας στο κόμιξ του Αυστριακού Γκέρχαρντ Χάντερερ, κατάφεραν όχι μόνο την απαγόρευση του κόμικ, αλλά και καταδίκη του αυστριακού καλλιτέχνη

ΞΕΧΝΟΥΝ Την αντίδραση της εκκλησίας στη συναυλία του χέβι μέταλ Slipknot στον Λυκαβηττό. Με γράμματα προς τον τότε δήμαρχο κο. Αβραμόπουλο, με τσιτάτα όπως : «η μουσική, δεν θα ανεβάσει μόνο τους σφυγμούς του κεφαλιού σου μέχρι θανάτου, αλλά θα ελευθερώσει τις πιο σκοτεινές σου επιθυμίες, που προέρχονται από τα βάθη της ψυχής σου». Αυτά ακούει ο Οζι Οζμπουρν και δεν μας καταδέχεται…

ΞΕΧΝΟΥΝ Την αντίδραση της εκκλησίας κατά του Χάρι Πότερ της Επιτροπής Αιρέσεων της Εκκλησίας της Ελλάδας,

ΞΕΧΝΟΥΝ Την αντίδραση της εκκλησίας κατά της ταινίας Ο άρχοντας των Δαχτυλιδιών, που μας οδηγεί στη λατρεία του Σατανά.

ΞΕΧΝΟΥΝ Την αντίδραση της εκκλησίας στο τελευταίο βιβλίο του Ηλία Πετρόπουλου και γενικά με το όλο έργο του εκλιπόντα αναρχικού το πνεύμα υπέροχου ανθρώπου…

ΞΕΧΝΟΥΝ Την αντίδραση της εκκλησίας προβολή της ταινίας του Σκορσέζε «Ο τελευταίος πειρασμός» στο Star και τη εισαγγελική παραγγελία για απαγόρευση προβολή της… Σας θυμίζουμε ότι η ταινία δεν κυκλοφορεί καν σε DVD και να μη σας θυμίζουμε τα έκτροπα που είχα γίνει κατά τη διάρκεια της κινηματογραφικής της προβολής…

Να θυμίσω στους πιο ψύχραιμους, αν υπάρχουν μεταξύ μας και τέτοιοι ότι :

Υπάρχουν ορισμένοι τρόποι να λατρεύεις το Θεό που ισοδυναμούν με βλασφημία. Υπάρχουν τρόποι να αρνείσαι το Θεό, που ισοδυναμούν με λατρεία.

Όσο για τη κουβέντα περί τέχνης, περί των ορίων της τέχνης, είναι πάρα πολύ μεγάλη και οι απόψεις είναι πάρα πολλές. Όμως για τη έκφραση ατομική άποψης και γνώμης δεν υπάρχει καμία κουβέντα ή τουλάχιστον δεν χωρά καμία αμφισβήτηση και καμία απαγόρευση. Μόνο ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ…ξού ξελεφτερία κύριε Γαβρά λοιπόν…

Οι περιπέτειες του Κώστα Γαβρά στη χώρα των "μπολσεβίκων"


Ο Θεός βρίσκεται στις λεπτομέρειες.

Έντονες οι αντιδράσεις για το κόψιμο των σκηνών του φιλμ του Κώστα Γαβρά που προβάλλεται στο νέο Μουσείο της Ακρόπολης, απαλλαγμένο από ενοχλητικές σκηνές, όπου παλιοχριστιανοί καταστρέφουν τη μετώπη του Παρθενώνα.
Και επειδή μια εικόνα ίσον με χίλιες λέξεις, οι τρίχες των γενειάδων των ιερών δεσποτών έγιναν κάγκελο και θήλεια γύρω από την καλλιτεχνική έκφραση και το δικαίωμα της ΕΛΕΥΘΕΡΗΣ γνώμης του κου. Γαβρά.

Πολύς κόσμος ξεσηκώθηκε για τη Λογοκρισία του «Διεθνή» μας Καλλιτέχνη, ο οποίος μας χάρισε λίγο από το ταλέντο του, με παραγωγό το Κράτος και έφτιαξε ένα φιλμάκι με την Ιστορία του Παρθενώνα.. Οπότε ουδείς αντιλαμβάνεται το πλέον φυσικό, ότι το πολυπράγμον και επί παντός επιστητού Επίσημο Κράτος πήρε πολύ στα σοβαρά, εκτός από τις Διαμαρτυρίες των νεοχριστιανών και τον εαυτό του, σαν Παραγωγό και απαίτησε το Final cut, δηλαδή το τελευταίο λόγο στο τελικό μοντάζ.

Μ’ αυτά κι αυτά σαφώς έχει δίκιο ο κος. Γαβράς, απλά στην περίπτωση του όμως δεν χωράει άλλος λόγος, αφού είναι γνωστή η παροιμία με τα πίτουρα και όποιους φιλοδοξούν να εμπλακούν με δαύτα…

Δεν πάει να έλεγε ο Ιερός Αυγουστίνος, Άγιος της Επίσημης Φιλότεχνης Εκκλησίας :
Να μη λατρεύεις το Θεό που εσύ δημιούργησες, αλλά το Θεό που δημιούργησε εσένα.

Σάββατο, 25 Ιουλίου 2009

παγωμένα όνειρα εν μέσω καύσωνα


Άλλος καημός στο κόσμο
δεν υπάρχει πιο μεγάλος,
απ' το να θέλεις ένα παγωτό
και να στο παίρνει άλλος!

Παρασκευή, 24 Ιουλίου 2009

EIMAI XΟΙΡΟΣ και ΕΙΜΑΙ ΧΕΙΡΟΤΕΡΑ γιατι με αντιμετωπίζουν ΣΑΝ ΨΑΡΙ


Κάθε χρόνο παγκοσμίως πεθαίνουν δύο εκατομμύρια άνθρωποι από μαλάρια, κάτι το οποίο θα μπορούσε να αποφευχθεί με μια κουνουπιέρα.
Οι δημοσιογράφοι δεν λένε τίποτα γι’αυτό.

Κάθε χρόνο παγκοσμίως πεθαίνουν δύο εκατομμύρια παιδιά από διάρροια, κάτι το οποίο θα μπορούσε να αποφευχθεί με ένα σιρόπι των 25 σέντς.

Και οι δημοσιογράφοι δεν λένε τίποτα γι’ αυτό.

Ιλαρά, πνευμονία, ασθένειες θεραπεύσιμες με φτηνά εμβόλια είναι υπεύθυνες για το θάνατο δεκάδων εκατομμυρίων ανθρώπων παγκοσμίως κάθε χρόνο.
Και οι δημοσιογράφοι δεν λένε τίποτα.

Είναι κάποια χρόνια που εμφανίστηκε η γνωστή πια γρίπη των πουλερικών.

Παγκοσμίως οι δημοσιογράφοι μας πλημμύρισαν με πληροφορίες, πανικό, σήματα κινδύνου.

Επιδημία, η πιο επικίνδυνη απ’ όλες, μια πανδημία!!!
Μιλάγανε μόνο για την τρομακτική αυτή ασθένεια των πουλερικών.
Και βέβαια, η γρίπη των πουλερικών προκάλεσε το θάνατο μόλις 250 ατόμων παγκοσμίως. 250 θάνατοι σε 10 χρόνια, δηλαδή αναλογικά 25 θάνατοι το χρόνο.

Η κοινή γρίπη σκοτώνει μισό εκατομμύριο ανθρώπων το χρόνο παγκοσμίως.

Μισό εκατομμύριο έναντι 25.

Για ένα λεπτό. Τότε γιατί τόση φασαρία με τη γρίπη των πουλερικών;

Γιατί πίσω από αυτά τα κοτόπουλα υπήρχε ένας «κόκορας», ένας κόκορας με μεγάλο λειρί.

Η διεθνής φαρμακευτική Roche με το πασίγνωστο Tamiflϊ της πούλησε εκατομμύρια δόσεων στις Ασιατικές χώρες.


Ακόμα και αν το Tamiflϊ έχει αμφίβολη αποτελεσματικότητα, η Βρετανική Κυβέρνηση αγόρασε 14 εκατομμύρια δόσεις για την πρόληψη του πληθυσμού της.


Με την γρίπη των πτηνών, η Roche και η Relenza, οι δύο μεγάλες φαρμακευτικές εταιρείες που προμηθεύουν την αγορά με αντιγριππικά, κέρδισαν χιλιάδες εκατομμύρια δολάρια.


Πρώτα με τα πουλερικά και τώρα με τα χοιρινά.

Ναι, τώρα ξεκίνησε η ψύχωση της γρίπης των χοίρων. Και όλοι οι δημοσιογράφοι του κόσμου μιλάνε μόνο γι’αυτό.

Πια δεν λένε τίποτα για την οικονομική κρίση ούτε τους βασανισμένους στο Guantαnamo.


Μόνο για τη γρίπη των χοίρων.


Και διερωτώμαι: αν πίσω από τα πτηνά υπήρχε ένας «κόκορας», πίσω από τα γουρουνάκια να μην υπάρχει ένα «μεγάλο γουρούνι»;


Ας δούμε τι λέει ένας υπεύθυνος των εργαστηρίων της Roche.
ROCHE: Εμάς μας απασχολεί πολύ αυτή η πανδημία, τόσος πόνος, γι’ αυτό δίνουμε στην αγορά το θαυματουργό Tamiflϊ.


- Και πόσο πωλείται το «θαυματουργό» Tamiflϊ;

- Λοιπόν, είναι 50 δολάρια το κουτί.

- 50 δολάρια το κουτί με τις κάψουλες;

- Πρέπει να καταλάβετε κυρία ότι τα θαύματα πληρώνονται ακριβά.

- Αυτό που καταλαβαίνω είναι ότι αυτές οι εταιρείες βγάζουν μεγάλα κέρδη από τον δικό μας πόνο.

Η εταιρεία Gilead Sciences της Β. Αμερικής έχει την πατέντα του Tamiflϊ.
Ο κύριος μέτοχος αυτής της εταιρείας δεν είναι τίποτα περισσότερο από μία προσωπικότητα της αριστερής πολιτικής, τον Donald Rumsfeld, γραμματέα αμύνης του George Bush, υπεύθυνο για τον πόλεμο κατά του Ιράκ.

Οι μέτοχοι των φαρμακευτικών Roche και Relenza τρίβουν τα χέρια τους, είναι ευτυχείς με τις πωλήσεις τους, που για άλλη μια φορά φέρουν εκατομμύρια, του αμφίβολου Tamiflϊ. Η πραγματική πανδημία είναι η απληστία, τα τεράστια κέρδη αυτών των ιδιοτελών της υγείας.

Δεν αρνούμαστε τα απαραίτητα μέτρα πρόληψης που λαμβάνει η κάθε χώρα.

Αλλά αν η γρίπη των χοιρινών είναι μια φοβερή πανδημία απ’ ό,τι λένε τα μέσα ενημέρωσης, εάν τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας τον απασχολεί τόσο πολύ αυτή η ασθένεια, γιατί δεν τη δηλώνει ως παγκόσμιο πρόβλημα της δημόσιας υγείας και να δώσει εντολή να παρασκευασθούν γενικά φάρμακα για την αντιμετώπισή της; Να απορρίψει τις πατέντες της Roche και της Relenza και να κάνει διανομή δωρεάν γενικών φαρμάκων σε όλες τις χώρες και ειδικά στις πιο φτωχές. Αυτή θα ήταν η καλύτερη λύση.

ΠΡΟΩΘΕΙΣΤΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ, ΣΑΝ ΝΑ ΕΠΡΟΚΕΙΤΟ ΓΙΑ ΕΝΑ ΕΜΒΟΛΙΟ, ΕΤΣΙ ΩΣΤΕ ΝΑ ΜΑΘΟΥΝ ΟΛΟΙ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ ΓΙΑ ΑΥΤΗ ΤΗΝ «ΠΑΝΔΗΜΙΑ».

Τετάρτη, 22 Ιουλίου 2009

Ασκήσεις γυμναστικής δωματίου


Με βρήκε μεγάλη συμφορά
και κάθομαι και κλαίω
το αιρ κοντίσιον χάλασε
αχ, που να σας τα λέω...

Η απώλεια της προσδοκίας, η προδοσία της ελπίδας


Τόσο πολλοί κόσμοι, τόσα πολλά να κάνουμε, τόσα λίγα αυτά που γίνονται, έτσι έχουν τα πράγματα.

Κάποτε κάναμε μπάνιο στον Σκαραμαγκά, υπήρχαν λεωφορεία που έφευγαν από τη Κάνιγγος και πήγαιναν στη παραλία…Ταπεράκια με κεφτεδάκια και καρπούζι, μπρατσάκια και κουβαδάκια….Απέναντι υπήρχε μια μικρή λίμνη γεμάτη κύκνους και πάπιες…Ειδυλλιακό τοπίο….Τα λίγα καραβάκια που φαινόντουσαν στο βάθος, δεν φάνταζαν σαν απειλή, του ολοκαυτώματος που θα επακολουθούσε…Στη παραλία της Ελευσίνας, λίγο πιο κάτω είχε μερικές καταπληκτικές ταβερνούλες με φρέσκο ψάρι, σκηνικό που θύμιζε αρκετά το «ΠΟΤΕ ΤΗ ΚΥΡΙΑΚΗ». Λίγο πιο πριν τέτοια εποχή, τέλος Ιουλίου, αρχές Αυγούστου ξεκίναγε στο Δαφνί Η γιορτή του Κρασιού και μαζευόντουσαν εκεί όλες οι γοργόνες και οι μάγκες της εποχής…

Την ίδια εποχή ο Νιλ Αρμστρονγκ άφηνε την πρώτη ανθρώπινη πατημασιά στη Σελήνη…Οι λίγες τηλεοράσεις που υπήρχαν (URANIA, LOWE OPTA, TELEFUNKEN, RCA) έδειχναν εικόνες αφάνταστες στο μυαλό των ανθρώπων…Σε κάθε γειτονιά μια τηλεόραση στην αυλή ενός σπιτιού και όλη η γειτονιά μαζεμένη με καρέκλες, σαν σινεμά…

Σαν σινεμά, σαν ψέμα, κι ας μας χωρίζουν μόνο 40 χρόνια.
Η απογοήτευση μοιάζει σαν ένα είδος χρεοκοπίας. Χρεοκοπίας επειδή ξοδέψαμε πολλά σε ελπίδες και προσδοκίες.

Ψυχορραγώντας σαράντα χρόνια τώρα…


Πρώτη είδηση σήμερα στις πολιτιστικές στήλες.

Αθήνα και Θεσσαλονίκη υποδέχονται τους Deep Purple.

Ακριβώς 40 χρόνια τώρα, ένα μουσικό πτώμα που περιφέρεται ξεσκίζοντας τα ιμάτια του πάνω από τις γερασμένες σάρκες του και μετατρέποντας τες σε ανισοβαρείς αμοιβές, για τους ηλικιωμένους πάλαι ποτέ ρόκερς. Θέαμα που αγγίζει τα όρια του τσίρκους φρήκ….

Άλλωστε με τιμή εισιτηρίου 45 ευρώ το κεφάλι, συμπληρώνεται άνετα μια προνομιακή σύνταξη γήρατος και μερικής αναπηρίας.

Αν λοιπόν Αθήνα και η Θεσσαλονίκη υποδέχονται τους Deep Purple
Εγώ δηλώνω αμετανόητος οπαδός του ΠΑΟΚ
Προτιμώ τον δικό μας Ζώρζ Πιλαλί, άντε και την Άννα Γούλα
Και δεν νοιώθω καθόλου περήφανος που θα βρεθούν μερικές χιλιάδες χορηγών πρόθυμοι να συνδράμουν στην επική γεροντο λαγνεία και στους περήφανους εξηνταπεντάρηδες που η αχρωματοψία δεν τους εμποδίζει καθόλου, να βλέπουν καπνό στο νερό ή μάλλον χρυσό στο πάτο του βαρελιού της ντόπιας αναχρονιστικής συναυλιακής μανίας…

ΥΓ. Το ότι μου αρέσει η Άννα Γούλα, δεν σημαίνει ότι τα πίνω όλα…και προπάντων δεν πίνω ότι μου σερβίρουν…

ο φίλος μου ο Τρέντ, η μικρή φίλη μου Λούλου κι εγώ ο Ιησούς του Ναυή....


Είχα δεί σε επανάληψη το υπέροχο ΔΙΑΚΟΠΕΣ ΣΤΗ ΡΩΜΗ, είχα περάσει μερικές ώρες μιλώντας για Γκουρτζιέφ, σε καθεστώς 42 βαθμών, είχα φορέσει τα γυαλιά μου και πήγα βόλτα στον κήπο με τα τριαντάφυλα. «μην μου κόψετε το εισητήριο, το θέλω για ενθύμιο»…
Ο γορίλας με κύταξε σαν λεπρό, το άρπαξε από το χέρι μου και το έκανε κομμάτια εν ριπή οφθαλμού…
«Τι θέλουμε εδώ;», με ρωτά η μικρή μου φίλη «και τι περιμένουν όλοι αυτοί;»
Όχι, πάντως τη Βασιλεία των Ουρανών…
Έκανε πολύ ζέστη, στα μεγάφωνα αντηχούσαν οι σάλπιγγες…
Σκέφτηκα…
«κάπως έτσι έπεσε το τοίχος της Ιερηχούς»
Εκείνο το βράδι στη συναυλία αυτή, άνοιξε ο ουρανός και κατέβηκαν οι άγγελοι του…Αντί για ρομφαίες, κρατούσαν όργανα και δεν ήσαν θυμωμένοι, παρ΄όλο που έπαιξαν με δύναμη, με πολύ δύναμη, με πάρα πολύ δύναμη…
Εκείνο το βράδι έκανε την πιο περίεργη διαπίστωση : Η Αθήνα είναι γεμάτη από ωραία νέα παιδιά, με ροδοκόκινα μάγουλα…
Σας το ορκίζομαι στη συναυλία των ΝΙΝ δεν ήπια ούτε μια γουλιά αλκοόλ, μέθυσα από τη μουσική, κι ακόμα να συνέλθω…

cinema express delivery service...


Σας έχω πει κι άλλη φορά πόσο πρωτοπόροι ήμασταν σε διάφορους τομείς στο Κινηματογράφο εμείς οι έλληνες…Να σας δώσω σήμερα και μια ακόμα πλευρά της πρωτοτυπίας μας και της εφευρετικότητας μας…και ταυτόχρονα να σας λύσω και μια απορία…Παλιά πριν μερικά χρόνια στους κινηματογράφους, έκανε διάλειμμα κι αργούσε να αρχίσει το επόμενο μέρος…Ιδίως αν ήταν μια βροχερή νύχτα…Γιατί; Γιατί οι διανομείς ταινιών για να κάνουν οικονομία στις κόπιες, έπαιζαν με την ίδια κόπια δύο κινηματογράφοι, δηλαδή έκαναν δίχρονη προβολή…Αν και υπήρξαν και τρίχρονες, με τρεις κινηματογράφους ταυτόχρονα…Αλλά ας μείνουμε στη δίχρονη…Ξεκίναγε ο ένας κινηματογράφος στις 7.00 κι ο άλλος στις 8.00 Στις 8 παρά τέταρτο ένα παιδί με μηχανάκι, ο Προβολατζής έπαιρνε την μπομπίνα από τον Α στον Β κινηματογράφο. Η απόσταση αυτή έπρεπε να καλυφτεί μέσα σε σε 5 λεπτά. Οποιαδήποτε καθυστέρηση προκαλούσε τον εκνευρισμό των θεατών. Η απόσταση αυτή έπρεπε να καλυφτεί - από και προς – 12 φορές, 6 προς τον πρώτο και 6 προς τον δεύτερο κινηματογράφο…Όταν το είχα διηγηθεί σε κάποιο αμερικάνο φίλο, άνθρωπο της δουλειάς, δεν ήξερε αν έπρεπε να θαυμάσει την πρωτοτυπία ή να λυπηθεί την μιζέρια…
Όπως είπα και πριν ιστορίες που κάποτε θα τις λέμε μεν, αλλά θα μοιάζουν απίστευτες δε…

Μια ευγενική αποχώρηση, με αξιοπρεπή μουσική επένδυση...


Υπάρχουν άνθρωποι που απασχολούν τις πρώτες σελίδες των εφημερίδων, άλλοι τις μεσαίες και άλλοι τις τελευταίες, τα ψιλά γράμματα που λέμε…
Η αξία των ανθρώπων δεν καθορίζεται από τη θέση που καταλαμβάνουν οι ειδήσεις από τη ζωή και το έργο τους, στην έντυπη δημοσιογραφία, αλλά από την αξία που δίνει η αξιοπρέπεια και το θάρρος που κουβαλάνε οι αποφάσεις τους και η στάση ζωής τους…
Να μια είδηση από τα πολύ ψιλά γράμματα, που σίγουρα δεν την προσέξατε….

Κάθε αποχωρισμός είναι ένας μικρός θάνατος, αλλά κάθε θάνατος είναι ένας μεγάλος αποχωρισμός.

Εκείνος, μουσικός, διευθυντής ορχήστρας. Ξεκίνησε σαν υποβολέας της Μαρίας Κάλλας στη Νόρμα του Μπελίνι. Το 1953 άρχισε την καριέρα του ως μαέστρος, η οποία τελείωσε το 2005 στο Κόβεν Γκάρντεν με δέκα παραστάσεις στο Ριγκολέτο του Βέρντι. Συνολικά διηύθυνε 49 όπερες και 950 παραστάσεις στη Βασιλική Όπερα του Λονδίνου, όπου συνεργάστηκε με τους μεγαλύτερους τραγουδιστές όπερας της γενιάς του.
Στα 85 , σχεδόν τυφλός και σχεδόν κουφός δεν μπορούσε να απολαύσει τη μουσική πια, να δει τα χρώματα των ήχων.

Εκείνη πρώην μπαλαρίνα, χορογράφος και τηλεοπτική παραγωγός, στα 80 της έπασχε από ακαμψία.. τίποτα δεν της έδινε καμία χαρά και μπορούσε πια να επικοινωνήσει πολύ δύσκολα με εκείνον…

Οι δύο τους ύστερα από 54 χρόνια κοινής ζωής, αποφάσισαν να βάλουν ένα κοινό τέλος στην καθημερινότητας τους.

Ο Βρετανός μαέστρος 'Έντουαρντ Ντάουνς και η γυναίκα του Τζόαν, δεν μένουν πια εδώ…Μάζεψαν τις αναμνήσεις τους, τα όνειρα, τις οικογενειακές φωτογραφίες κι απαλλαγμένοι από μικρότητες, ασήμαντα πάθη και περιττά βάρη, αναχώρησαν το ίδιο αθόρυβα όσο έζησαν….

Ίσως τελικά είχε δίκιο ο Ναπολέων : Ο θάνατος δεν είναι τίποτα. Το να ζεις όμως νικημένος και άδοξα είναι σαν να πεθαίνεις κάθε μέρα.

Ματαιόδοξη Συνταγή για Απελπισμένους


Οδηγίες για τους εναπομείναντες εις την ζοφερά μας πόλη, κατά τον επόμενο καύσωνα και κυρίως για όσους έχουν το μαζοχιστικό επίκτητο σύνδρομο και βλέπουν πάνω από 4 ώρες τηλεόραση.

ΑΛΝΘΑΣΤΗ ΣΥΝΤΑΓΗ

Τοποθετείστε σε απόσταση ενός μέτρου από την πολυθρόνα σας, τα εξής αγαθά.

1. Ένα πικ απ, για τους λάτρεις του βινυλίου ή ένα mp3 player για τους
maniac λάτρεις
της τεχνολογίας και της κατανάλωσης.
2. Μια ασύρματη τηλεφωνική συσκευή.
3. Ένα καφάσι μπύρες
4. Δύο τρία πιάτα φαγητό delivery, κατά προτίμηση χάμπουργκερ με πανιασμένες
πατάτες
5. Τίποτα από τα παραπάνω να μη τοποθετηθούν στη πολυθρόνα, αλλά σε απόσταση
αναπνοής, ώστε να τα πιάνετε χωρίς να χρειάζεται ιδιαίτερη προσπάθεια και
κόπος.

Ανοίγουμε τη Τηλεόραση μας με κλειστό ήχο. Βάζουμε στο DVD μια ταινία της αρεσκείας μας, κατά προτίμηση το ΣΕΞ 13 Μποφόρ με τον Κώστα Γκουσγκούνη, όπου όλοι οι ηθοποιοί είναι ντυμένοι ελαφρά κι αυτό όπως και να έχει, δημιουργεί από μόνο του μια υποψία δροσιάς.
Βάζουμε τη μουσική της αρεσκείας μας, κατά προτίμηση στη διαπασών.
Απολαμβάνουμε το πάντρεμα ήχου και εικόνας, τρώγοντας τις πανιασμένες πατάτες, πίνοντας μπύρα και μιλώντας ταυτόχρονα με το καλύτερο φίλο μας, που κάνει πλήτει θανάσιμα σε εξωτική παραλία, από το μονότονο πλαφασμό της θάλασας…

Αν ακολουθώντας όλα τα παραπάνω διαπιστώσετε ότι αυτή η μέθοδος δεν σας ταιριάζει, τότε κλείστε τα όλα και :
Μην απελπίζεσαι, ούτε ακόμη για το γεγονός ότι δεν απελπίζεσαι.

Ο Διάβολος υπολόγισε σωστά....


Τα έθνη θα αυξηθούν και θα πέσουν.
Οι πόλεμοι θα χαθούν και θα κερδηθούν.
Η κρίση θα ριζώσει για πάντα εδώ.
Οι εξωγήινοι θα καταλαβούντη γή.
Οι ζωές θα αρχίσουν και θα τελειώσουν

Ο διαρκής διάλογος ζωής και τέχνης, συνεχίζεται…Πάντα με διαδραστρικό χαρακτήρα…Τη αναπαράσταση της ταινίας του Άλφρεντ Χίτσκοκ «Οικογενειακή Συνομωσία», είδαμε όλοι αυτές τις μέρες, με μια οικογένεια μεταναστών από τη Γερμανία. Μια μάνα και δύο παιδιά, δολοφονούν τον πατέρα – δυνάστη (όπως τον περιγράφουν οι ίδιοι), πέρσι τέτοια εποχή…Τον δηλώνουν αγνοούντα και φέτος φτάνουμε στη ομολογία κάθαρση. Επανέκδοση κλασσικής ταινίας με ολοκαίνουργιες κόπιες, σε δροσερό θερινό σινεμά, με γρανίτα φράουλα.
Πιστό ρημέηκ, με ανατριχιαστικό ρεαλισμό, καθημερινής σκληρότητας.

Κάνω ταινίες γιατί είναι ότι μπορώ να κάνω καλύτερα, είπε ο Χίτσκοκ

Κάνω ένα φόνο, γιατί είναι ότι καλύτερο μπορούσα να κάνω, είπε η μητέρα…

Το ένα ήταν σινεμά…
Το άλλο ήταν αληθινή ζωή…

Παρασκευή, 10 Ιουλίου 2009

Listen it...feel it...

Τετάρτη, 08 Ιουλίου 2009

Και οι βασιλιάδες πεθαίνουν και ξεχνιούνται

Στέκομαι λίγο να σας δω
Όσο να σας χορτάσω
Τώρα που φεύγει ο ήλιος
πρόκειται να σας χάσω


Κάποτε πεθαίνουν και οι βασιλιάδες και μερικές φορές μέσα στο κατακαλόκαιρο…Και τότε τους θάβουν μέσα σε χρυσό φέρετρο…


Και οι βασιλιάδες πεθαίνουν λοιπόν και τους εκθέτουν σε λαϊκό προσκύνημα . Και ύστερα τραγουδούν πάνω από το σωρό τους…Χορεύουν και γιορτάζουν το πέρασμα τους από τη γη, κι ας ήταν η ζωή τους μια κόλαση…Ζει και Βασιλεύει και ο Θεός τον προστατεύει…


Και οι βασιλιάδες πεθαίνουν και τους κάνουν μπλουζάκια, κονκάρδες, πόστερ, κουκλάκια και τους εμπορεύονται με καθε τρόπο και παρά τη θέλησή τους…Με τέτοια μανία, που η αισχροκέρδεια μετονομάζεται σε λατρεία και αγάπη…


Και οι βασιλιάδες πεθαίνουν και γίνονται λαϊκή γιορτή, πανηγύρι, με χότ ντόγκ και μαλλί της γριάς, σουβλάκια και πάγκους με αναψυκτικά…


Και οι βασιλιάδες πέφτουν θύματα εκμετάλλευσης από συγγενείς και φίλους, από όσους τους έτρεμαν εν ζωή και που μετά θάνατον μετατρέπονται σε αυθεντικούς εκφραστές της θέλησης του εκλιπόντος…


Και οι βασιλιάδες ξεχνιούνται πριν τα σαράντα και μόνο οι πολύ δικοί τους άνθρωποι, όσοι τους αγάπησαν πραγματικά βιώνουν την απώλεια και την τραυματική απουσία τους…

Τα υπόλοιπα των εκατομμυρίων θαυμαστών και πρόσκαιρων φίλων, ψάχνουν συνήθως για καινούργιο Βασιλιά….


Να σημειώσω για τέλος το καταπληκτικό δίλημμα που έβαλε η παρένθετη μητέρα των παιδιών του Μάικλ Τζάκσον Ντέπι Ρόου… Η μου δίνετε 100 εκατομμύρια δολάρια ή διεκδικώ τα παιδιά… Επιτέλους μπήκε μια διατίμηση στην μητρική αποζημίωση ή μάλλον τη μητρική απαξίωση… Από την εποχή της ΜΗΔΕΙΑΣ είχε να τεθεί το θέμα επί τάπητος…Τώρα τέθηκε και έχει και τιμή, 50.000.000 η κατά κεφαλήν αποζημίωση... όπως είπε και ο Ομπάμα στη νεκρώσιμη τελετή, γιορτή, συναυλία, «κάποιοι άνθρωποι, όσο ζουν, μαγνητίζουν τη φαντασία των ανθρώπων και με το θάνατό τους γίνονται ακόμα μεγαλύτεροι» ή μάλλον με το θάνατο τους μαγνητίζουν περισσότερο τη φαντασία και την απληστία…

Τετάρτη, 01 Ιουλίου 2009

BUY SEX, HAVE SEX....


Έχω ισχυριστεί πολλές φορές πως αλλάζει ο τρόπος διανομής των κινηματογραφικών ταινιών, ο τρόπος επικοινωνίας, αλλά και ο τρόπος που θα τις βλέπουμε στο μέλλον… Ο Μάκης Παπαδημητράτος, γνωστός για τις ταινίες του ΤΣΙΟΥ και ΟΙ ΚΛΕΦΤΕΣ, είναι ένας πολύ ανήσυχος νέος και ανήσυχος σκηνοθέτης…Ψάχνοντας να βρει πρωτότυπους τρόπους παραγωγής, έγραψε και σκηνοθετεί το SEX SHOP. Μια ταινία σε συνέχειες, διαρκείας 10 επεισοδίων των 45 λεπτών, που θα προβληθούν από το Ιντερνετ δωρεάν. Προσοχή δεν είναι σήριαλ, απλά η ταινία θα είναι διαθέσιμη σε συνέχειες καθώς θα ολοκληρώνεται κομμάτι κομμάτι, κι αυτό για καθαρά οικονομικούς λόγους. Με ένα πολύ ενδιαφέρον κάστινγκ, όπου συναντάμε το Τάκη Σπυριδάκη, τη Μυρτώ Αλικάκη, τον Βαγγέλη Αλεξανδρή κι άλλους, ήδη υπάρχουν κρεμασμένα στο διαδίκτυο τα πρώτα δείγματα της δουλειάς που θα ακολουθήσει, και πιστέψτε θα είναι πολύ ενδιαφέρουσα….Δεν έχετε παρά να μπείτε στο www.sexshoptv.gr και να το διαπιστώσετε μόνοι σας…
Το ελληνικό σινεμά, αναζητεί και εφευρίσκει…και βρίσκει και τρόπους να ελιχθεί και να πάει μπροστά, ακόμη και σε δύσκολους καιρούς…
ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ για το SEX SHOP λίαν προσεχώς...

Είναι η βραδιά μεγάλη, θα έχει και φεγγάρι. όλα τα αντέχω… Παρέα αν σε έχω..

μισό φεγγάρι δε μπορεί
πανσέληνο να φέρει...!


-Dr. Cherilyn Lee: Τι συμβαίνει Michael;
-Michael Jackson Πρέπει να σε δω αμέσως

-Dr. Cherilyn Lee: Τι συμβαίνει;
-Michael Jackson: Η μια πλευρά του σώματός μου είναι ζεστή και η άλλη κρύα, πολύ κρύα!
-Dr. Cherilyn Lee:Πρέπει να πας οπωσδήποτε στο νοσοκομείο, δεν ξέρω τι είναι αλλά πρέπει να πας.

Η μισή καρδιά μου στη Γή βρίσκεται και η υπόλοιπη το έβαλε στα πόδια, κι αυτό που λέγεται ζωή, έμεινε μόνο στα λόγια…Αυτός ήταν ο τελευταίος διάλογος του Μάικλ Τζάκσον με τη διαιτολόγο του, παραμονές της αναχώρησής του…


Φαντάζομαι γνωρίζεται την γνωστή παιδική απορία για το ΧΡΩΜΑ ΤΟΥ ΔΕΡΜΑΤΟΣ… Να σας τη θυμίσω λιγάκι… Ένα έγχρωμο παιδάκι αναρωτιέται :

Όταν γεννιέμαι, είμαι μαύρος
Όταν μεγαλώσω, είμαι μαύρος
Όταν κάθομαι στον ήλιο, είμαι μαύρος
Όταν φοβάμαι, είμαι μαύρος
Όταν αρρωσταίνω, είμαι μαύρος
Κι όταν πεθαίνω, ακόμα είμαι μαύρος
Κι εσύ λευκέ άνθρωπε
Όταν γεννιέσαι, είσαι ροζ
Όταν μεγαλώνεις, γίνεσαι λευκός
Όταν κάθεσαι στον ήλιο, γίνεσαι κόκκινος
Όταν κρυώνεις, γίνεσαι μπλε
Όταν φοβάσαι, γίνεσαι κίτρινος
Όταν αρρωσταίνεις, γίνεσαι πράσινος
Κι όταν πεθαίνεις, γίνεσαι γκρι
Και λες εμένα έγχρωμο;

Στη χώρα του ΠΟΤΕ ΠΟΤΕ δεν λες «ποτέ», αλλά λες «πότε – πότε»…Μια απεγνωσμένη και βασανιστική προσπάθεια να νικηθεί ο χρόνος και η φύση, να αλλάξει η τάξη των πραγμάτων…Μια προσπάθεια να κερδισθεί ο Χαμένος Χρόνος και η χαμένη αθωότητα…Αυτά και άλλα πολλά θα μπορούσε να ισχυριστεί κανείς για τις σκοτεινές πλευρές του Μιχάλη Τζάκσον, που ο θάνατος του ήταν για όλους, φίλους και εχθρούς του, μια αναπάντεχη είδηση.. Δεν ξέρω αν μπόρεσε αυτό το πλάσμα, να γνωρίσει λίγη χαρά και ευτυχία, εκτός σκηνής ή αν η σκηνή ήταν το μόνο μέρος που μπορούσε να αισθανθεί χαρά, ασφάλεια, δύναμη…Μη ξεχνάτε πως από μικρό παιδάκι 6-7 ετών γνώρισε την εκμετάλλευση από τον ίδιο του τον πατέρα, ο οποίος ως δια μαγείας ξαναεμφανίστηκε να διεκδικεί ρόλο μετά θάνατον…

Το αίσθημα που αφήνει πίσω του, ο Βασιλιάς της ποπ (πω, πω, πω, πω, πω, πω!!!), όπως τον ονόμασαν τα ΜΕΝΤΙΑ, είναι ένα χαμόγελο μιας απάνθρωπα παγωμένης ζωής από ένα παιδί που βρήκε τον τρόπο να μείνει για πάντα παιδί, παγώνοντας όλους τους υπόλοιπους…

Κι ο Πήτερ Παν, αν και δεν είχε φτερά σαν την ΤίκερΜπέλ, πέταξε μακριά, ακριβώς όπως κάνουν και τα σύννεφα…

Δεν τον λένε Θ ε ρ ι σ τ ή άδικα...


Αυτός ο Ιούνης, με γέμισε θλίψη, με γέμισε απογοήτευση, δεν ήταν γελαστός ξέγνοιαστος, όπως κάθε άλλο χρόνο…Οι αναχωρήσεις του Μάικλ Τζάκσον, της Φάρα Φώσετ, του Σπύρου Καλογήρου και της Τίνας Μπάους, μοιάζουν σαν σημάδια μέσα στον χρόνο, σαν σημαδούρες σε μια ήρεμη θάλασσα, σήματα πως από εδώ και εμπρός όλα θα είναι πιο βαθιά, πιο σκοτεινά, πιο στεγνά, πιο φοβισμένα…

Όταν πεθαίνουν άνθρωποι που με τον ένα ή τον άλλο τρόπο σου έχουν δώσει μια χαρά, ένα χαμόγελο, μια ωραία εικόνα, ένα όμορφο συναίσθημα, νοιώθεις ότι μαζί τους πεθαίνουν και δικές σου στιγμές, στιγμές που έχουν γίνει κομμάτι σου, αναμνήσεις, παρελθόν σου…

Θυμάμαι τις κινηματογραφικές ΑΚΡΟΤΗΤΕΣ της Φώσετ, πόσο μου είχε αρέσει ο τρόπος που ερμήνευε την υστερική απελπισία μιας γυναίκας που πέφτει θύμα βιαιότητας και που μετατρέπεται από θύμα σε θύτη…

Θυμάμαι την έκπληξη μου όταν γνώρισα τον Σπύρο Καλογήρου, από κοντά και το πόσο γλυκός άνθρωπος ήταν αντίθετα με τον σκληρό καρατερίστα που ερμήνευε με τόσο αληθοφάνεια στην μεγάλη οθόνη…

Θυμάμαι τη παράσταση με τα τριαντάφυλλα της Τίνα Μπάους στο Ηρώδειο, που έμοιαζε με ένα απίστευτο όνειρο, που παρακάλαγες να μη τελειώσει ποτέ…Θυμάμαι τη ίδια με την παρέα της σε μια ταβέρνα στην Ανδρο, πόσο ευγενικά ντροπαλή και ταπεινά αθόρυβη ζούσε τη ζωή της…

Κάθε άνθρωπος που αφιερώνεται, στη διασκέδαση μας, στη πρόκληση συγκινήσεων, στην αποκάλυψη της αλήθειας, στην εξερεύνηση της ψυχής, αξίζει την αγάπη και το σεβασμό μας…

Κι όσο υπάρχουν τέτοιοι άνθρωποι, έχει ένα μικρό νόημα ετούτη η ζωή, όπως την ξέρουμε…

Παρασκευή, 26 Ιουνίου 2009

Εγκαίνια, γάμοι και κηδείες με ξένα κόλλυβα


Ήλιος και βροχή παντρεύονται οι φτωχοί.

Ήλιος και φεγγάρι παντρεύονται οι

γαϊδάροι. Ήλιος και χιόνι, παντρεύονται οι αρχόντοι.


Ένα μικρό μόνο σχόλιο για τον γάμο του βουλευτή του ΛΑΟΣ κου. Αδωνι Γεωργιαδη, που πήρε Χολιγουντιανές διαστάσεις, στο μυαλό του… Αφού αποκατέστησε τη τιμή του Ελληνικού Κοινοβουλίου, είπε να αποκαταστήσει και τη τιμή της επί σειράς ετών μνηστής του.

Αν κάτι ξεχωρίζει τους γνωστικούς, είναι ο ρεαλισμός και η αποδοχή της πραγματικότητας, αφού τα μόνα επίσημα πρόσωπα στον εν λόγω γάμο, ήταν ο κος. Καρατζαφέρης και ο αξιότιμος νομάρχης της Άνω Τούμπας κος. Ψωμιάδης… Το τονίζω αυτό γιατί οι δύο τους, μάλλον πάνε παντού και ταιριάζουν σε κάθε περίσταση και κάθε κοινωνική εκδήλωση…

Και φυσικά ήταν όλα τα τηλεοπτικά συνεργεία εκεί…Αφού ως γνωστόν, όπου γάμος και χαρά κτλπ κτλπ… Δίψα για νούμερα, κι όταν λέμε νούμερα, δεν εννοούμε φυσικά το 1, το 2, το 3, το 4, το 5…μιλάμε για νούμερα που γίνονται νούμερο μπροστά στα άλλα νούμερα που με έκπληκτα και διψασμένα για μάθηση μάτια καρφώνονται στη τηλεόραση τους, κάνουν νούμερα και περιμένουν να μορφωθούν από κανάλια που νοιάζονται για την αντικειμενική και πλουραλιστική ενημέρωση…

Ωρα καλή και στα δικά τους, δηλαδή στα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας Γεωργιάδη…

Ή έστω σε ένα επεισόδιο με τίτλο «ΞΕΚΑΤΙΝΙΑΣΜΑΤΑ ΕΝΟΣ ΠΡΩΙΜΟΥ ΔΙΑΖΥΓΙΟΥ»

Με αυτά κι αυτά ανένηψε ο έρωτας της κας. Αντζελας Δημητρίου, για τον πρώην συζυγό της

κο. Τρούπη, με αποτέλεσμα να ετοιμαζόμαστε για τρίτο γάμο στη σειρά…

Να τι παθαίνουμε και εμείς του μουσικού θεάτρου για να εγκαινιάζουμε καινούργια μουσεία… Πυρετός στον καλλιτεχνικό στερέωμα…

ΉΤΑΝ κι ο γάμος του Άδωνι σαν τα εγκαίνια του Μουσείου…Πολλούς φίλους έχουμε, αλλά όταν τους καλούμε, αρρωσταίνουν αναπάντεχα…που εκείνη η φοβερή εποχή που με την πρώτη ευκαιρία μας πλάκωναν επισκέψεις από παντού…Τι Γκάντι, τι Γιασέφ Αραφάτ, κείνος ο φοβερός ο Ζάν Λάνγκ, αυτός μάλιστα ήταν μόνιμος θαμώνας του καφενείου…Φαίνεται ότι μάλλον βγάλαμε κακό όνομα στη πιάτσα για το μπουφέ και τα φαγητά μας, γι αυτό δεν μας προτιμάνε…Πολλούς καλούμε, λίγοι μας τιμάνε…

Αρνήθηκε ο ΔΙΕΥΘΥΝΤΉς ΤΟΥ Βρετανικού Μουσείου να παρευρεθεί, γιατί πήρε την πρόσκληση μόνο 2 εβδομάδες πριν…Που καιρός να ράψει κανένα κουστουμάκι, άσε που ήταν η ατζέντα του γεμάτη…

Το πιο φοβερό όμως ήταν η δήλωση μιας υπεύθυνης του Βρετανικού Μουσείου.

Δεν επιστρέφουμε τα μάρμαρα είπε το άτομο, γιατί δεν είναι ιδιοκτησία κανενός. Ανήκουν σε όλο τον κόσμο και είναι τμήμα της παγκόσμιας ιστορίας…

Σωστό…

Εγώ πάντως το έχω πει…Ζω για τη στιγμή που Βρετανοί κομάντος θα κάνουν απόβαση στον Φλοίσβο, με αποστολή να μεταφέρουν στην Αγγλία και τον υπόλοιπο Παρθενώνα…

Έτσι όπως πάνε, δεν είναι τόσο απίθανο να ακούσουμε κάτι τέτοιο… ΄Αλλωστε μη ξεχνάμε στη αγγλία γεννήθηκε το θέατρο του παραλόγου..

Πέμπτη, 25 Ιουνίου 2009

Τι κάνει ο άνθρωπος για 10 λεπτά δημοσιότητας, μέχρι και βιβλία προτείνει...


Ο Β.Γ. (η αφεντιά μου), σκηνοθέτης, παραγωγός, οργανωτής συναυλιών, ερασιτέχνης ταχυδακτυλουργός, όψιμος μικροκαταστηματάρχης, πρωταθλητής ταυρομάχος, κατά φαντασία εξερευνητής, προτείνει δέκα βιβλία.

1. Γιώργος Χρονάς, Τελετές Μοτοσυκλέτας
Οδός Πανός

Το βιβλίο που άλλαξε τον τρόπο που βλέπω την ζωή στην πόλη και ιδιαίτερες αναμνήσεις από πλατείες και καφενεία μιας όχι και τόσο μακρινής εποχής... Όταν στις πλατείες και στα καφενεία σύχναζαν εμπνευσμένοι και ξεχωριστοί συνάνθρωποί μας...

2. Μιχαήλ Αφανάσεβιτς Μπουλγκάκοφ, Ο μαιτρ και η Μαργαρίτα
εκδόσεις Γράμματα

Η βίβλος της καθημερινότητάς μου, μιας διαστρεβλωμένης πραγματικότητας, και η άρνησή μου να μεγαλώσω... Το βιβλίο της ζωής μου, στο οποίο ανατρέχω τουλάχιστον δυο φορές κάθε χρόνο και μένω έκπληκτος από το πόσο μοιάζω με το δαιμονισμένο γάτο ΑΖΑΖΕΛΟ.

3. Ανδρέας Εμπερίκος, Ο Μέγας Ανατολικός
εκδόσεις Άγρα

Ο πόθος και το πάθος και η βαθιά πίστη ότι κάπου υπάρχουν νεράιδες, ότι τίποτα δεν είναι ντροπή και ότι το λιμάνι δεν είναι ο σκοπός, αλλά αξία έχει το ταξίδι μέχρι εκεί...

4. Γκουρτζίεφ, Συναντήσεις με αξιοσημείωτους ανθρώπους
εκδόσεις Χατζηνικολή

Τρόπος άσκησης βίου και μονοπάτια προς πιο φωτεινά ξέφωτα στην άκρη του δάσους. Νυκτερινές εξηγήσεις στη Μαρονίτα από έναν άλλο δάσκαλο, τον Μίνωα Βολανάκη και η αντιγραφή του από το Μάτριξ...

5. Αντουάν Ντε Σαιντ Εξιπερί, Ο μικρός πρίγκηπας
εκδόσεις Πατάκη

Η απόδειξη ότι υπάρχει ζωή πέρα από τη ζωή και η μαγεία του να παραμένεις πεισματικά παιδί, έστω κι αν χρειαστεί να χαθεί κανείς από τη ζωή με τρόπο μυστήριο, πετώντας με ένα μονοθέσιο αεροπλάνο...

6. Δημήτρης Κολιοδήμος, Cineλόγιο
εκδόσεις Οξύ

Πραγματικά, 365 κινηματογραφικές ταινίες που πρέπει να δει κανείς πριν πεθάνει... Ένα κινηματογραφικό ταξίδι μέσα στο χρόνο, που γίνεται «φτού ξελευτερία», μια άσκηση ηδονής των εικόνων από ταινίες κλασικές αλλά παραγνωρισμένες, ταινίες που αξίζει να ιδωθούν με την καρδιά και όχι με τα μάτια...

7. Ντέιβιντ Λιντς, Catching the Big Fish: Meditation, Consciousness and Creativity
εκδόσεις Michael Joseph

Ένα μακροβούτι στον ωκεανό εντός μας και η προσπάθεια ενός δημιουργού να πιάσει την έμπνευση από τα μαλλιά. Οι ιδέες είναι σαν τα ψάρια: όσο πιο βαθιά βουτάς τόσο πιο μεγάλα και εντυπωσιακά είδη συναντάς... Για να μη νομίζετε ότι η καθημερινότητα είναι εύκολη υπόθεση για έναν «παρανοϊκό» δημιουργό.

8. Κοσμάς Πολίτης, Ερόικα
εκδόσεις Ύψιλον

Ο πυρετός της εφηβείας, της ανακάλυψης, το βίωμα των αισθήσεων, το κρυφό και το απαγορευμένο, ο θάνατος και η ζωή, το μυστήριο του έρωτα και της έξαψης... Ένα απίστευτο σενάριο (μετράει ήδη μια κινηματογραφική και μια τηλεοπτική μεταφορά) που περιμένει το σκηνοθέτη που θα το αποκαταστήσει για πάντα ως σημείο αναφοράς...

9. Στάθης Τσαγκαρουσιάνος, Στον παλιό καταρράκτη
01 Κείμενα

Η σημασία του να είσαι σοβαρός ταξιδιώτης, ερευνητής και να έχεις γουρλωμένα τα μάτια μπροστά σε εικόνες που προκαλούν τις αισθήσεις... Ένας παράξενος ταξιδιωτικός οδηγός με προορισμό μέρη μυθικά και όνειρα που δεν πραγματοποιήθηκαν, αλλά που ελπίζεις ότι σε μια άλλη ζωή μπορεί να είναι και αλλιώς...

10. Μπορίς Βιαν, Ο αφρός των ημερών
εκδόσεις Γράμματα

Το απόλυτο βιβλίο της κομψότητας, της μοναξιάς, της απελπισίας του έρωτα, της μαύρης μουσικής που ξεπετάγεται από τις σελίδες του και ένας αναστεναγμός για όσους έρωτες έμειναν ανεκπλήρωτοι. Απλή επιθυμία, ξεθωριασμένες ασπρόμαυρες φωτογραφίες να κολυμπάνε στον αφρό των αναμνήσεων.

LIFO 25.6.2009

Πέμπτη, 18 Ιουνίου 2009

αφού χόρτασε από άρτο, τώρα ώρα για θέαμα στην Αφρική

Και μιλώντας για ισχυρή κινηματογραφία, ξέρετε ποια είναι η πιο ανερχόμενη κινηματογραφική βιομηχανία στον κόσμο…Η ΝΙΓΗΡΙΑ, ναι δεν ακούσατε λάθος η Νιγηρία..Η βιομηχανία έχει και το δικό της όνομα, λέγεται NOLLYWOOD, κατά το BOLLYWOOD. Κι αυτό επειδή το κόστος των ταινιών στη Νιγηρία, είναι πολύ χαμηλό, σχεδόν ανύπαρκτο.. Ανύπαρκτο είναι και το production value των ταινιών αυτών, που θυμίζουν τις δικές μας βιντεοκασέτες της δεκαετίας του 80. Παρόλα αυτά είναι πάρα πολύ εμπορικές, μίας και αποτελούν το αγαπημένο θέαμα όχι των νιγηριανών, αλλά όλων των Αφρικανών. Έτσι το NOLLYWOOD παράγει αυτή τη στιγμή γύρω στις 1000 ταινίες κάθε χρόνο, χωρίς εδώ να συμπεριλαμβάνονται και τα ερωτικό πορνό…Νέα ονόματα κάθε μέρα εμφανίζονται σκηνοθετών, ηθοποιών, παραγωγών… Έτσι οι Νιγηριανοί, μετά τα γράμματα απάτης με εκατοντάδες εκατομμύρια αδιάθετα που έστελναν από το interΝΕΤ σε κάθε λογής ευκολόπιστο, κατακτούν και το σινεμά.

Μια μικρή λεπτομέρεια, είναι τέτοιος ο οίστρος των στόρυτελλερς της Νιγηρίας που όλες οι ταινίες βγαίνουν σε βερσιόν τετράωρη, Α και Β Μέρος , δηλαδή δύο και δύο ωρών…

Μάμα Αφρικα…Όλα τα βάσανα σε αυτή την άμοιρη ήπειρο έχουν πέσει…


video

Έλα Αλέκο, τι ώρα είπαμε ότι φεύγεις ;


σύντροφε και συνοδοιπόρε Αλέκο,

μην το παιδεύεις, όπως θα φεύγεις, κλείσε και την πόρτα...
και μη ξεχάσεις να κάνεις δωρεά, τη μισή περιουσία στο κόμμα...
ότι θα έκανε κάθε ορθόδοξος αριστερός για το κόμμα που αγάπησε κι αγωνίστηκε γι αυτό...
Θέλεις ονόματα, άλλων συντρόφων, που το κάνανε στο παρελθόν;

ΥΓ. Τώρα αν δεν το αγάπησε το ρημάδι το αυθαίρετο, κι απλώς το κατοίκησες από ανάγκη, δες τη δωρέα, σαν ένα είδος "ενοικίου"...

Τετάρτη, 17 Ιουνίου 2009

επαναστάτες της γενιάς του τζάμπο...τζάμπα επαναστάτες...


Μάλλον είμαι χαζός ή με ζάλισε η πρώιμη ζέστη του καλοκαιριού…Αν θυμάμαι καλά, από την ιστορία στο γυμνασιακό θρανίο, οι ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΕΣ έπεφταν πάντα θύματα ύπουλης ΠΑΓΙΔΑΣ και άνανδρου ΜΠΛΟΚΟΥ…Και πάντα έπεφταν νεκροί, αιφνιδιασμένοι, αλλά χαμογελαστοί…
Αυτό το νέο στυλάκι, που προσπαθούν να μας πείσουν σώνει και καλά, ότι οι ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΕΣ στήνουν ύπουλες ΠΑΓΙΔΕΣ και άνανδρα ΜΠΛΟΚΑ, σε μισοκοιμισμένους υπάλληλους της Υπηρεσίας τάξης κι ανασφάλειας, δεν περπατάει…
ΔΕΝ ΠΕΙΘΟΜΑΙ με τίποτα…
Αν θέλουν ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ, ναι, στα ίσα χωρίς κουκούλα, μπροστά κι ανδρικά και εκεί που πρέπει…όχι εύκολα θύματα κι ανωνυμία…
Άντε νεόκοποι υποστηρικτές του κοινού καλού…Και σε γυναικόπαιδα προσεχώς…
Άκοπα κι ακίνδυνα…

αρετές που δεν προκαλούν ναυτία


Καμία φορά ο Θεός στέλνει, όπως και παίρνει…Και πάντα απροειδοποίητα.. Έτσι μερικά αγόρια και κορίτσια στολισμένα από θεού τύχη, απολαμβάνουν πλούτη και καριέρα, δημοσιότητα και τεράστιες αμοιβές…Για μερικούς από αυτούς, που δεν ξεχνάνε τους συνανθρώπους που δεν τα κατάφεραν ή που δεν είχαν την τύχη τους, η φιλανθρωπία είναι βάλσαμο…Γιατί και η δημοσιότητα και τα πλούτη, καμία φορά δεν γιατρεύουν την ψυχή του ανθρώπου…Αντίθετα καμία φορά τη βασανίζουν περισσότερο…

Για μερικούς καλό να είναι το ταξίδι, αφού μέσα από αυτό το ταξίδι, δεν ξεχνούν ποιοι είναι και απο που ξεκίνησαν…Τα λέω αυτά διαβάζοντας την είδηση ότι :

Ένα εκατομμύριο δολάρια προσέφερε ο ηθοποιός του Hollywood Brad Pitt και τα αδέρφια του με σκοπό να ανοίξει κλινική για τα παιδιά που πάσχουν από καρκίνο στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Η πτέρυγα θα κατασκευαστεί σε νοσοκομείο του Missouri (στην περιοχή όπου μεγάλωσε ο ηθοποιός με την οικογένειά του) και θα πάρει το όνομα της μητέρας του.

Πολλοί θα πουν, καλοσχεδιασμένες δημόσιες σχέσεις… Και μπορεί και να έχουν δίκιο…έχουμε όμως πάψει τόσο πολύ να νοιαζόμαστε για τους άλλους, που ακόμα κι αυτό μοιάζει σαν μια μικρή όαση, έστω χριστιανικών προδιαγραφών…

είπαμε άρωμα γιασεμιού, όχι ανθοκομική έκθεση...


Πιστεύω ακράδαντα ότι η επανάληψη στο σινεμά, μόνο καλό μπορεί να κάνει, ιδιαίτερα τώρα τελευταία, όπου σπάνια σκοντάφτει κανείς πάνω σε ένα αριστούργημα… Από την άλλη μεριά, δεν μπορεί να καταλάβει κανείς την πρόοδο της 7ης Τέχνης, ούτε μπορεί να αντιληφθεί την εξέλιξη της, άμα δεν ξέρει από πού ξεκίνησαν όλα… Είναι ας πούμε σχεδόν εξοργιστικό που υπάρχουν γενιές που ξέρουν τα πάντα γύρω από τον Σπήλμπεργκ ή το σημερινό Χόλυγουντ, ενώ δεν έχουν δει ούτε μια ταινία του Όρσον Γουέλλες κι αγνοούν ποιος είναι ο Γκοντάρ.
Μην ξεχνάμε προς πριν λίγα χρόνια η Αθήνα, ανακάλυπτε εκστασιασμένη τους Αδελφούς Μάρξ, με πενήντα χρόνια καθυστέρηση…

Γι αυτό οι θερινές επανεκδόσεις στα θερινά σινεμά, δεν μπορούν παρά να αποτελούν μια εναλλακτική για ταινίες που δεν μπορούμε εύκολα να βρούμε πουθενά αλλού, ούτε σε βίντεο κλαμπ…
Από αυτό το σημείο, ως το σημείο να προβάλλεται Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΜΕ ΤΟ ΓΑΡΙΦΑΛΟ σαν θερινή επανέκδοση, υπάρχει μια μεγάλη απόσταση…Σχεδόν έτη φωτός…Και μάλιστα χωρίς καν καμία επεξεργασία ή μια καινούργια κόπια…

Με τη φόρα που πήραν οι άνθρωποι της διανομής χωρίς σύνεση, θα δούμε τα επόμενα καλοκαίρια σε επανέκδοση το ΑΛΙΚΗ ΣΤΟ Ναυτικό και το ΞΥΛΟ ΣΤΟ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ, το ΕΝΑΣ ΗΡΩΑΑΣ ΜΕ ΠΑΝΤΟΦΛΕΣ, τη ΒΙΛΛΑ ΤΩΝ ΟΡΓΙΩΝ, μπορεί και επιχρωματισμένα…

Ας βάλουμε λίγο χρώμα στη ζωή μας και λίγη δροσιά στις νύκτες μας, με κάποιο καλύτερο τρόπο…

ο πρωτοπόρος Γιάννης Κοκκόλης...


Αν υπάρχει κάτι, που ΜΑΣ ΞΕΧΩΡΙΖΕΙ ΣΑΝ λαό είναι η πρωτοτυπία…βρίσκουμε λύσεις γι όλα και με πολύ πρωτοτύπους τρόπους…Σήμερα θα ήθελα να σας μιλήσω για; Μια πολύ πρωτότυπη ιστορία πρωτοπορίας…Το παράξενο με την ιστορία; Που θα σας πω είναι ότι την γνωρίζουν ελάχιστοι, ενώ είναι δείγμα γραφής

Το 1975 γυρίστηκε μια ταινία με τίτλο ΤΟ ΠΕΙΡΑΜΑΤΟΖΩΟ, όπου ο σκηνοθέτης Γιάννης Κοκκόλης, στήνει ένα συνεργείο και διαλέγει έναν ανυποψίαστο τραπεζικό υπάλληλο και αρχίζει να το κινηματογραφεί κρυφά, κάνοντας τον πειραματόζωο…Στη καθημερινή ρουτινιάρικη ζωή του τραπεζικού εισβάλει μια νεαρή γυναίκα, η οποία απογοητευμένη από την ερωτική ζωή με τον σύζυγό της, τον φλερτάρει και συνάπτει παράνομο δεσμό, προσφέροντας του μια διέξοδο στην μονοτονία…Η ερωτική τους περιπέτεια περνάει από αρκετά γεύματα, ερωτικές συνευρέσεις, μέχρι που το δράμα κορυφώνεται όταν η νεαρή ηρωίδα, τον προτρέπει να διαπράξει μια κατάχρηση στη Τράπεζα που εργάζεται… Το πράγμα χειροτερεύει όταν ο άνδρας της με τη συνοδεία ψεύτικων αστυνομικών και ενός εισαγγελέα ζητά από τον τραπεζικό να ομολογήσει τις επαφές του με ξένες οργανώσεις, απειλώντας τον με την κατηγορία της εσχάτης προδοσίας. Όλο αυτό να κινηματογραφείται εν πλήρη άγνοια του ανθρώπου… Ο σκηνοθέτης ανακαλύπτει το BIG BROTHER πολλά χρόνια πριν και στήνει μια ανεπανάληπτη κινηματογραφική ταινία που έμελλε να γραφεί στο βιβλίο Γκίνες.

Η ταινία κατασχέθηκε και η προβολή της απαγορεύτηκε με δικαστική απόφαση, μετά από προσφυγή του «πρωταγωνιστή» της, Β.Κ., στα δικαστήρια, ο οποίος εκινηματογραφείτο χωρίς να το γνωρίζει, σε μια ιστορία ολοκληρωτικά στημένη από το μηδέν. Ο Γιάννης Κοκκόλης, σκηνοθέτης της ταινίας εξέτισε 16 μήνες φυλακή και υποχρεώθηκε να καταβάλει μια τεράστια για κείνη την εποχή χρηματική αποζημίωση.

‘Ετσι η μοναδική ως προς το περιεχόμενο ελληνική ταινία δεν προβλήθηκε ποτέ στις αίθουσες, ύστερα από δικαστική απόφαση που απαγόρευε και τη δημοσιοποίηση των ονομάτων των "πρωταγωνιστών" της ταινίας. Φήμες λένε πως κυκλοφορεί αντίγραφο της από χέρι σε χέρι, ενώ άλλοι ισχυρίζονται ότι ο σκηνοθέτης κατέστρεψε το αρνητικό της ταινίας…

Αυτά για να μη λέμε ότι το ελληνικό σινεμά στερείται έμπνευσης και πρωτοτυπίας.

Και για την ιστορία, να αναφέρουμε ότι η γοητευτική γυναίκα αράχνη, ήταν η Μαρία Αλιφέρη…

Περισσότερες περίεργες ιστορίες από το ελληνικό σινεμά λίαν προσεχώς ....

εμίρης, κακομοίρης, κακοχρονοψιθυρομπιμπίρης

Ο τρόπος που χειρίζονται τα μέσα τους ανθρώπους είναι θέμα μεγάλης συζήτησης…Από αυτές που γίνονται για να γίνονται χωρίς να καταλήγουν πουθενά, ή χωρίς να μπορούν να επηρεάσουν επί το θετικώτερον…

Οι δημοσιογράφοι τηλεκανίβαλλοι, ξαποσταίνουν για λίγο καιρό και μετά απολαμβάνουν ξανά τα πεδία δόξης λαμπρά ου ξανοίγονται εμπρός τους, χάρη της δύναμης του μέσου τους…

Η ΕΞΟΜΌΛΟΓΗΣΗ ΤΟΥ Alek Μπάλντουιν στο τελευταίο PLAYBOY είναι σχεδόν ανατριχιαστική…Ο ηθοποιός επικοινώνησε με την κόρη του, κατά τη διάρκεια εκδίκασης του διαζυγίου του με την πρώην σύζυγο του Κίμ Μπάσινγκερ. Της άφησε ένα μήνυμα στον αυτόματο τηλεφωνητή και το μήνυμα βρέθηκε να παίζεται σε εθνικό δίκτυο…

Αποτέλεσμα ο ηθοποιός βρέθηκε στα πρόθυρα αυτοκτονίας, και μπόρεσε να το ξεπεράσει με ψυχιατρική βοήθεια και υποστήριξη…

Επόμενος για πάγκο του χασάπη…κι όσο πιο γνωστός τόσο καλύτερα, θα έχει και απίστευτα νούμερα θεαματικότητας…

Έτσι κι αλλιώς τα νούμερα ζουν για τα νούμερα και δικαιώνονται μέσα από νούμερα

οδηγίες πτήσης προς Σείριο ή άστρο Μεγάλου Κυνός ή Canis Majoris

Είναι μερικοί άνθρωποι που φεύγουν ξαφνικά από την ζωή κι αφήνουν πίσω το άρωμα τους, την αύρα τους, τη μαγεία τους, την ομορφιά τους…

Η απουσία τους είναι πιο καθοριστική από την παρουσία τους, πληγώνει αλλά και σε οδηγεί σε μονοπάτια πιο φωτεινά, πιο ζυγισμένα, σε δρόμους πιο ανοικτούς, σε όνειρα πιο όμορφα, σε ελπίδες πιο ευγενείς…

Είναι μοιραίες οι συναντήσεις με αξιοπρόσεκτους και αξιοσημείωτους ανθρώπους στη ζωή…Ανθρώπους που αν δεν είχες ποτέ συναντήσει θα ήσουν φτωχότερος, πιο αδαής, πιο ανυποψίαστος…

15 χρόνια χωρίς τον Μάνο Χατζιδάκι…και είναι σαν να μη πέρασε μια μέρα…

15 χρόνια παρών, έστω κι αν κατοικεί σε άλλο αστερισμό..

ΤΕΡΑΣΤΙΑ ΕΥΓΝΩΜοΣΥΝΗ ΠΟΥ ΣΥΝΑΝΤΗΘΗΚΑΝ ΟΙ ΔΡΟΜΟΙ ΜΑΣ και τα χαμογέλα μας


Τετάρτη, 10 Ιουνίου 2009

Μια καραμπίνα στο κώλο των βιαστών μας...


Η ζωή έχει γίνει μια δύσκολη υπόθεση, μια χαζή υπόθεση, μια χαμένη υπόθεση…
Έτσι θέλουν να μας πείσουν, έτσι θέλουν να μας κάνουν να νοιώσουμε…
Το αποτέλεσμα των προχτεσινών εκλογών, επιβεβαιώνει ότι έχουμε αυτό που μας αξίζει ή διαλέγουμε εκείνο που νομίζουμε ότι μας αξίζει…
Όσοι ψήφισαν έπαιξαν λότο ανάμεσα στο χειρότερο και το βλακώδες
Όσοι δεν ψήφισαν άπλωσαν το κορμί τους στη παραλία, ακολουθώντας τις επιλογές του λάιφ στάιλ, Πάρος, Μύκονος και Σαντορίνη…
Το μήνυμα δεν παρελήφθη από κανέναν και κανείς δεν το ακούμπησε
Το μήνυμα έμεινε στα αζήτητα της ταχυδρομικής θυρίδας.
Η ζωή συνεχίζεται και κανένας δεν τολμάει να κοιτάξει τα μούτρα του μέσα στον καθρέφτη, για να μη τρομάξει…
Εν τω μεταξύ το αυγό του φιδιού άρχισε να ξαναζεσταίνεται…
Οι κυνηγοί κεφαλών προσφυγών και μεταναστών, τώρα πιάνουν δουλειά και με την άδεια του κοινού…
Η μετριότητα κάποτε κάποτε στη τέχνη γίνεται στυλ και δημιουργεί ενδιαφέρον..
Στη ζωή όμως δεν υπάρχει τίποτα χειρότερο από την μετριότητα και την βιώνουμε πια καθημερινά σε όλα τα επίπεδα…



Δεν υπάρχει τίποτα να σε διασκεδάζει , δεν υπάρχουν λόγια για να περιγράψεις όσα βλέπεις, αλλά κι όσα σου κρύβουν και δεν βλέπεις…Θα αφήσω να μιλήσει κάποιος άλλος για μένα, θα κλέψω την φωνή του Γιώργου Τσίγκου και του συγκροτήματος του ΜΑΥΡΟΙ ΚΥΚΛΟΙ και ελπίζω να με συγχωρέσει…. ακούστε τον λιγάκι προσεκτικά.
Γιατί ο Τσίγκος κοίταξε μέσα στον καθρέφτη με καθαρά μάτια και είδε ότι


Η ζωή έγινε μια γυναίκα
Που άδειασε μια κοντόκανη καραμπίνα
Στον κώλο των βιαστών της…

είθε να βρεί τις χαρές στη έρημο του σκοταδιού


Θέλω κάπου εδώ να πω δύο λόγια για τον Ιδανικό αυτόχειρα Ντέηβιντ Καραντάιν…
Ο Κίλ Μπίλ, έκανε τη περασμένη εβδομάδα ένα θεαματικό χαρακίρι, σε παγκόσμια τηλεοπτική μετάδοση…

Ο ρόλος του χαμογελαστού μάστερ του κούνγκ φού, της τηλεοπτικής σειράς που στοίχειωσε τα παιδικά μας βράδια, από την Κρατική τότε τηλεόραση, ένας μετανάστης που μετέφερε τον σταυρό του και τη σοφία του πολιτισμού στην Άγρια Δύση, έμελλε να είναι ο ρόλος της ζωής του…Μιας ζωής που από ότι φαίνεται δεν του κάθισε σαν μια άνετη και βολική φορεσιά…

Ούτε οι μπίζνες, ούτε η δημοσιότητα, ούτε η σκάλα που ανεβοκατέβαινε η καριέρα του, ανάλογα με τη ταινία που έπαιζε, κράτησαν ζωντανό το ενδιαφέρον του…
Ανέβηκε σε ένα σκαμπό
Σε ένα ερημικό κι άδειο ξενοδοχείο στη Ταϊλάνδη
Φώναξε δυνατά
Η ζωή μου έγινε μια άσχημη γυναίκα
Που άδειασε την κοντόκανη καραμπίνα της
Επάνω μου…

Κλότσησε το σκαμπό και αναχώρησε θριαμβευτικά για εκεί, όπου οι σκιές αποκτούν νοηματική σημασία και το σκοτάδι είναι γενναία κατάκτηση…
Έζησε και πέθανε σαν ένα σαμουράι…
Κι όπως λέει ένας ιερός κανόνας των σαμουράι..
Η μεγαλύτερη χαρά από το να ζεις τη ζωή σου όπως διαλέγεις
Είναι να μπορείς να διαλέξεις τον τόπο και την ώρα που θα πεθάνεις…
΄Οσο ζούσε δεν έχαιρε μεγάλης αναγνώρισης και ήταν αναγκασμένος να παίζει και δεύτερους, τρίτους, τέταρτους ρόλους προκειμένου να επιβιώνει. Και το έκανε εν μέσω μοναξιάς, απελπισίας και αξιοπρέπειας. Κανείς δεν μπορεί να κάνει σήμερα μια αντικειμενική αποτίμηση της εργατικής του προσφοράς στη 7η Τέχνη…Είναι σίγουρο πως αυτό θα γίνει πολύ σύντομα, αλλά τον ίδιο δεν θα τον νοιάζει πιά…

Μας χαμογέλασε και έφυγε κλείνοντας την πόρτα.. Μας θύμισε τον Γιούκιο Μισιμα, που σφράγισε το τελευταίο ρωμαλέο έργο της ζωής του, με την ίδια του τη ζωή λέγοντας
Αποχαιρετώ τον Αυτοκράτορα…Ο θεός να δίνει χαρές στον Αυτοκράτορα…
Αποχαιρετώ τη Ζωή…Ο Θεός να ομορφαίνει τις ζωές σας…

Τετάρτη, 03 Ιουνίου 2009

το πήρα απόφαση ότι είμαι αναποφάσιστος


Ένα περίεργο μουντό απόγευμα, γεμάτο ζέστη. Δεν ξέρω τι το κάνει τόσο μουντό…Μάλλον τα πολιτικά συνθήματα που ακούς στα τηλεοπτικά σπότ, όλες αυτές τις μέρες και φτάνει να παρακαλάς γονατιστός, να σταματήσουν μια ώρα αρχύτερα…Για τον εαυτό μου ομιλώντας και μόνο αυτόν εκπροσωπώντας νοιώθω το λιγότερο διανοητικά καθυστερημένο…δεν ξέρω αν πρέπει να πάω με την Ελλάδα που αλλάζει, με τις ΠΡΟΟΔΟ και την ευημερία και τις επαναστατικές ρήξεις που συντελούνται γύρω μου, άσχετο αν εγώ δεν έχω πάρει χαμπάρι ή να βουλιάξω στα λιμνάζοντα ύδατα της Βαρβαρότητας…

Ενός άγριου χειμώνα ήταν φυσικό να ακολουθήσει ένα άγριο καλοκαίρι. Αλλά τόσο άγριο δεν το είχα φανταστεί. Και είμαστε ακόμη στο ξεκίνημα…Εν μέσω βουτιών και παγωτών λοιπόν, ας ετοιμαζόμαστε να αναμετρηθούμε με τους μικροπολιτικούς μας και την μικροπολιτική τους…Μικρή η χώρα, μικρά τα περιθώρια, μικρά και τα καλάθια για κεράσια…

Έχουμε ότι μας αξίζει, ή μας αξίζει ότι διαλέγουμε? Ιδού η απορία…

Γέμισαν οι οθόνες μας από τους πολιτικούς μας…Υπερωρίες, τρέχουν σαν τρελοί.. Μα πιο πολύ λυπάμαι τον έρημο τον ΑΡΧΟΝΤΑ ΤΩΝ ΣΟΥΒΛΑΤΖΙΔΙΚΩΝ, που τον βλέπω μετά τις εκλογές να χρειάζεται καναπεδοθεραπεία επί τρίμηνο και βάλε…Εξοντωτική προσπάθεια να σε πείσουν, ότι νοιάζονται για το καλό σου…

Το βλέπεις στο μάτι τους, που λάμπει στα πάνελ…Σαν να σου απευθύνει διάγγελμα ο Σχιζοφρενής Δολοφόνος με το πριόνι, ο Μπέητς από το ΨΥΧΩ, λίγο πριν σε βάλει στο κρεβάτι του Προκρούστη και σε ΚΌΨΕΙ ΚΟΜΜΑΤΆΚΙΑ… Σαν να σου κάνει ερωτική εξομολόγηση ο Νοσφεράτου, λίγο πριν σου δώσει το πιο γλυκό φιλί του σε κεντρική αρτηρία

Στο μεταξύ και ενώ εμείς χάνουμε τα αυγά και τα πασχάλια , χάνουν και οι λέξεις το νόημα τους…

Μεταρρυθμίσεις σου λέει ο ένας και εννοεί επιτόπια βήματα, με ταχύτητα όπισθεν ολοταχώς..

Αναλαμβάνω την πολιτική ευθύνη…Πόσες φορές το ακούσατε τον τελευταίο καιρό?

Και τι σημαίνει άραγε? Λόγια και λέξεις κενές, χωρίς νόημα για ένα άδειο πουκάμισο…

Τόσες μέρες παρακολουθούμε όλη αυτή την κακοσκηνοθετημένη παράσταση, αλλά τη Κυριακή, μάλλον αυτοσχεδιάζουμε επί σκηνής…

Δεν τρέφω πολλές ελπίδες, αλλά πάλι ονειρεύομαι…Ονειρεύομαι ένα αποτέλεσμα που θα αφήσει την λαλεμένη πλειοψηφία άφωνη…Τουλάχιστον να πάψουν να μας ζαλίζουν για το υπόλοιπο δίμηνο…

Ελπίζω να είστε αποφασισμένοι, αλλιώς θα πρέπει να το πάρετε απόφαση πως θα μείνετε οριστικά αναποφάσιστοι…

Κακή διάθεση για τους κακούς, καιρός για ξεκαθάρισμα και έρχεται και άγιο τριήμερο…Ευλογημένο ναναι… Σας θέλουμε ζωντανούς, κεφάτους, χαρούμενους κι ερωτευμένους…Καλές Βουτιές και να γυρίσετε με πολύ όρεξη…Έτσι κι αλλιώς και εμείς κι εσείς, εδώ θα είμαστε…Εντός και επί τα αυτά…

Δευτέρα, 25 Μαΐου 2009

Πολιτική βαρβαρότητα ή Βάρβαρη πολιτική ;

Σήμερα ξύπνησα με μια περίεργη αίσθηση του χρόνου και του τόπου…
Ήθελα να φάω για πρωινό κανναβούρι και νερό, είχα μια διάθεση να πετάξω από τον 6ο όροφο στο πεδίο του Άρεως και να αρχίζω να φωνάζω : ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ, ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ…
Δεν μπορώ να το εξηγήσω ακόμη αλλά όσο περνάει η ώρα, αυτή η αίσθηση μεγαλώνει και νοιώθω σαν παπαγαλάκι κι εγώ…
Κάποιος φίλος μου είπε να μη στεναχωριέμαι και να το δω από τη θετική του μεριά…
Θα μπορούσα να είχα ξυπνήσει σαν Ούνος Βάρβαρος και να είχα ξεχυθεί στους δρόμους να λεηλατήσω την πολιτισμένη Αθήνα…
Όπως και να’ χει και στις δύο περιπτώσεις, δικαιούμαι να αλαλάζω : ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ, ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ…
Ήρθε και θα μείνει αυτό το αίσθημα…
Εκτός κι αν ανακαλύψω καμία καλή παραλία την εορτή του Αγίου Πνεύματος…
Κοντά στη Φύση και μακριά από κάθε είδους συμμετοχή στην επερχόμενη ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ

Τετάρτη, 20 Μαΐου 2009

Τώρα μπορείτε να πά να κοιμηθείτε....

Είναι μια εβδομάδα μουντή, σχεδόν κλαμένη, αφού πήγαμε για νικητές και βγήκαμε δαρμένοι…

Ο Αρχιστράτηγος ντυμένος στα άσπρα πέρασε με το άσπρο άλογο του τα Γαυγάμηλα, αλλά οι Βάρβαροι μας νίκησαν και έστειλαν τον Σάκη πίσω δαρμένο και χτυπημένο , εκεί που πονάει πιο πολύ στη περηφάνια… όπως στη λαμπρή εθνική ταινία Η ΜΑΧΗ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ, όπου ο Γερμανός αξιωματικός Λάκης Κομνηνός (ξανθός και με ένα μάτι αν θυμάστε) φεύγει νικημένος αλλά αξιοπρεπώς από το κρητικό χωριό, να τον σέρνει ένα άλογο…Όταν η περηφάνια ταυτίζεται με εθνικά θέματα, όπως η Μεγάλη Ιδέα, η Επίθεση στον Σαγγάριο, η Μικρασιατική Καταστροφή, τότε γίνεται ένα αλαλούμ τρομερό και χάνει ο Έλληνας τσολιάς, τα τσαρουχάκια του…

Πολύ μελάνι, πολύ κουβέντα…Βρήκανε και θέμα συζήτησης όχι μόνο τα πρωινάδικα, τα μεσημεριανάδικα, αλλά και τα βραδινάδικα…Σε δουλειά να βρίσκεται ο Πρετεντέρης και ο Μάκης, ο Τριανταφυλόπουλος. Έφταιγε ο Σάκης, έφταιγε το τραγούδι; ΄Η μήπως φταίει η μαζική υστερία των Ελλήνων, που αν δεν χορέψουν τον Πυρρίχιο μια φορά στις τόσες στην Ομόνοια, εκφράζοντας με αυτό τον απόλυτο και κατηγορηματικό τρόπο ότι η ιστορική πλατεία Ομόνοιας είναι και θα παραμείνει Ελληνική. Τις υπόλοιπες μέρες μπορεί και να ανήκει σε Αλβανούς, Ρουμάνους, Βούλγαρους και άλλους Βάρβαρους που απολαμβάνουν τα φώτα και τον πολιτισμό μας…

Την αλήθεια όμως, την απλή και πικρή αλήθεια, δεν τη λέει κανείς…Οι πραγματικοί ένοχοι είναι εκείνοι, που έχουν την απόλυτη πίστη ότι ξέρουν τι θέλει το κοινό, και αποφασίζουν αυτοί για εμάς. Είναι αυτοί που αφού έπαιξαν για πάνω από 15 χρόνια αυτό το παιγνίδι με την ιδιωτική Τηλεόραση, έχουν καταλάβει την Δημόσια Τηλεόραση και την έχουν οδηγήσει στον ανταγωνισμό των Τηλεθεάσεων…Γέμισε η ΕΡΤ από Ντίσνεϊ, Μαγγίρες, Γλέντια πάνω σε τραπέζια με τσιφτετέλια, και Γιουροβίζιον…

Είναι αυτοί που ενώ η ΕΡΤ χρωστάει τα μαλλιοκέφαλα της, ξοδεύουν άνετα όσα ξοδεύουν για να κάνουν μια απευθείας ανάθεση σε ένα καλλιτέχνη (γιατί αυτόν θέλει ο Κόσμος), σε δύο παρουσιάστριες (γιατί αυτές θέλει ο Κόσμος) και σε ένα συνθέτη (γιατί αυτό θέλει ο Κόσμος). Και κατά ένα πολύ περίεργο τρόπο είναι οι περισσότεροι φίλοι και συγγενείς μεταξύ τους…

Αυτοί έχασαν, γιατί τελικά αυτά δεν τα θέλει ο Κόσμος…Ούτε αυτούς θέλει ο Κόσμος, ούτε την υποχρεωτική εισφορά θέλει να πληρώνει ο Κόσμος…

Το τι θέλει ο κόσμος το έδειξε η νο.1 επιλογή του. Θέλει φρεσκάδα (τόπο στα νιάτα που έλεγαν κάποτε), θέλει αυθορμητισμό, θέλει αλήθεια, θέλει απλότητα, θέλει σεμνότητα…Άλλο είναι να λες «είμαι ερωτευμένος με ένα παραμύθι» κι άλλο «απόψε θα σας πάρουμε τα σώβρακα, γιατί είναι η Νύχτα μας».. Μάλλον κάναμε λάθος στη ημερομηνία..

Να σημειώσω το γεγονός :

Ακούστηκε επιτέλους από κάποιου τα χείλη ένα συγγνώμη τουλάχιστον, έστω κι αν δεν έφταιγε αυτός…Γιατί τον Ρουβά τον χρησιμοποίησε ένα σύστημα, τον οδήγησε σε ένα αποτέλεσμα και θα τον πετάξει σαν λεμονόκουπα στο εξής, όπως έκανε και με άλλους στο παρελθόν.,..

Τώρα που έσβησαν τα φώτα, και όλοι μαζεύτηκαν στο γραφείο τους κάνοντας επικά σχέδια για την επόμενη χρονιά, τώρα που τα μεγέθη μας προσγείωσαν στη θλιβερή πραγματικότητα, νομίζω ότι δικαιούμαι να πω τη γνώμη μου, ελεύθερα, αβίαστα και αλογόκριτα :.

Ακούστηκε επιτέλους από κάποιου τα χείλη ένα συγγνώμη τουλάχιστον, έστω κι αν δεν έφταιγε αυτός…Γιατί τον Ρουβά τον χρησιμοποίησε ένα σύστημα, τον οδήγησε σε ένα αποτέλεσμα και θα τον πετάξει σαν λεμονόκουπα στο εξής, όπως έκανε και με άλλους στο παρελθόν.,..

Άνθρωποι της ΕΡΤ και παρατρεχάμενοι, που τόσο πολύ σκληρά ιδρώσατε να μπείτε στην δεκάδα : Τώρα μπορείτε να πά να κοιμηθείτε, να ξεκουραστούμε και εμείς από εσάς…

Παρασκευή, 15 Μαΐου 2009

θα σε δω στην Κόλαση και σένα φίλε...


Tην προπερασμένη εβδομάδα, ένας συνάνθρωπος χρειάστηκε 4 φιάλες αίμα. Ευρισκόμενος σε πλήρη συναισθηματική σύγχυση και ψυχολογική φόρτιση, έγραψε στο FACEBOOK και στο Twitter : «μεγάλη ανάγκη αίματος, όποιος μπορεί ας επικοινωνήσει μαζί μου» κι έδωσε σε δημόσια θέα το κινητό του. Από περίπου 1000 φίλους που είχε, ξέρετε πόσοι έσπευσαν…1 και μοναδικός…Ευτυχώς ο άνθρωπος της ιστορίας μας, βρήκε μια λύση στην περιπέτεια του, αλλά η κατάληξη της Διαδικτιακής επικοινωνίας είναι μάλλον θλιβερή…Κάποτε οι άνθρωποι άκουγαν, ο ένας τον άλλον..σήμερα όλοι θέλουν να μιλάνε, να εκφράζονται, δεν έχουν περιθώρια να ακούνε..
Από αυτό το περιστατικό θυμήθηκα τον Αποστόλη τον Σουγκλάκο, να είναι καλά όπου βρίσκεται… Ο Αποστόλης ήταν ένα λαϊκό παιδί, αφελής αρκετά..Ογκώδης δύναμη, Κτηνώδης άγνοια…Μια φορά περπατούσαμε στη Λεωφόρο Αλεξάνδρας και περνά ένα ασθενοφόρο…Κοντοστάθηκε για μια στιγμή και μου είπε :
Μακάρι να μπορούσαμε να κάνουμε κάτι. Εκεί μέσα κάποιος άνθρωπος υποφέρει…
Και το εννοούσε….
Μας λείπουν οι φίλοι, μας λείπουν και οι εχθροί, φτωχύνανε οι μέρες μας…

Επιδόματα και υπερωρίες


Εχτές, όλη μέρα, είχαν απεργία οι Δημόσιοι Υπάλληλοι, θέμα αυξήσεις, επιδόματα, υπερωρίες…Μου έλεγε κάποτε ένας φίλος, το εξής περιστατικό..
ΧΡΟΝΟΣ : τέλη της δεκαετίας του 60.
ΧΩΡΟΣ : κέντρο ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ, στην οδό Βουλής, στο Σύνταγμα.
ΙΔΙΟΚΤΗΤΗΣ : Αρίστος Βουτσάς, αδελφός του γνωστού ηθοποιού.
ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΕΣ : ΓΙΩΡΓΟΣ ΖΑΜΠΕΤΑΣ και ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ ΩΝΑΣΗΣ
ΥΠΟΘΕΣΗ: έχει μεσολαβήσει ολονύχτιο γλέντι. Ο Ζαμπέτας σολάρει ακατάπαυστα μέχρι το πρωί. Οι περισσότεροι πελάτες έχουν πια φύγει, τα γκαρσόνια βιάζονται να κλείσουν και ο Ωνάσης ζητάει από τον Ζαμπέτα ένα ακόμα τραγουδάκι και ο Ζαμπέτας του λέει:
- Άρη ξέρεις γιατί εμείς οι δύο γίναμε πλούσιοι. Γιατί κάνουμε πολλές υπερωρίες…

Ο AηΤόνυ Μοντάνα κι ο προφήτης του Μάικλ Κορλεόνε


Άνοιξη λοιπόν κι αντί να γεμίσει ο αέρας από άρωμα ανθισμένων λουλουδιών
γεμίσαμε από ανυπόφορες οσμές σκανδάλων…Θαρρείς ότι όλοι οι κινηματογραφικοί κακοί ήρωες κατέβηκαν από την οθόνη του σινεμά και ανακατεύτηκαν στην πραγματική ζωή…
ΑΛΛΑ οι ήρωες του σινεμά, όσο απεχθείς κι αν είναι, όσο εγκληματική ζωή κι αν ζουν έχουν κάποιους κώδικες αξιοπρέπειας, που σήμερα δεν υπάρχουν στην κοινωνία μας.
Να τι λέει κάποιος που έχει μελετήσει πολύ καλά την ψυχολογία ηρωικών εγκληματιών…
- Αυτό που είναι όλο και πιο δυσεύρετο είδος είναι οι νομοταγείς άνθρωποι. Δεν είναι καθόλου ανόητο που οι θεατές στο σινεμά συναρπάζονται και συγκινούνται από τον κόσμο των παρανόμων, τον υπόκοσμο…Πάντοτε είναι συγκινητικό να βλέπεις πως και γιατί οι άνθρωποι οδηγούνται στις λάθος αποφάσεις και καταλήγουν στη λάθος πλευρά…Τάδε έφη Αλ Πατσίνο μιλώντας κυρίως για τους ρόλους που έχει ερμηνεύσει ως κακός.. Ως Υπέροχος Τόνυ Μοντάνα στον ΣΗΜΑΔΕΜΕΝΟ, ως Μαικλ Κορλεόνε στους 3 ΝΟΝΟΥΣ.

Υπάρχει κάτι σε όλους τους ήρωες του ΝΟΝΟΥ, του ΣΗΜΑΔΕΜΕΝΟΥ…
Υπάρχει κάτι σαν τον Μύθο του Ίκαρου στον Τόνυ Μοντάνα ή του Μαικλ Κορλεόνε…Η ζωή τους, ή άνοδος και η πτώση μοιάζει με πτήση προς τον Καυτό Ήλιο, που πλησιάζει όλο πιο κοντά και που οι ήρωες ξέρουν ότι θα καούν τα φτερά τους και αργά ή γρήγορα θα πέσουν στο κενό, στη λήθη, στην κόλαση…
Όμως έχουν μια αξιοπρέπεια στην ελεύθερη πτώση, στην άνευ όρων παράδοση, όλοι αυτοί οι μικροί και μεγάλοι κακοποιοί της οθόνης μας…
Δεν τρέμουν σε δημόσια θέα, δεν ψελλίζουν θεατρινίστικα, ικετεύοντας για οίκτο, ούτε φυσικά αμαρτάνουν για ένα διαμέρισμα της κόρης τους, μια μίζα γερμανικής εταιρείας, δεν ανταλλάσσουν οικόπεδα, δεν ψάχνουν μια χορηγία για τα γηρατειά τους ή μια εξασφάλιση για δύσκολους καιρούς…
I am in the top of the world, Στη κορυφή του κόσμου, φωνάζει ο Τζέημς Κάγνευ, πριν πέσει από εκεί ψηλά σαν μια κοτρόνα που θα χαθεί στα σκοτεινά βάθη του ωκεανού..
Σημασία για τους Κακούς της Μεγάλης οθόνης έχει το ταξίδι και αυτό γίνεται φανερά σε όλους, χωρίς να έχουν να κρυφτούν από κανένα. Για τους κακούς της καθημερινότητας μας, σημασία έχει η ευτέλεια και το σκοτάδι, η ιδιοτέλεια, η αναξιοπρέπεια και ο συμψηφισμός, η κάλυψη και η παραγραφή… Γιατί να κλείσει μόνο η Βουλή? Να κλείσουν και τα Δικαστήρια…Οι Δημόσιες Υπηρεσίες και οι Τράπεζες…Να κλείσουν όλα, να ησυχάσουμε...

Μιλάμε πολύ, αγαπάμε σπάνια, μισούμε συχνά


Δεν ξέρω αν σας έτυχε να το προσέξετε, αλλά άλλαξε κάτι με την ώρα, όπερ οι μέρες μεγάλωσαν και οι νύκτες μίκρυναν. Αυτή η οργανωτικότητα της Φύσης, κάνει συνήθως τα νεύρα μου κουρέλια. Δεν είναι όμως μόνο που μικραίνει η νύχτα και χάνουμε τον ύπνο μας. Είναι και οι ανθρώπινες σχέσεις που μικραίνουν και οι προσωπικές στιγμές. Θυμάμαι πόσο ευχάριστο μου ήταν κάποτε να πηγαίνω σε θερινούς κινηματογράφους. Μιλώντας για τα θερινά σινεμά, πρέπει πια να παραδεχτούμε πως δεν έχουν και πολύ σχέση με τα θερινά σινεμά που κάποτε ξέραμε… Κάτι έχει αλλάξει…

Τα πιο πολλά από αυτά, με ελάχιστες τιμητικές εξαιρέσεις, παίζουν με ξεπερασμένες συνθήκες προβολής, μέτρια ποιότητα εικόνας, χαμηλό ως και ανύπαρκτο ήχο… Σε μια εποχή όπου όλοι διαθέτουν μια αξιόπιστη οθόνη σπίτι τους και οι περισσότεροι ένα τουλάχιστον υποφερτό σύστημα ήχου…Ποιος είναι ο λόγος πια να δώσεις 8 ευρώ, να δεις κάτι σε θερινό σινεμά, Όταν μπορείς να το δεις από DVD η BLUE RAY σπίτι σου, σε απίστευτα καλύτερες συνθήκες, χωρίς να δοκιμάζεις τα νεύρα και την υπομονή σου…
Συνεπώς καταλαβαίνουμε την σημασία των θερινών στη πολιτιστική μας μνήμη, αλλά πρέπει και οι αιθουσάρχες να θυμηθούν ως πρώτιστο καθήκον τους το σεβασμό προς τον πελάτη. Δεν είναι η εποχή που το εισιτήριο είχε 150 δραχμούλες και ισοδυναμούσε με ένα σουβλάκι... Να ένα καλό μέτρο σύγκρισης…τώρα παίρνεις 7 σουβλάκια με ένα εισιτήριο…Ακριβαίνει το σινεμά, φτηναίνει το καλαμάκι χοιρινό..
Ακριβαίνει το θέμα, υποβαθμίζεται ο άρτος…

Πως το λένε το αράπικο φυστίκι στη μαμά Άφρικα;


Η άνοιξη είναι ωραία εποχή . Αυτή ειδικά η άνοιξη δείχνει να φυλάει εκπλήξεις μέχρις τις αρχές του καλοκαιριού, γιατί μετά που μυαλό για οτιδήποτε…Θα την κάνουμε με ελαφρά, αλλά γρήγορα πηδηματάκια στο παραθαλάσσιο οικόπεδο όπου θα έχουμε την ευκαιρία να αναλογιστούμε ήσυχα το παρελθόν και το μέλλον μας. Τη προηγούμενη εβδομάδα γκρίνιαζα για την καταρρακτώδη βροχή που έπεφτε. Αυτή τη φορά είμαι υποχρεωμένος να καταγγείλω την ανυπόφορη ζέστη που πλάκωσε αναπάντεχα και εμείς να πρέπει να την αντέξουμε, όπως να αντέξουμε και τις κάθε είδους σοφιστείες της εποχής…Η δημόσια ζωή έχει γίνει σαν σινεμά, πρώτο, δεύτερο και τρίτο επίπεδο…Κλείνει η Βουλή, πρέπει να κάνεις ολόκληρη ανάλυση για το ήθελε να πει ο ποιητής…Παραιτείται Βουλευτής εν όψει νέου σκανδάλου, ξανά μανά ανάλυση σεναρίου, χαρακτήρες, διάλογοι και ανέλιξη ιστορίας, φινάλε… Οι Ευρωεκλογές έρχονται, οι ψηφοφόροι φεύγουν για τριήμερο του Αγίου Πνεύματος… Αυτή την βδομάδα τελειώνει και επίσημα η κινηματογραφική σαιζόν, κι από την επόμενη ανοίγουν τα πρώτα θερινά και ο θεός να βάλει το χέρι του…Όποιος έχει πόδια μπορεί να τρέξει κι αν λίγο τυχερός μπορεί και να σωθεί…Οι υπόλοιποι ας εξομολογηθούμε μεταξύ μας…

Τετάρτη, 06 Μαΐου 2009

Στιγμές μεγαλείου, πριν ξεθωριάσουν


Η οικονομική κρίση δεν κάνει ταξικές διακρίσεις, ούτε καν επαγγελματικές.
«...Μόνο η τέχνη μπορεί να τα κάνει όλα τούτα. Η τέχνη μπορεί να ανυψώσει τον άνθρωπο από μία αποσπασματική κατάσταση, στην κατάσταση μίας ολόκληρης, ολοκληρωμένης ύπαρξης. Η τέχνη κάνει τον άνθρωπο ικανό να κατανοεί την πραγματικότητα και όχι μόνο να βοηθά να την υπομένει, αλλά και να δυναμώνει την απόφασή του να την κάνει πιο ανθρώπινη και πιο αντάξια του ανθρώπινου γένους...»
Ερνστ Φίσερ, τάδε έφη.

Τι γίνεται όμως όταν εκτροχιαστούν οι άνθρωποι και ο μηχανισμός της αγοροπωλησίας και η Τέχνη γίνεται πια αξία και μάλιστα χρηματιστηριακή.
Ακολουθεί την μοίρα των χρηματοπιστωτικών συστημάτων του καιρού μας και καταγκρεμίζεται. Όχι η Τέχνη, αλλά οι έμποροί της, μάλλον..
Απούλητο έμεινε το πορτραίτο της κόρης του Πικασό, Μάγια, σε δημοπρασία του Sotheby’s. Τιμή εκκίνησης 24 εκατομμύρια Δολάρια. Απούλητο και ένα γλυπτό του Τζιακομέτι, η «Γάτα», με τιμή εκκίνησης τα 16 εκατομμύρια δολάρια.

Είναι τραγικές εποχές για εκατομμυριούχους φιλότεχνους…
Τι τραβάμε και εμείς οι καλλιτέχνες;
Και τι θα απογίνουμε χωρίς μαικήνες;

αδύνατος λόγος υπερ υπέρβαρων

Μπορεί να είναι ελλάτωμα
Μα είναι και μαγκιά μου
Παντού όπου βραθώ
Να γράφω το όνομά μου


Σε καταραμένο τόπο Μάη Μήνα βρέχει και Μάη κοσκινίζει… Και να ήταν μόνο αυτό, ένα Δελτίο ειδήσεων γεμάτο από μίλια κακά, του κόσμου μαζεμένα…Τέστ κοπώσεως έχουν καταντήσει τα δελτία…Αν δεν πας με την πρώτη είδηση, αν την γλιτώσεις με την δεύτερη, αν τελειώσει το δελτίο ειδήσεων και ζεις ακόμα, ε, τότε σίγουρα δεν έχεις καρδιακό πρόβλημα…

‘Ισως όχι και η καλύτερη εισαγωγή για μια μέρα χαράς σαν τη σημερινή. Μια μέρα χωρίς στερήσεις, χωρίς όχι, χωρίς περιορισμούς… Παγκόσμια μέρα κατά της δίαιτας, κάθε μορφής δίαιτας και στέρησης…

Το χαζοχαρούμενο λάιφ στάιλ των τελευταίων χρόνων, έδωσε την προτεραιότητα στα νέα παιδιά, αγόρια και κορίτσια, με τάσεις προς νευρική ανορεξία και καθόρισε πρότυπα αποδεκτά, στα όρια της ασιτίας….Ταυτόχρονα επέβαλε ένα ιδιότυπο ρατσισμό και διακρίσεις σε όποιον ξεπερνά αυτά τα πρότυπα ή τυχαίνει να είναι υπέρβαρος..

Μια ζωή χωρίς μέτρο, χωρίς αξία, όλα μένουν στη επιφάνεια και στο θεαθήναι…

Κανείς δεν αναρωτιέται τι θα ήταν ο ΛΙΓΝΟΣ Στάνλευ Λώρελ, χωρίς τον ΧΟΝΔΡΟ Όλιβερ Χάρντυ?

Στην Κίνα, που οι άνθρωποι έχουν μια διαφορετική φιλοσοφία από εμάς, όταν κάποιος αποκαλεί κάποιον άλλο "χοντρό" δεν προσδίδει ειρωνικό ή περιπαικτικό χαρακτήρα στη λέξη, αλλά εννοεί τον άνθρωπο που περνάει καλά στη ζωή του και έχει εξασφαλίσει το προς το ζην…

Πολιτισμός και βαρβαρότητα λοιπόν, χονδροί και αδύνατοι, μαύροι κι άσπροι, λευκοί και Ινδιάνοι, η Ιστορία μιας Καθημερινής Τρέλας…




Πέμπτη, 30 Απριλίου 2009

40 χρόνια πρίν... Υπήρξα και καλύτερα....

Όταν περνάς μη με κοιτάς

Με μίσος και κακία

Κι αν έτυχε να με ακούς

Δεν είναι αμαρτία


Μπήκα σε μια ιστοσελίδα, ιντερνετικής εφημερίδας, από εκείνες που νοιάζονται για την «ποιότητα» και το δίκιο της άγνωστης σιωπηλής πλειοψηφίας…Μιας εφημερίδας που υπερασπίζεται ρομαντικές αρετές ωσάν υποτίθεται – μασκοφορεμένος εκδικητής… Και μπήκα να δω το πρόγραμμα των ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΩΝ ΑΘΗΝΩΝ. Έκπληκτος ανακάλυψα, ότι κατά τον συντάκτη και την ιντερνετική εφημερίδα στην ΑΘΗΝΑ υπάρχουν καμιά 50 οθόνες ΟΝΤΕΟΝ, άλλες τόσες ΣΤΕΡ και μερικές παραπάνω ΒΙΛΑΤΖ.

Το κλασσικό ΑΣΤΥ της Κοραή, άνοιξε η γη και το κατάπιε…Την σταθερής ποιότητας ΕΛΛΗ της οδού Ακαδημίας, να γίνεται αόρατη…Μέχρι και το πιο επιπόλαιο αλλά αιθάλες σινεμά της ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ, το ΙΝΤΕΑΛ, να μην υπάρχει…Η αιωνόβια ΑΑΒΟΡΑ, το γερασμένο ΠΑΛΛΑΣ στο ΠΑΓΚΡΑΤΙ, το νευρικό ΤΡΙΑΝΟΝ και το αδελφάκι του ΙΛΙΟΝ στην Πατησίων, το νέο νουάρ ΜΙΚΡΟΚΟΣΜΟ στη Συγγρού, όλα εξαφανισμένα από χάρτου…

Αυτή η συνωμοσία εναντίον των μικρομεσαίων, των ανεξάρτητων, περνάει ύπουλα παντού. Και ενώ μια ομάδα πολιτών συγκεντρώνει προς τιμή τους υπογραφές να διασωθεί το ΑΣΤΡΟΝ στους Αμπελόκηπους, που απειλείται από μπουλντόζες, ενώ ήδη χάσαμε είκοσι αίθουσες φέτος, με μεγαλύτερη απώλεια το κάλτ ΑΛΦΑΒΙΛ, ετοιμαζόμαστε να αποχαιρετίσουμε, σύμφωνα με διάφορες φήμες άλλα τόσα από Σεπτέμβρη.

Στο χώρο του σινεμά, δυστυχώς ότι χάνεται δεν ξανακερδίζεται…ΟΙ αίθουσες που έγιναν σούπερ μάρκετ, τράπεζες, θέατρα, σχολές και γκαράζ, δεν επιστρέφουν πίσω…Και κάθε οθόνη που πέφτει, είναι μια πληγή που δεν κλείνει, αλλά επαναφέρει μνήμες…

Της Πατησίων με 100 περίπου οθόνες

Της Αλεξάνδρας με 35 περίπου οθόνες

Της Αθήνας με περίπου 1000 αίθουσες.

Μιλάμε για το 1960

.

Κατά την περίοδο αυτή, σχεδόν σε κάθε γειτονιά της Αθήνας υπήρχαν περίπου μια ντουζίνα κινηματογράφων, καθώς και άλλοι δέκα ακόμα θερινοί κινηματογράφοι.

Μόνο στην Πάτρα σε ένα κατάλογο της εποχής μέτρησα 83 κινηματογράφους

Δεν ξέρω αν πρέπει να χαιρόμαστε για τα επιτεύγματα μας σήμερα, αλλά από κάποια άποψη πολύ πιο ενδιαφέροντα πράγματα συνέβαιναν σε αυτή τη χώρα 40 χρόνια πίσω…

Κάνω, Κάνεις, Κάννες...

Πλησιάζει το Κινηματογραφικό Φεστιβάλ των Καννών, μαζί με το επαγγελματικό παζάρι του…Εκατοντάδες Έλληνες επιχειρηματίες και επιχειρούντες θα κατακλύσουν την ιστορική Κρουαζέτ, σε ένα ιδιότυπο σαφάρι, σε ένα κυνήγι θησαυρού, ψάχνοντας όλοι να αγοράσουν ταινίες για την επόμενη σαιζόν, ελπίζοντας να πιάσουν ένα χρυσό δεκατριάρι, κάτι σαν το τζόκερ ή το ΛΟΤΤΟ.
Σήμερα θα ήθελα να σας αποκαλύψω ένα επτασφράγιστο επαγγελματικό μυστικό, κάτι που ίσως το υποψιάζεστε, ίσως και όχι…

Οι Κάννες είναι μια άθλια Γαλλική Λουτρόπολη, χωρίς κανένα άλλο ενδιαφέρον παρά μόνο τα πολυτελή ξενοδοχεία της. Φανταστείτε ότι σαν τοπίο το δικό μας Λουτράκι ή τα Καμένα Βούρλα είναι πολύ κομψά.. Και για του λόγου το αληθές, το Καζίνο των Καννών μοιάζει με παιδική χαρά, μπροστά στο Καζίνο του Λουτρακίου. Η θάλασσα δεν παίζεται από την βρωμιά, μόνο στη πισίνα του ξενοδοχείου σου μπορεί να κάνεις μπάνιο…Οπότε μη σας παραμυθιάζουν με τα φοβερά και τρομερά που συμβαίνουν εκεί…Δεν συμβαίνει τίποτα απολύτως…Όλα είναι μια εικόνα, ένα αμπαλάζ, μια ψευδαίσθηση, όπως άλλωστε είναι και το ίδιο το σινεμά. Ένα όνειρο, που αν το ζήσεις γρήγορα αντιλαμβάνεσαι πόσο απατηλό είναι…

Τώρα θα σας αποκαλύψω ακόμα ένα επτασφράγιστο επαγγελματικό μυστικό, κάτι που ίσως κι αυτό το υποψιάζεστε, ίσως και όχι…
Ξέρετε γιατί στην Ελλάδα έχουμε ακριβό εισιτήριο στο σινεμά?
Το εισιτήριο μας είναι κάτι λίγο ακριβότερο από την Αμερική, τη Mέκκα του σινεμά…
Ξέρετε γιατί είναι ακριβό το DVD, κοινώς ο Βιντεόδισκος?

Να σας πω λοιπόν…

Η Eλλάδα είναι η πιο σκληρή αγορά ταινιών στην Ευρώπη….
Παλαιοτέρα μια ευρωπαϊκή ταινία κόστιζε 10.000 Ευρώ Μίνιμουμ Γκαραντί, δηλαδή ελάχιστη εγγύηση συν ποσοστά και την ίδια στιγμή για την Τουρκία κόστιζε 100.000
Τώρα κοστίζει 100.000 η Ελλάδα των 10.000.000 ανθρώπων
Και 10.000 Ευρώ η Τουρκία των 65.000.000 ανθρώπων.

Πως εξηγείται αυτό…Με την ίδια απλή λογική που συμβαίνουν τα περισσότερα πράγματα σε αυτή τη χώρα….
Άνοιξε ένα σουβλατζίδικο, πάει λίγο καλά, στον ίδιο δρόμο ανοίγουν άλλα 5 και στο τέλος βυθίζονται όλα μαζί σε μια απίστευτη κρίση, σε μια κατηφόρα μιζέριας , απελπισμένης αρπαχτής και προχειρότητας…
Έτσι στον περσινό κατάλογο των Καννών η Τουρκία αντιπροσωπεύεται στις Κάννες από 24 εταιρείες και Οργανισμούς Η Ελλάδα από 20 εταιρίες και Οργανισμούς. Ισοπαλία σχεδόν, αν ήταν ποδοσφαιρικός αγώνας…
Ο Έλληνας αγοραστής δίνει μια μάχη επί εσχάτων…Προσφέρει κάποιος για παράδειγμα 20.000 Ευρώ για μια ταινία, σε δύο ώρες κάποιος ανεβάζει τον πήχη στις 55.000, σε άλλες δύο ώρες φτάνει στις 120.000 και ούτω καθεξής…
Πριν μερικά χρόνια, πωλείτο η ταινία ΖΩΗ ΣΑΝ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟ 45.000 Ευρω, όταν η ταινία ήταν ακόμα στα γυρίσματα. Αυτό στο Φεστιβάλ του Βερολίνου, μήνα Φεβρουάριο. Αποτέλεσμα η ταινία πωληθεί γύρω στις 300.000 ευρώ τον Μάιο στις Κάννες.
Και βέβαια οι ξένοι πωλητές και παραγωγοί τρίβουν τα χέρια τους.
- Άλλες δύο περιοχές να είχαμε σαν την Ελλάδα και θα ήταν όλα καλύτερα, μου έλεγε ένας από δαύτους, πέρσι.
Τέτοια εύσημα, Τέτοια κατορθώματα, ηρωικά ως έθνος και λαός, αλλά και ως επιχειρηματικό δαιμόνιο…

Φλογερά πυροβόλα, Φονικές οθόνες (μικρές)


Ανάμεσα σ΄άλλα θα ήθελα από το ημερολόγιό, να εκφράσω την συμπάθεια μου σε όλους τους εργαζόμενους στο Κανάλι της καφεδούπολης Μπουρνάζι, που για δεύτερη φορά την περασμένη εβδομάδα έπεσε θύμα, απανατών πυροβολισμών…

Ίσως θα πρέπει να το προσέξουνε ιδιαίτερα κατά εκεί, στον προγραμματισμό με κάτι φοβερές εκπομπές εδικά προς το μεσημέρι, που σηκώνουν την τρίχα κάγκελο και σου ρχεται να πάρεις κανένα δίκανο και να μπουμπουνίσεις και όποιον πάρει ο χάρος…

Και καλώς οι περισσότεροι έχουμε και αγωγή και κανόνες κόσμιας συμπεριφοράς, έλα όμως που κάποιοι είναι κι ασυγκράτητοι και δεν έλεγχουν ευτούς…

Δευτέρα, 27 Απριλίου 2009

Παντοτινές αφροδίτες, μικρές και μεγάλες…


Πάνε μέρες τώρα που η Μπέατα Ασημακοπούλου, μας έβγαλε ένα κόκκινο μαντήλι, σαν κι αυτό που κρατούσε στην ταινία της ΚΑΤΑΔΙΚΑΣΜΕΝΗ ΑΠΟ ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΤΗΣ κι αναχώρησε αξιοπρεπώς να συναντήσει τον αγαπημένο της Ορέστη Λάσκο, που σίγουρα σε κάποιο συννεφάκι διαβάζει ποιήματα…

Και τώρα, σαν και τότε προτού φύγει πάλι.
Με μια λαχτάρα σαν και πριν μεγάλη,
Μιλάει και λέει παντού, πως έχει ορίσει
Μοναδικό
Μες στη ζωή του ιδανικό
Να πάει στο Παρίσι…

Περνώ έξω από το μικρό μαγαζάκι της στη Κυψέλη, και μοιάζει πια η απουσία της να είναι μακροχρόνια, όσο και του Ορέστη. Του χαμογελαστού Ορέστη Λάσκου, που τα βράδια στην ταβέρνα του Κοστογιάννη, διάβαζε ποιήματα του, χωρίς να νοιάζεται για τις παραδίπλα παρέες που τον κοιτούσαν λοξά… Ο Ορέστης Λάσκος, ήταν ένας μεγάλος δημιουργός, που αν είχε ζήσει σε οποιαδήποτε άλλη χώρα, θα υπήρχε ένας δρόμος, μια πλατεία με το όνομα του, μια αναφορά σε κάποια επέτειο, ένα βραβείο στη μνήμη του…Ο άνθρωπος που πρώτος τόλμησε, στην Ιστορία της Ευρωπαϊκής Κουλτούρας, να αποκαλύψει δύο γυμνά κορμιά, να αποκαλύψει τον θρίαμβο της νεανικής σάρκας, στο φιλμ του ΔΑΦΝΙΣ ΚΑΙ ΧΛΟΗ.
Η Μπέατα ήταν ο μοναδικός, ο αξεπέραστος έρωτας του. Φαντάζομαι οι δύο τους να χορεύουν ένα ωραιότατο ταγκό πάνω στα σύννεφα, ντυμένοι στα άσπρα, γεμάτοι από ουράνια λάμψη…

Του αγοριού απέναντι, πείτε του πως πεθαίνω...



Μερικοί άνθρωποι μένουν ρομαντικοί μέχρι θανάτου ή φτάνουν να πεθαίνουν εξ αιτίας του αθεράπευτου ρομαντισμού τους…

Σε πολύ άσχημη κατάσταση είναι πλέον η υγεία της κας. Μαίρη Χρονοπούλου. Η μία ταλαιπωρία προστίθεται στην ήδη ταλαιπωρημένη και χρόνια ασθενή καθημερινότητα της , εξ αιτίας ενός κεριού που θέλησε να ανάψει, σβήνοντας τα φώτα του σπιτιού της και συμμετέχοντας στην Παγκόσμια Μέρα εξοικονόμησης ενέργειας… Κόντεψε να καεί ζωντανή η χαμογελαστή κυρία και προστέθηκαν κι άλλοι πόνοι, κι άλλα μαρτύρια κι άλλα βάσανα, στην ήδη εύθραυστη ζωή της…
Να’ναι από τύχη, να’ναι καλά σχεδιασμένο και γραμμένο στο DNA μας, μερικές δοκιμασίες μοιάζουν να είναι υπερβολικές, σε μια ζωή που θα έπρεπε να είναι ατάραχη, γαλήνια και αν μη τι άλλο ήρεμη, τουλάχιστον.
ΣΤΑΜΑΤΩ ότι κάνω για ένα λεπτό και θα χαμογελάσω πλατεία, όσο πιο διάπλατα μπορώ, ελπίζοντας ότι ένα χαμόγελο τεράστιο θα ταξιδέψει στον ουρανό και θα μπει από το παράθυρο της, όπου κι αν βρίσκεται , να την χαϊδέψει γλυκά το μέτωπο…
Κουράγιο να τις δώσει…
Σε αυτή και σ΄όλους όσους νοσηλεύονται στο Θριάσιο Γενικό Νοσοκομείο…
Σε όλους τους ορόφους…

Τετάρτη, 15 Απριλίου 2009

Ο Μέγα Αλέξανδρος των σουβλατζίδικων εμίλησε


Ο Μέγα Αλέξανδρος των σουβλατζίδικων εμίλησε…Κατά το μάλλον, πεινασμένος ήταν και ονειρευόταν…

Προχτές ο κουρασμένος μας πρωθυπουργός, σε ένα διάλειμμα ανάμεσα σε Play station και παρακολούθησης ταινιών μπλόκμπάστερ κατεβασμένων από το ίντερνετ, επισκέφτηκε λέει το Μουσείο της Πέλλας και τα έργα ανάδειξης του Αρχαιολογικού χώρου της περιοχής. Είπε δε την εξής απίστευτη ατάκα…

- Με έργα και όχι στα λόγια αποδεικνύουμε το σεβασμό, την ιστορία μας και στην πολιτιστική μας κληρονομιά..

Τώρα δεν ξέρω αν το σκέφτηκε ο ίδιος και το΄πε όλο αυτό ή αν του το έγραψαν σε κανά χαρτάκι και του το βαλαν στο χεράκι, να έχει κάτι να πει, αλλά όποιος κι αν το’ κανε, μάλλον ξέχασε ότι μιλάμε για τον ίδιο πρωθυπουργό, που ανέλαβε επί 3 συναπτά χρόνια Υπουργός Πολιτισμού, χωρίς να πατήσει ποτέ το πόδι του στο πολύπαθο υπουργείο και χωρίς να ενδιαφερθεί για το παραμικρό, εκτός από την αναβάθμιση της γευσιγνωσίας στα πολιτιστικά μας πράγματα και δη του σπουδαίου εκπολιτιστή εστιάτορα του Μοναστηρακίου κου. Μπαιρακτάρη…

Φαίνεται από την κούραση και την πείνα , απωλέσθη και η μνήμη…

Όσο για εμάς τους φτωχούς (κυριολεκτικά) που ασχολούμεθα με τον Κινηματογράφο, είμεθα στην αναμονή όπως και γενικά ο ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ σε αυτή τη χώρα. Επί δύο χρόνια φτιαχνόταν ένα νομοσχέδιο, μια επιτροπή εμπειρογνωμόνων συνεδρίαζε, επεξεργάστηκε προτάσεις, είδες επιτροπές, έφτασε σε ένα τελικό σχέδιο κι ο τότε υπουργός ΜΙΧΑΛΗΣ ΛΙΑΠΗΣ, ανακοίνωνε στο τελευταίο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης ότι σε λίγες μέρες, θα είναι νόμος του Κράτους. Αποτέλεσμα σε λίγες μέρες ο ΛΙΑΠΗΣ, έβγαινε από την πόρτα του Υπουργείου ψιθυρίζοντας, ΗΛΘΟΝ, ΕΙΔΟΝ ΑΠΗΛΘΟΝ….

Πάνε σχεδόν 5 μήνες από τότε και ο νέος Υπουργός, δεν δέχεται κανέναν, δεν επικοινωνεί με κανέναν, γιατί ακόμα ενημερώνεται…

Α, ναι πηγαίνει σε εγκαίνια και πρεμιέρες, σαν την πρεμιέρα της νέας ταινίας της ΜΕΝΟΥΝΟΣ, έτσι για να μην ξεχνάμε ότι και Υπουργείο έχουμε και Υπουργό επίσης και από ΠΟΛΙΤΙΣΜΟ, διαθέτουμε το στοιχειώδες σαβουάρ βίβρ…

Κατά τα άλλα

- Με έργα και όχι στα λόγια αποδεικνύουμε το σεβασμό, την ιστορία μας και στην πολιτιστική μας κληρονομιά..

Να πω πολύ παχιές κουβέντες, από πολύ παχιά χείλη, ή γίνομαι απολίτιστος και βάρβαρος;

Κυριακή, 12 Απριλίου 2009

Πώς να πάρω από τον Θεό απαντήσεις; δεν ξέρω τον αριθμό του κινητού του...

Ένα τραγούδι σαν το αλκόολ...
Το λίγο βοηθάει στη σκέψη!
Το πολύ θολώνει την κρίση.
Υπερβολική δόση;
ούτε κουβέντα...

ΥΓ. Σπάνιο τραγουδάκι, αγαπημένο από την Βενεζουέλα.

Μια βροχή πασχαλινή, ευχές για τον Δήμαρχο μας...


Κοντά στα τόσα και τόσα ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ που δέχεται ο "εκλεκτός" ΔΗΜΑΡΧΟΣ ΜΑΣ, από όλα τα μέρη του κόσμου, για την ΠΟΙΟΤΗΤΑ και την ΑΝΑΒΑΘΜΙΣΗ της πόλης μας, κατά τη θητεία του, ας δεχτεί και τις θερμές και ειλικρινείς ευχές των εξαθλιωμένων παιδιών της Κουμουνδούρου, της πλατείας Θεάτρου και του Ψυρρή...Να έχει να πορεύεται...
Κι ας απλώνει ομπρέλα στη ομαδική βροχή, που δεν έρχεται -αυτή τη φορά- από ψηλά...

Σάββατο, 11 Απριλίου 2009

Κάποτε κολυμπούσαμε στην Αμοργό


Ζήσαμε αναπνέοντας ο ένας
την ανάσα του άλλου για αρκετό καιρό
μούμαθες την ιστορία των Διόσκουρων
και το αβέβαιο τέλος τους
τώρα είμαι σίγουρος ότι πέθαναν
σαν τους αυτόχειρες μετεωρίτες
όλες τις άλλες εκδοχές τις προσπερνώ
τις αφήνω πεσκέσι στην μαζική φαντασία,
στη ψευτο σημαιοστολισμένη ιστορία

Όταν έφυγες μακριά για διακοπές
Εκεί που μαζί πηγαίναμε παλιά, στην Αμοργό
Έγινες κόκκινη ανάμνηση στην νύχτα
Κι αν ήμασταν οι Διόσκουροι
Ελπίζω να σε έσωσα με τον χαμό μου
Και την αποδοχή της ήττας

Σαν ξαναβρεθήκαμε τυχαία,
Ήσουν με κάποιον άλλον αγκαλιά
Που το τσιγάρο στα χέρια του έμοιαζε με όπλο
Ήσουν πιο ψηλή και πιο σκοτεινή
Έτσι όπως σ΄ένα δένδρο ταίριαζε να είναι
Και που στη σκιά του
Μπορούσες να ελπίσεις
Σαν ξαναβρεθήκαμε τυχαία,
Ανταλλάξαμε ένα χαμόγελο
Ίσως και λίγες λέξεις

Κι αν αυτός ο επιτάφιος που πήρε
Είκοσι χρόνια για να γραφεί
Δεν λέει πιο πολλά από όσα
Φίλοι και γνωστοί γνωρίζουν
Είναι γιατί με ξελογιάζει
Η αστερόσκονη που λάμπει
Στις παλιές φωτογραφίες σου
Από εκείνα τα καλοκαίρια

Παρασκευή, 10 Απριλίου 2009

Σκοτώνω σημαίνει λοιπόν ρίχνω κάποιον στο σκότος


Δεν έχει σημασία αν είσαι 19 και σου ορκίζονται ότι η ζωή ανοίγεται μπροστά σου με ανοικτές αγκαλιές. Μπορεί να είσαι 19 και να ορκίζεσαι ότι δεν υπάρχει μεγαλύτερο μαρτύριο από το να ζεις. Από το ξυπνάς καθημερινά και να πρέπει να αντιμετωπίσεις τους άλλους, εκείνους που ξεκινάνε με ένα χαμόγελο και συνεχίζουν να χαμογελάνε όλη μέρα, χωρίς να ξέρουν το λόγο. Έτσι από συνήθεια, από αγωγή, γιατί έτσι πρέπει…

Απόρριψη, καθημερινή, διαρκής, αιώνια…Να είσαι εδώ και να μην σε κοιτάνε, να μη σου μιλάνε, να μη σε ακουμπάνε, να μη σε αγαπάνε…

Σε έρημους δρόμους, σε άδεια δωμάτια, σε ατελείωτα σκοτάδια…Πάρε λίγο ανάσα, κάνε μια στάση, κάτσε λίγο στην άκρη στο παγκάκι…Μόνος, μόνος…μόνος…

Μόνος σε έρημο κόσμο, σε έρημη ζωή, με έρημη ψυχή…

Το μυαλό πρέπει να σημαδέψεις, αυτό τα φταίει όλα…Όλα κινούμενα σχέδια, όλα κινούμενα σύννεφα, όλοι κινούμενοι στόχοι.

Πιο πολύ από ότι μπορείς να αντέξεις, περισσότερο από όσο μπορούν να σε αντέξουν!

Και παρακάτω…Δεν έχει παρακάτω..

Δεν έχει άλλες αγκαλιές και φιλιά, δεν έχει εκδρομές σε παραλίες, δεν έχει χαμογελαστές παρέες και ξέγνοιαστες βόλτες στο ηλιοβασίλεμα, δεν έχει…δεν έχει…

Μόνος σε ξένη χώρα, σε ξένη ζωή, σε ξένο ρόλο, ΞΕΝΟΣ ο ίδιος. Μια καρπαντίνα η στολή, ένα όπλο ο θυμός του, μια σφαίρα το Υστερόγραφο.

Εικόνα σου είμαι και σου μοιάζω, με βλέπω στον καθρέφτη και τρομάζω…

Εικόνα σου ολόιδια, σαν παραμορφωμένο είδωλο, σαν παρατραβηγμένο είδωλο, σαν κατατεμαχισμένο είδωλο, σαν διαμορφωμένο ΤΕΡΑΣ.

Κι όταν οι δικαιολογίες περισσέψουν ( η οικογένεια, η καταγωγή, η φτώχεια, η έλλειψη, η στέρηση, τα ψυχολογικά προβλήματα, το Ιντερνετ ) και όταν περάσει το περιστατικό στη θλιμμένη μπλογκόσφαιρα της λήθης, τότε όλοι θα βολευτούμε, θα νοιώσουμε πιο ασφαλείς και θα συνεχίσουμε το χτίσιμο των Κήπων της Βαβυλώνας, την ανοικοδόμηση της ΜΕΤΡΟΠΟΛΙΣ.

Ώσπου κι άλλο 19χρονο να λάμψει σαν φωτοβολίδα στον - ελαφρο τον ίσκιο - ουρανό μας, να καεί σαν σούπερ νόβα, παρασύροντας 2, 3, 8, 15 μαζί του….

Οι πρώτοι πυροβολισμοί έπεσαν, πάνω από τα κεραμίδια μας.

Οι ομοβροντίες έρχονται…

Στοχεύσατε, πυρ…

Άλλωστε ΟΥΔΕΙΣ ΑΘΩΟΣ, ούτε θύμα, ούτε θύτης…

Σάββατο, 04 Απριλίου 2009

Είμαι κορόιδο γιατί Μ0Υ ΑΞΙΖΕΙ?


Έχω βαρεθεί να λαμβάνω μυνήματα, τα οποία προσπαθούν να με κάνουν ταχυδρόμο τους, σε φίλους και γνωστούς....Το τελευταίο που έλαβα από μια φίλη μου, την Αναστασία, είχε πλάκα...
Να ομολογείς τα ανομολόγητα δημοσίως...Αποστολέας η Αναστασία λοιπόν, άγνωστος συγγραφέας και δεν έχω καμμία αντίρηση να το προωθήσω στο ημερολόγιο μου, ούτε να διαφωνήσω με την ομολογία...

Είμαι κορόιδο γιατί. δέχομαι να πληρώνω το μικρό μπουκάλι νερό 50 λεπτά (τόσο κάνει και το μισό λίτρο βενζίνη) ενώ αγοράζεται 5-7 λεπτά (περίπου 1000% αισχροκέρδεια). Από 50 δραχμές (17 λεπτά) αυξήθηκε στις 170 δραχμές (50 λεπτά) με την αλλαγή του νομίσματος από δραχμή σε ευρώ και δεν πήρα χαμπάρι.
Είμαι κορόιδο γιατί. ενώ οι χώροι άθλησης θα έπρεπε να μου παρέχονται δωρεάν από το δήμο, δέχομαι να πληρώνω από 6 έως 12 ευρώ για να παίξω μία ώρα ποδόσφαιρο (από 80 έως 120 ευρώ ανά ώρα) στα περίφημα 5Χ5 όπου δεν υπάρχει χώρος και χρόνος για προθέρμανση και η κατάσταση του τάπητα είναι κατά κανόνα άθλια. Τουλάχιστον τα 5Χ5 έχουν κάνει πλούσιους και τους φυσιοθεραπευτές καθώς οι μισοί και πλέον πελάτες τους προέρχονται από εκεί (διαστρέμματα, ρήξη χιαστού, κάκωση μηνίσκου κλπ, εξαιτίας της ακαταλληλότητα ς του χλοοτάπητα).
Είμαι κορόιδο γιατί. δέχομαι να πληρώνω τον καφέ 3 και 4 ευρώ ενώ το κόστος του δεν υπερβαίνει τα 20 λεπτά (αισχροκέρδεια μέχρι και 2000 %). Κόβεται περίπου μία απόδειξη ανά τρεις καφέδες και σχεδόν πάντα οι υπάλληλοι κακοπληρώνονται και είναι ανασφάλιστοι. Μάλιστα οι ιδιοκτήτες και οι υπάλληλοι θεωρούν αυτονόητη τη συναίνεσή μας στη μη παροχή αποδείξεων σαν να κερδίζουμε κι εμείς από αυτή την ιστορία.
Είμαι κορόιδο γιατί. δέχομαι να πληρώνω το ποτό 6, 7, 8 ευρώ και βάλε, όσο περίπου κάνει το μπουκάλι στη χονδρική (1 μπουκάλι = 10-12 ποτά, αισχροκέρδεια από 500 % και πάνω). Και φυσικά πολύ συχνά τα ποτά είναι μπόμπες, σχεδόν ποτέ δεν κόβονται αποδείξεις και σχεδόν πάντα οι υπάλληλοι κακοπληρώνονται και είναι ανασφάλιστοι. Σε όλη την Ευρώπη η μπύρα κοστίζει 1 με 1,5 ευρώ και το ποτό 3 με 4. Εδώ το σαπουνόνερο που μας πουλάνε για μπύρα κοστίζει 5 με 6 ευρώ και η μπόμπα 7 με 8 (στα 8 ευρώ πωλείται συνήθως η σπέσιαλ μπόμπα). Και τα ενοίκια; Και η προστασία; Τα πρόστιμα; Αν δεν έβγαζε τέτοιο υπερκέρδος δε θα ήταν τόσο ψηλά τα ενοίκια, δε θα έρχονταν οι μπράβοι για προστασία, δε θα τους έριχναν απανωτά πρόστιμα από τους δήμους για να πάρουν κι αυτοί τη μίζα τους. Αλλά εγώ το κορόιδο φταίω που τα πληρώνω...
Είμαι κορόιδο γιατί. με έχουν πείσει ότι έτσι είναι τα πράγματα και τι να κάνουμε. (Ποιον βολεύει άραγε αυτή η νοοτροπία? ).
Είμαι κορόιδο γιατί. δικαιούμαι δωρεάν παιδεία αλλά μετά το σχολείο αν δεν πάω στο φροντιστήριο δεν έχω ελπίδα να περάσω στο πανεπιστήμιο. Κοινώς, είμαι όλη την ημέρα στις αίθουσες για να μου διδάξουν αυτά που θα 'πρεπε να μου διδάσκουν σε μισή μέρα. Φυσικά με το αζημίωτο.
Είμαι κορόιδο γιατί. δέχομαι να πληρώνω διόδια για δρόμους που ευθύνονται για χιλιάδες ατυχήματα και εκατοντάδες νεκρούς.
Είμαι κορόιδο γιατί. δέχομαι να πληρώνω την ΕΡΤ υποχρεωτικά μέσω της ΔΕΗ. Αυτή η παράνομη εξαναγκαστική πληρωμή μιας προαιρετικής υπηρεσίας θα είχε μια βάση αν τα προγράμματα της ΕΡΤ δεν περιλάμβαναν διαφημίσεις. Έτσι όπως έχουν τα πράγματα είμαι κορόιδο με κεφαλαία.
Είμαι κορόιδο γιατί. δέχομαι να πληρώνω τους φόρους μου κανονικά ενώ ΟΙ ΠΛΟΥΣΙΟΙ ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΟΥΝ ΦΟΡΟΥΣ!!!. Μάλιστα μας έχουν πείσει ότι αυτός που φοροδιαφεύγει (δεν κόβει αποδείξεις, δεν πληρώνει φόρους με διάφορα λογιστικά κόλπα, κ.ο.κ.) είναι μάγκας, καθιστώντας μας συνένοχους σε μια πρακτική που ωφελεί μόνο τους πολύ (αλλά πολύ) πλούσιους.
Είμαι κορόιδο γιατί. δέχομαι να με βομβαρδίζουν με παραπλανητικά γκάλοπ του τύπου: Ποιον θεωρείτε καταλληλότερο πρωθυπουργό τον τάδε ή τον τάδε... Δηλαδή αν μας ρωτούσαν "Ποιον θεωρείτε καταλληλότερο πρωθυπουργό τον Χίτλερ ή τον Μάο;", τα αποτελέσματα θα έδειχναν ότι οι μισοί Έλληνες είναι ναζιστές και οι άλλοι μισοί μαοϊστές.
Είμαι κορόιδο γιατί. δέχομαι την πλύση εγκεφάλου από διάφορους βαλτούς (όπως Τράγκας, Πρετεντέρης, Χατζηνικολάου και λοιποί πανελίστες) οι οποίοι δήθεν παίρνουν το μέρος του κόσμου αλλά τελικά με τον έναν ή τον άλλο τρόπο υπονομεύουν πάντα κάθε συλλογική κίνηση αντίδρασης (οι διαδηλωτές που κλείνουν τους δρόμους και ταλαιπωρούν τον κόσμο, οι σκουπιδιάρηδες που παίζουν με την υγεία μας, οι υπάλληλοι της ΔΕΗ που θέτουν σε κίνδυνο τις ζωές μας, κ.ο.κ.) και οι οποίοι σε όλα τα σκάνδαλα που γίνονται τόσα χρόνια είναι οι πρώτοι που βγαίνουν και λένε ότι "δε θα βγάλουμε άκρη". Αυτή είναι η δουλειά τους και την κάνουν πολύ καλά και όταν στήνουν φαγοπότια όλοι μαζί και γλεντάνε, μας χλευάζουν και μας αποκαλούν κορόιδα. Και έχουν δίκιο...
Είμαι κορόιδο γιατί. ενώ τόσα χρόνια το πρόβλημα με τα βιβλία του δημοτικού είναι ότι έχουν αντικατασταθεί με κακογραμμένα χαμηλότερου επιπέδου βιβλία, με παραπλανούσαν τόσο καιρό προκαλώντας σάλο με το βιβλίο ιστορίας της έκτης δημοτικού για να συγκαλύψουν την οργανωμένη υποβάθμιση της πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης.
Είμαι κορόιδο γιατί. στο σκάνδαλο Ζαχόπουλου (όπου το σκάνδαλο ήταν ότι ο εκλεκτός του πρωθυπουργού και της γυναίκας του ήταν διεφθαρμένος) με έπεισαν ότι το σκάνδαλο ήταν τι ανωμαλία έκρυβε το περιβόητο DVD.
Είμαι κορόιδο γιατί. στο σκάνδαλο με τις παράνομες απαλλαγές με έπεισαν ότι η προστασία προσωπικών δεδομένων είναι αυτή που έβαλε την υπόθεση στο αρχείο (για να μην αποκαλυφθούν τα ονόματα των γιων βουλευτών, υπουργών, εφοπλιστών, βιομηχάνων και λοιπών φραγκάτων που με ταρίφα περίπου 20.000 ευρώ εξαγόρασαν τη στρατιωτική τους θητεία). Κι εμείς τα κορόιδα στέλνουμε τα παιδιά μας στα σύνορα να ταλαιπωρούνται και να τινάζουν τα μυαλά τους στον αέρα για να προστατέψουμε τελικά τα συμφέροντα όλων αυτών που πατρίδα τους είναι μόνο το χρήμα.
Είμαι κορόιδο γιατί. με έπεισαν ότι για να γίνει το παιδί μου καλύτερος μαθητής πρέπει να δίνει περισσότερες εξετάσεις στο γυμνάσιο και στο λύκειο. Φορτώνοντας με άγχος, πίεση και άσκοπη αποστήθιση τους μαθητές εναρμονίζουμε το σχολικό μας σύστημα με αυτό των ΗΠΑ και της Μεγάλης Βρετανίας όπου τα παιδιά όταν τελειώνουν το σχολείο δεν ξέρουν πού τους πάνε τα τέσσερα. (Στις ΗΠΑ μάλιστα αυξάνεται η τάση να μη στέλνουν οι γονείς τα παιδιά στο σχολείο και να τους κάνουν οι ίδιοι μάθημα στο σπίτι γιατί θεωρούν ότι το επίπεδο στα σχολεία είναι πολύ χαμηλό).
Είμαι κορόιδο γιατί. δίνω εξετάσεις στο Γυμνάσιο για να πάω στο Λύκειο (φροντιστήρια), στο Λύκειο για να περάσω στο Πανεπιστήμιο (εκεί να δεις φροντιστήρια), στο Πανεπιστήμιο για να πάρω πτυχίο (μέχρι πρότινος δωρεάν, με τον νόμο πλαίσιο θα τα σκάμε χοντρά), μετά δίνω εξετάσεις στον ΑΣΕΠ για να διοριστώ (άντε πάλι φροντιστήριο). Κοινώς προσπαθώ συνέχεια να αποδείξω στους δασκάλους μου κατά πόσον αυτοί είναι καλοί δάσκαλοι.
Είμαι κορόιδο γιατί. με έχουν πείσει ότι οι αιώνιοι φοιτητές επιβαρύνουν τα πανεπιστήμια ενώ στην πραγματικότητα αυτοί χάνουν όλα τους τα προνόμια μετά από περίπου 6 χρόνια φοίτησης (δηλαδή δωρεάν σίτιση, στέγαση, συγγράμματα και πάσο) και δεν είναι παρά ένας αριθμός σε έναν κατάλογο. Στην ουσία θέλουν μελλοντικά να έχουν τη δυνατότητα να αποβάλλουν από τις σχολές φοιτητές που δεν είναι αρκετά υπάκουοι, που αντιδρούν απέναντι σε συμφέροντα, που ανήκουν σε παρατάξεις που δρουν αντίθετα προς τις βλέψεις καθηγητών κλπ, δηλαδή να καταργήσουν το πολιτικό και ιδεολογικό άσυλο των σπουδαστών και το δικαίωμά τους να εκφράζονται και να πολιτεύονται ελεύθερα. Κοινώς θέλουν να καταλύσουν το φοιτητικό κίνημα που στην Ελλάδα και παγκοσμίως φαίνεται να είναι το μοναδικό κίνημα ικανό να ανατρέψει δικτατορικά και ολοκληρωτικά καθεστώτα.
Είμαι κορόιδο γιατί. οι εθνοπροδότες που με κυβερνούν τόσα χρόνια όχι μόνο υποβαθμίζουν συστηματικά το επίπεδο της παιδείας μου (ξεκινώντας με το νόμο Αρσένη, συνεχίζοντας με τα απαράδεκτα βιβλία του δημοτικού και ολοκληρώνοντας το σχέδιο με την αναθεώρηση του ’ρθρου 16) αλλά με έχουν πείσει κιόλας ότι όλα αυτά γίνονται για την αναβάθμιση της παιδείας. Η αλήθεια είναι ότι όλα αυτά γίνονται για την υποβάθμιση της παιδείας και τη δημιουργία μιας άβουλης μάζας που ξέρει μόνο να αποστηθίζει και δεν προλαβαίνει να σκεφτεί και κατά συνέπεια να αντιδράσει όταν πλήττονται τα δικαιώματά της. Όλα αυτά γίνονται για την είσοδο των ιδιωτικών συμφερόντων στην παιδεία (αν πέσει το επίπεδο των δημόσιων πανεπιστημίων τότε θα γίνουν ανταγωνιστικά τα ιδιωτικά κολέγια). Και τέλος, όλα αυτά γίνονται για την κατάλυση του φοιτητικού κινήματος (πλήττοντας αιώνιους φοιτητές και άσυλο), του μόνου ικανού να ανατρέψει δικτατορίες όπως αυτή των συνταγματαρχών που καθώς φαίνεται μάλλον δεν έφυγε ποτέ...
Είμαι κορόιδο γιατί. με έχουν πείσει, μέσα από χρόνια προπαγάνδα, ότι ο συνδικαλισμός (δηλαδή το μοναδικό μέσο των εργαζομένων να προστατεύουν και να διεκδικούν τα δικαιώματά τους) είναι κακό πράγμα και ότι οι συνδικαλιστές (δηλαδή αυτοί που έχουν εκλεγεί από τους συναδέλφους τους για να υπερασπίζονται τα δικαιώματά τους) είναι όλοι διεφθαρμένοι και αναξιόπιστοι. Λογικό πάντως να μας παρουσιάζουν έτσι τα πράγματα αφού κανένα αφεντικό δε θέλει να βλέπει ενωμένους τους υπαλλήλους του γιατί αν του ζητήσουν τα αυτονόητα (δηλαδή ασφάλιση, επιδόματα, οκτάωρο, υπερωρίες) δε θα μπορέσει να κτίσει την αυθαίρετη βίλα του ούτε να πάρει το κότερο που έχει βάλει στο μάτι.
Είμαι κορόιδο γιατί. δέχομαι να πληρώνω πανάκριβα το Ίντερνετ τη στιγμή που εδώ και χρόνια σε όλη την Ευρώπη (ακόμη και σε χώρες του πρώην ανατολικού μπλοκ) το Ίντερνετ είναι δωρεάν για όλους και χρεώνονται μόνο οι συνδέσεις πολύ υψηλών ταχυτήτων.
Είμαι κορόιδο γιατί. με έχουν πείσει ότι υπάρχει συναίνεση του κόσμου για την παρούσα κατάσταση. Κανείς δε μου λέει ότι γίνονται τουλάχιστον τρεις με τέσσερις διαδηλώσεις την εβδομάδα στο κέντρο της Αθήνας και όταν γίνονται απεργίες κανείς σχεδόν δεν αναφέρει τις διεκδικήσεις των απεργών παρά μόνο την ταλαιπωρία που θα προκαλέσει η απεργία. Η αποσιώπηση των διαδηλώσεων και η συγκάλυψη των αιτημάτων των απεργών αποκαλύπτει τον ρόλο ΟΛΩΝ των ΜΜΕ στο πολιτικό παιχνίδι και το μερίδιο της ευθύνης τους για τα προβλήματα του κόσμου σε αυτό τον τόπο.
Είμαι κορόιδο γιατί.δέχομαι αδιαμαρτύρητα να αισχροκερδούν οι βενζινοπώλες και το κράτος εις βάρος μου. Όλο το 2008 που ανέβαινε η τιμή του πετρελαίου παγκοσμίως η Ευρωπαϊκή Ένωση ρύθμιζε το ευρώ ώστε να μην επηρεάζεται από την κρίση και η τιμή του πετρελαίου στα ευρωπαϊκά κράτη-μέλη παρέμενε σταθερή. Μόνο στην Ελλάδα αυξανόταν η τιμή του ενώ συνεχίζουμε να πληρώνουμε χρυσάφι το πετρέλαιο ακόμα και τώρα που η τιμή του βαρελιού έχει πέσει σε πολύ χαμηλά επίπεδα (κι εμείς εξακολουθούμε να πληρώνουμε τη βενζίνη 1 ευρώ το λίτρο).
Είμαι κορόιδο γιατί. όταν καιγόταν όλη η Ελλάδα από τους συνήθεις θερινούς εμπρησμούς των καταπατητών δασικών εκτάσεων με έπεισαν ότι τις φωτιές τις έβαλαν κάποιοι άρρωστοι πυρομανείς, κάποιος ασύμμετρος εχθρός, μέχρι και οι γνωστοί-άγνωστοι των Εξαρχείων.. Ούτε ένα χρόνο μετά γίνεται καταπάτηση των καμένων εκτάσεων τόσο στην Πελοπόννησο όσο και στην Πάρνηθα από αυτούς που όλοι υποψιαζόμασταν ότι κρύβονται πίσω από τους εμπρησμούς. (Τουριστικές εγκαταστάσεις στην Πελοπόννησο, το εξ αρχής παράνομο καζίνο στην Πάρνηθα επεκτείνεται, βίλες κτίζονται στην Πάρνηθα στη μέση του δάσους). Οι επιτροπές κατοίκων για την προστασία της Πάρνηθας που ανέβηκαν να διανυκτερεύσου ν για να εμποδίσουν τις εργασίες σε εργοτάξια που χτίζουν βίλες σε προστατευμένες περιοχές βρήκαν απέναντί τους κλούβες των ΜΑΤ... Ποιος να 'στειλε άραγε τα ΜΑΤ; Ο άρρωστος πυρομανής, η ασύμμετρη απειλή, ή κάποιος μπαχαλάκιας των Εξαρχείων; Εγώ αν και κορόιδο θα υποθέσω ότι τους έστειλε ο ιδιοκτήτης της βίλας.
Είμαι κορόιδο γιατί. νομίζω ότι αυτοί που μετακινούνται με ελικόπτερα και ιδιωτικά τζετ νοιάζονται για την κατάσταση που επικρατεί στους ελληνικούς δρόμους...
Είμαι κορόιδο γιατί. νομίζω ότι αυτοί που στέλνουν τα δικά τους παιδιά στα ιδιωτικά νοιάζονται για την κατάντια των δημόσιων σχολείων.
Είμαι κορόιδο γιατί. πιστεύω ότι θα τιμωρηθούν οι ένοχοι για τα ολιγοπώλια (καρτέλ) που μαστίζουν την οικονομία μας και πλήττουν κυρίως τα φτωχότερα στρώματα της κοινωνίας. Καρτέλ στο γάλα, καρτέλ στη βενζίνη, καρτέλ στα φρούτα, καρτέλ παντού. Τα αρχικά πρόστιμα μειώνονται συνήθως, οι τιμές παραμένουν υψηλές, ενώ στην πράξη δεν επιστρέφονται στους καταναλωτές τα χρήματα που έχουν χάσει (π.χ. με μια παρατεταμένη μείωση της τιμής του προϊόντος ώστε να αντισταθμιστού ν οι απώλειες που προκλήθηκαν).
Και ο κατάλογος αυτός μπορεί να συνεχίζεται για πάντα...

Τα πάντα αγοράζονται, καλή πίστη....που λέει ο λόγος...

Πέμπτη, 02 Απριλίου 2009

Πόσα χαστούκια οδηγούν στον Παράδεισο;

- Κύριε, βοήθησέ με, του λέω, χάνομαι.
- Μα αυτή είναι η βοήθειά μου - να χαθείς...

Για να σε ψάχνουν στους αιώνες!

Τάσος Λειβαδίτης

video

Π όπως λες Πρόβλημα, Παπαντίνας, Πραγματικό αυτοκτονικό ρόκ

Στου πικραμένου το γυαλί
Τρία γυαλιά φαρμάκι

Τονα το πίνει την αυγή
Τ΄άλλο το μεσημέρι
Το τρίτο το πικρότερο
Από τους φίλους του το ακούει…


Όλα τα σενάρια είναι ίδια, έλεγε κάποτε ο Σακελάριος, ένας άνδρας αγαπά μια γυναίκα…Έκαμε λάθος, μερικές φορές υπάρχουν κι άλλου είδους σενάρια. Όπως πχ. Ο άνθρωπος που αγάπησαν οι γυναίκες και μίσησαν όλοι οι άλλοι.
Σήμερα θέλω να πω ένα παραμυθάκι για έναν φοβερό τύπο, έναν συνάνθρωπο μας που αν του αλλάξω το όνομα και τον πω ΄Ελβις Πρίσλευ, Όρσον Γουέλλες, Έντ Γούντ, Μάρλον Μπράντο, από την μέση του έργου και μετά, είναι η ίδια ακριβώς ταινίας.
Ένα άνθρωπο που σήμερα, ζει σε ένα δωματιάκι 30 τετραγωνικών, με έναν καναπέ, περιμένοντας να χτυπήσει το τηλέφωνο…
Waiting for my man, ακριβώς…
Στο μεταξύ μαζεύει από το πάτωμα, όλη την πεσμένη χρυσόσκονη, τις εφήμερες αναμνήσεις παλαιάς δόξας και τα πικρόχολα σχόλια πρώην φίλων και συνεργατών…
Γιατί δεν υπάρχει χειρότερη ασθένεια, από το να πιστέψεις εσύ ο ίδιος, το ψέμα που έκτισες για τους άλλους. Και γιατί ο καθρέφτης, καμία φορά, λέει και ψέματα…Ή τουλάχιστον μισή αλήθεια…την υπόλοιπη μισή την ανακαλύπτεις μόνος σου, μετά από πολλά χρόνια, απαλλαγμένος από αξιοπρέπεια, θάρρος, κουράγιο, φίλους και χρήματα…

Διατελώ εν πλήρη συγχύσει, όχι ότι τις άλλες μέρες δηλαδή ήμουν και καλύτερα… αλλά λέμε τώρα… Πάντα πίστευα ότι υπάρχουν ικανοί και ανίκανοι, ταλαντούχοι και ατάλαντοι, πετυχημένοι και χαμένοι λούζερς…
Προχτές το βράδυ μετά πολύ εκλεκτής και αγαπημένης συντροφιάς (Νίκος, Μαρίνα, Δήμητρα) παρακολούθησα στον κινηματογράφο ΤΡΙΑΝΟΝ, του εκλεχτού συμπολίτη μας κου. Λεωνίδα Παπαγεωργίου, όστις και επροθυμοποιήθη να μας προφέρει δωρεάν είσοδο, ένα φιλμ ντοκουμέντο, ντοκιμαντέρ δηλαδή, που με προβλημάτισε πάρα πολύ…Τ 4 TROUBLE and the Self Admiration Society...


Το ντοκιμαντέρ αυτό αναφερόταν σε ένα μουσικό που από μικρό παιδί θαύμαζα τρομερά και που σήμερα περιφέρει την απολεσθείσα αίγλη και τη συρωρευμένη πικρία του, σαν μαγνήτης προβλημάτων, τον Θόδωρο Παπαντίνα, τον Μακεδονομάχο, όπως τον αποκαλούσαμε τότε…

Όταν πήγαινα στο σχολείο στη πρώτη κοπάνα που έκανα, πήγα Χαλκίδα με κάποιους μεγαλύτερους μου, επίσκεψη στο σπίτι του μπάρμπα Σκαρίμπα, αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία…
Στη δεύτερη, στο σινε ΑΝΤΙΝΕΑ, οδός Λιοσίων (σήμερα GAGARIN) για να δω με τα μάτια μου την γοργόνα Τίνα Σπάθη, να αναρωτιέται αν ζει ο Μέγας Αλέξανδρος…
Στη Τρίτη και φαρμακερή πήγα Θεσσαλονίκη να ακούσω τον Θόδωρο Παπαντίνα.
Αυτή η εμπειρία άλλαξε όλη τη ζωή μου, κυρίως για 3 λόγους…
1. Γύρισα αναστατωμένος, ζαλισμένος, έτοιμος να την κάνω με γοργά μεγάλα βήματα για Λονδίνο μεριά, τουτέστιν σάλταρα κανονικά. ΜΕΓΑ θέμα…
2. Έγινα ΠΑΟΚ…Μέγιστο θέμα
3. Έγινα natural born smoker…δεν μπορούσα πια να μην υποκύπτω σε απαγορευμένους καρπούς που μου πρόσφερε η εποχή και η …διανόηση της «ελεύθερης» απειθαρχίας…
Από αυτά, τα δύο εξακολουθούν να με βασανίζουν μέχρι σήμερα και να με πληγώνουν ή να με ξεσηκώνουν ακόμα, αναφέρομαι στο 1 και 2…
Τον Παπαντίνα όμως τον ξανασυνάντησα μερικά χρόνια αργότερα στην ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΙΚΗ μαζί με τον Σιδηρόπουλο, ωραίο σαν καταραμένο ποιητή, μοναδικό χειριστή της κιθάρας του…Δεν γκραντζουνούσε τις χορδές, τις έσχιζε με ξυράφι.. Τη χρησιμοποιούσε σαν έγχορδο, σαν κρουστό, σαν πνευστό, σαν τιμόνι ενός μεγάλου πειρατικού πλοίου…σαν αερόστατο μπαλόνι, σαν ότι μπορεί να φανταστεί κανείς… Ήταν ίσως ο μοναδικός πραγματικός ροκάς, που είδαμε εν Ελλάδι…
Την ίδια εποχή έτυχε να βρεθούμε στην Αγίας Ζώνης σε μια παρέα με καφέ, κουτσομπολιό και πολύ ροκ διάθεση. Τάσος Ψαλτάκης, Χρήστος Γιαννακόπουλος Ντόκτωρ Τζών (νομίζω και Ιωσήφ Αβράμογλου και Νίκος Τσάκαλος…
Γουάουουουουουου….
Τον λάτρεψα το τύπο. Τον ζήλεψα μέχρι θανάτου. Δεν τον χόρταινα… Ο Παπαντίνας ήταν ο τύπος που θαθελες να του μοιάσεις, ο τύπος που θα ορκιζόσουν ότι ο Θεός του έδωσε κάθε χάρη και ευκαιρία, κάθε ταλέντο και δυνατότητα…Ότι ο δρόμος ήταν στρωμένος γι αυτόν, με βελούδα και ροδοπέταλα…
Βλέποταντας όμως αυτό το ντοκιμαντέρ του Δημήτρη Αθερίδη, ανατρίχιασα…
Τόση αλήθεια και τόση ψευτιά ή μήπως δεν είναι απαραίτητο κάτι να είναι αλήθεια ή ψέμα, αλλά να είναι και τα δύο… Και αν η αλήθεια είναι ένα ψέμα που δεν αποκαλύφθηκε, τότε το Ψέμα είναι μια Αλήθεια που αποκαλύφθηκε ή που κρύφτηκε;
Έμπλεξα λίγο με την αλήθεια και ψέμα. Ίσως έφταιγε και ο τίτλος της ταινίας που σε έστελνε σε ένα άλλο καταραμένο, τον Όρσον Γουέλλες και το επικό του ΑΛΗΘΕΙΑ και ΨΕΜΑ (F ror FAKE).
Είπα ασυναίσθητα στον εαυτό μου, δόξα τω Θεώ που δεν του έμοιασα του Παπαντίνα τελικά… Ή μήπως του έμοιασα και δεν το έχω καταλάβει ακόμα… Ή μήπως η τύχη των ανθρώπων είναι κοινή και το ίδιο άγρια, ανεξάρτητα θέσης, τύχης, κατάταξης, καταγωγής…
Να ξυπνούν και να αγωνιούν για την μοναξιά και την απελπισία τους, για το μοναχικό τους περίπατο σε μια άγρια κι αφιλόξενη ζωή, αναμένοντας ένα τέλος σαν λύτρωση, σαν ξου ξού ξελεφτερία….
«Όλοι μου λένε πάμε καμία βόλτα, αλλά δεν με καλεί κανείς…», λέει σε μια αποστροφή ο ίδιος σαν τον τυφλό Οιδίποδα που γυρεύει καταφύγιο στον Κολωνό.

Δεν ξέρω αν αυτό το έργο είναι ΑΥΣΤΗΡΩΣ ΑΚΑΤΑΛΛΗΛΟ, αλλά σίγουρα είναι από τα έργα που μας τρομάζουν, που θα έπρεπε να μας ΤΡΟΜΑΖΟΥΝ… Και θα έπρεπε να το δουν όλα τα 16 + μαθητούδια με οργανωμένες προβολές ανά σχολείο, σαν διδακτέα ύλη…Σπουδαίο μάθημα, ανεπανάληπτο..

ΥΓ. Το ίδιο βράδυ, κοιμήθηκα πολύ αργά, ονειρεύτηκα και είδα τον Έλβις Πρίσλευ να κάθεται στην άκρη του κρεβατιού μου. Ο Βασιλιάς ζει, είναι αλήθεια…Σας στέλνει χαιρετίσματα και ελπίζει να περνάτε καλά…
Αλλά γι αυτό θα σας γράψω λεπτομέρειες μια από τις επόμενες μέρες…


Τρίτη, 24 Μαρτίου 2009

DOLAPDERE BIG GANG, κανονική συμμορία..


Έρχεται και στην Ελλάδα στις 23 ΜΑΙΟΥ, μέρα Σάββατο στο ΑΘΗΝΩΝ GAGARIN.

Μια απίστευτη μπάντα 11 Τούρκων μουσικών από τη Κωνσταντινούπολη που θα σας αφήσει άφωνους....

Εμφανίζονται σε μεγάλα στάδια κατάμεστα, άνοιξαν τη συναυλία των DEPECHE MODE στη Τουρκία...11 φοιτητές της τζάζ, ένα γκρούπ που ακούγεται παντού, για πρώτη φορά σε FULL σύνθεση και με πολύ όρεξη και ενθουσιασμό, όπως δηλώνουν οι ίδιοι, έρχονται για μια και μοναδική συναυλία...

Τους έχουν ήδη ανακαλύψει τα περισσότερα blog:

Το Dolapdere είναι λέει προάστιο στην Πόλη. Αποφεύγω να πετάω Τούρκους στον τορβά γιατί συνήθως κάνουν φασαρία και καβγαδίζουν με τους υπόλοιπους. Άσε που μετά από λίγο καιρό θα τα κοπιάρει ο Λε Πα, η Νατάσα και η Πέγκη, οπότε θα τα ακούς συνέχεια και μεταφρασμένα. Όμως η εν λόγω απόγονοι του Ρεμάλ Πατατούρκ ξηγήθηκαν όμορφα στο «Local Strangers». Πήραν 12 αρκετά γνωστά κομμάτια και χωρίς να τους αλλάξουν τα φώτα, μετατόπισαν τον ήχο ένα κλικ ανατολικότερα. Άλλα δείχνουν περισσότερο κλαψιάρικα και άλλα περισσότερο για τα πανηγύρια. Εκεί που περιμένεις το σόλο σαξόφωνο στο Englishman in New York (Sting) σου πετάει ένα τσιφτετέλι! Το Something Got Me Started (Simply Red) σου κάνει λίγο αιγαιοπελαγίτικο, ενώ το La Isla Bonita (Madonna) μου φέρνει κάπως το Τζιβαέρι. Σε κάποια άλλα όπως το Smoke on the Water (Deep Purple) ή το Losing My Religion (REM) η ανατολή φτάνει πολύ βαθιά. Δεν κατάλαβα το γιατί, αλλά μου άρεσε το Serenade (Steve Miller Band) και το Feel (R.Williams). Έχει και άλλα αρκετά γνωστά κομμάτια, με την λίστα στο επίσημο site εδώ με τα μισά τραγούδια να υπάρχουν σε video clip στο Yοutube. Ένα καλό blog στα αγγλικά για το συγκρότημα βρήκα εδώ. Πασάδες ή καραγκίοζηδες, ανάλογα με τα ακούσματα, ρίξτε τους μία ματιά.
thinkpo8.blogspot.com

Τους άκουσα για πρώτη φορά μόλις χθες αλλά έχω πάθει πλάκα...
Είναι από την Τουρκία και παίζουν διασκευές... Ακούστε ένα δείγμα από live για να καταλάβετε....
Αύριο πάω να πάρω και τα cd...
www.musicheaven.gr

Η μπάντα είναι από την Κωνσταντινούπολη και το (ένα) άλμπουμ που έχει κυκλοφορήσει αξίζει πολλά. Ονομάζεται Dolapdere Big Gang.
freddos.yooblog.gr

Για τους Dolapdere τι να πω;; Πρώτη φορά τους άκουσα κι έπαθα σοκ - όχι για τον αυτούσιο ανατόλια ήχο φυσικά, που μ' αρέσει έτσι κι αλλιώς, αλλά για τις εκτελέσεις (take no prisoners) ύμνων. Σ' ευχαριστώ όμως που μου τους γνώρισες
personal.pblogs.gr

Παρασκευή, 27 Φεβρουαρίου 2009

όχι άλλο μπάμ μπάμ...τα αυτιά μας υποφέρουν...



I asked my woman what should I do
To make her happy and to keep her true
All she said that I want from you
Is a likkle likkle piece of the big bamboo

De big bamboo it grows good and strong
The big bamboo grows good and long
The big bamboo stand up straight and tall
And the big bamboo pleases one and all

I gave my girl a sugar cane
Sweets for my sweet I did explain
She gave it back with my surprise
She like the flavor but not the size

I gave my girl a coconut
She said she like it, its o.k. but
The only thing that worries me
What good is the nut without the tree?

I met a chinyman named Dick Van Go
He got married went to Mexico
His wife divorce him pretty quick
She like bamboo but not chopstick

The big, big bamboo, bamboo
Ay yai yai
Money in the land of the Yankee dollar, eh

έτσι ούρλιαξε, ο Γκραούτσο


Γιατί κρατάς ένα ημερολόγιο, όπου πολλές φορές σημειώνεις πράγματα που στην ουσία δεν τολμάς να ψιθυρίσεις δημόσια; Επειδή προσπαθείς να αποκαταστήσεις μια γραμμή επικοινωνίας με σένα τον ίδιο…

Δεν είναι εποχές όπου οι άνθρωποι επικοινωνούν μεταξύ τους…

Είναι εποχές όπου οι άνθρωποι δεν επικοινωνούν ούτε κάν με τον ίδιο τους τον εαυτό…

Μοιάζει σαν να βρισκόμαστε κάτω από ένα μαύρο σύννεφο, σε μια μαζική απελπισία, σε μια μαζική κατάθλιψη, κανείς δεν μπορεί να βρει κουράγιο και κανείς δεν μπορεί να εμψυχώσει κανέναν…


Μοιάζει με τον φοβερό μονόλογο του Γκραούτσο Μάρξ στο ΜΙΑ ΝΥΧΤΑ ΣΤΗΝ ΟΠΕΡΑ, όπου ο φοβερός αναρχικός μυστακοφόρος με το τεράστιο πούρο, βγαίνει μπροστά στα μέλη μιας μεγάλης ορχήστρας και πρέπει να πει δύο λόγια…Η Ορχήστρα δεν τον γνωρίζει και αυτός ανάθεμα αν ξέρει τι να πει και τότε ορμάει σε ένα φοβερό μονόλογο :


- ΠΑΙΔΙΑ, βρισκόμαστε στο ξεκίνημα μιας καινούργιας περιόδου. Τον περασμένο χρόνο είπαν πως είμαστε κίτρινοι. Πως δεν θα μπορούσαμε να τα βγάλουμε πέρα. Τώρα βρισκόμαστε στο ξεκίνημα μιας νέας περιόδου, όπως σας είπα και πριν. ΠΡΟΣΕΞΤΕ…Δεν ρίχνω όλο το βάρος πάνω σας, παιδιά….Τα πράγματα μας ήρθαν ανάποδα. Ο τρομπονίστας έχασε τις αμυγδαλές του μέσα στο τρομπόνι…

ΜΑ ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΘΑ ΞΑΝΑΣΥΜΒΕΙ, γιατί απομακρύναμε το τρομπόνι.

Ο ντράμερ είχε κάτι παρτίδες με ένα από τα κορίτσια της χορωδίας. Η γυναίκα του έκανε αγωγή διαζυγίου και κέρδισε την κηδεμονία των ντραμς.

ΜΑ ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΘΑ ΞΑΝΑΣΥΜΒΕΙ. Φέραμε την υπόθεση στο ανώτερο δικαστήριο και πήραμε πίσω τα ντράμς.

Η γυναίκα του αρπίστα έπιασε παιδί.

ΜΑ ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΘΑ ΞΑΝΑΣΥΜΒΕΙ. Ξαποστείλαμε τον πιανίστα από την πόλη.

Η τύχη ήταν εναντίον μας. Μα αυτά τον περασμένο χρόνο. Τώρα βρισκόμαστε στο ξεκίνημα μιας νέας περιόδου. Αν το ξαναπώ άλλη μια φορά, θα ουρλιάξω…

Παιδιά, τραβάτε έξω και βγάλτε τα πέρα μόνοι σας!!!




Τετάρτη, 25 Φεβρουαρίου 2009

ο Παλαιοκώστας μοιάζει με τα χελιδόνια...φεύγουν οταν έρχεται η άνοιξη...


Η Ομορφιά έγινε Χρησιμότητα. H Χαρά, Γέλιο. Η Δημιουργία, Εργασία. Η Τέχνη, Παραγωγή. Και ο Άνθρωπος, Μηχανή. Αυτή την καταστροφή μερικοί προσπαθούν να την κατοχυρώσουν σαν Πρόοδο.
James Drought, DRUGOTH


Μερικές φορές αναρωτιέται κανείς αν η Τέχνη ομορφαίνει την ζωή, αντιγράφοντας την ζωή, ή η ζωή γίνεται πιο όμορφη όταν αντιγράφει μεγάλα έργα Τέχνης….
Το σινεμά, είναι ας πούμε μια λαϊκή μορφή Τέχνης, γιατί δείχνει πολλά, αλλά αφήνει να εννοηθούν περισσότερα…Αφήνει τη φαντασία του θεατή να καλπάσει και καμία φορά ανοίγει ένα παράθυρο σε ένα κόσμο που δεν τον είχαμε αντιληφθεί, που δεν τον είχαμε αισθανθεί…
Μόνο που καμία φορά τα πράγματα παίρνουν μια εξέλιξη δραματική, τέτοια, που ακόμα και το πιο ευφάνταστο μυαλό πετυχημένου σεναριογράφου δεν θα μπορούσε να το προβλέψει….Είναι τότε που συλλαμβάνουμε τον εαυτό μας, καθισμένο σε κανένα θερινό σινεμαδάκι, να ψιθυρίζουμε : Κοίτα τι πήγαν και σκέφτηκαν; Μα γίνονται αυτά τα πράγματα;

Να που γίνονται και καμία φορά παραγίνονται…

Σε πολλές ταινίες οι κατάδικοι συζητάνε με το φεγγάρι μέσα από τα κάγκελα και σε αυτό εξομολογούνται την επιθυμία τους να περπατούσαν σε μια παραλία, σε μια όμορφη λεωφόρο, σε ένα καταπράσινο φεγγάρι…
Οι κατάδικοι δεν κοιτούν ποτέ κάτω…Το δάπεδο είναι γεμάτο αποτσίγαρα, σκουπίδια και απορρίμματα…Οι κατάδικοι κοιτάνε μόνο ψηλά στον ουρανό…
Από εκεί μόνο ελπίζουν…
Οι κατάδικοι κοιτάνε το φεγγάρι, γιατί μόνο αυτό αντέχουν να αντικρίσουν.. Πριν γίνουν κατάδικοι, τόλμησαν να κοιτάξουν τον ήλιο, αλλά κάηκαν…Άλλωστε το φεγγάρι κάνει τα πράγματα πιο εύκολα μέσα στο σκοτάδι, τα ομορφαίνει, δείχνει μόνο τα σημαντικά και εξαφανίζει τις λεπτομέρειες…

Σήμερα ο Βασίλης Παλαιοκώστας και ο αλβανός κολλητός του Ριτζάι, με σαγιονάρες απολαμβάνει την επέλαση της άνοιξης και το λιώσιμο των τελευταίων χιονισμένων βουνοκορφών και φυσικά την ελευθερία του…

Σήμερα εκατοντάδες χιλιάδες ψυχές, με σαγιονάρες, στοιβαγμένες σε αποθηκευτικούς χώρους με άθλιες συνθήκες διαβίωσης και διατροφής, με πειραγμένη ψυχική υγεία και με καμία προοπτική χαράς ή αξιοπρέπειας απολαμβάνουν την κόλαση τους…

Αν και δεν μοιάζουν με τον Ρόμπερτ Ρέντφορντ και τον Πώλ Νιούμαν στους ΔΥΟ ΔΡΑΠΕΤΕΣ, ο Ριτζάι και ο Παλιοκώστας είναι όντως ένα γνήσιο κινηματογραφικό δίδυμο, όχι για την εφευρετικότητα που παρουσιάζουν οι δύο τους αποδράσεις, ούτε για το προφίλ του λαϊκού ήρωα που τους αποδίδεται, από στόμα σε στόμα…΄Εχουν ενδιαφέρον γιατί κάνουν όλο το υπόλοιπο σύμπαν να μοιάζει σαθρό, αδύνατο, πεζό, γραφικό και στην ουσία ανίσχυρο να τους αντιμετωπίσει…
Έχουν ενδιαφέρον γιατί από ένα νούμερο σε ένα σκοτεινό κελί, μετατρέπονται σε ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΕΣ, καθιστώντας όλους τους υπόλοιπους, απλώς κομπάρσους…
Έχουν ενδιαφέρον γιατί για μια στιγμή μας υπενθυμίζουν, κάτι που ηθελημένα ξεχνάμε…Ότι όλοι είμαστε φυλακισμένοι σε ένα σύστημα παραγωγής – κατανάλωσης…Και για μια στιγμή μας δίνουν την ευκαιρία να ταυτιστούμε με τους ήρωες που ρισκάρουν και καταφέρνουν να σηκώσουν ανάστημα απέναντι στο σύστημα…
Ένα σύστημα που δεν έχει πρόσωπο, που δεν έχει όνομα, που δεν έχει καν εικόνα…
Ο Παλαιοκώστας, μοιάζει σαν ένας πολυεπίπεδος καλλιτέχνης, που γράφει, παράγει, σκηνοθετεί και πρωταγωνιστεί, σε μια επική παραγωγή…

Ένα ακόμα στοιχείο που τους κάνει σχεδόν κινηματογραφικούς ήρωες, είναι ο αριθμός ΔΥΟ. Η φιλία. Μια φιλία που ενώνει στο έγκλημα, συγχωρεί στη τιμωρία και που ξαναενώνει στη διαφυγή, στο σκασιαρχείο…
Σε όλες τις κινηματογραφικές αποδράσεις οι ήρωες πάνε πάντα κατά δυάδες…Μαζί στο γκρεμό (ΠΕΤΑΛΟΥΔΑΣ), μαζί στην αγχόνη ή στην ηλεκτρική καρέκλα ή στο εκτελεστικό απόσπασμα (ΜΠΟΝΙ ΚΑΙ ΚΛΑΙΝΤ), μαζί στην ελευθέρια (ΤΡΑΙΝΟ ΜΕΓΑΛΗΣ ΦΥΓΗΣ) και μαζί και στα τάρταρα…
Μοιάζει ένα είδος συμβίωσης, ένα είδος καταναγκαστικού γάμου…Μόνο στο τέλος της διαδρομής μπορεί να καταλάβει κανείς το είδος της ταινίας, που παίχτηκε μπροστά στα μάτια του…Δράμα, περιπέτεια ή τραγωδία…

Ποια θα είναι η κατάληξη της ταινίας Παλαιοκώστα; Μέχρι πιο σημείο θα αντέξει το φιλοθεάμον κοινό να ταυτίζεται με τους δύο μοναχικούς ήρωες; Ή για πόσες μέρες θα βρίσκονται πρώτο τραπέζι πίστα στα δελτία των 8; Θα δείξει…
Μη ξεχνάτε ότι η Βιομηχανία Θεάματος κατασπαράζει συχνά το θέμα, προκειμένου να κρατήσει ζωντανό κι αμείωτο το ενδιαφέρον της οφθαλμολάγνας πελατείας του, προκειμένου να ταΐσει την αχόρταγη πείνα κατανάλωσης εικόνων σε ζωντανή σύνδεση…
Σήμερα πονάμε όλοι για την Κωνσταντίνα Κούνεβα, αύριο όμως ένα άλλο δράμα, θα μας παρασύρει να ξεχάσουμε το χτεσινό έργο…
Ο Παλαιοκώστας δεν κάνει αντίσταση, ούτε υπέρβαση…εγγράφει μάλλον το όνομα του με ευκρινή γράμματα στο βιβλίο της Ιστορίας της ντόπιας Παρανομίας…Και επιβεβαιώνει το σύνθημα που είναι γραμμένο τον τελευταίο καιρό σε πολλούς τοίχους :

ΝΑ ΓΥΡΙΣΟΥΜΕ ΣΠΙΤΙΑ ΜΑΣ ΗΣΥΧΟΙ; ΠΟΤΕ!!!

Είναι αδύνατον να επιστρέψουμε στη γαλήνη του καναπέ μας…Βγήκαμε όλοι στους δρόμους…Ίσως γιατί μας ενέπνευσε η διαφήμιση που μας προέτρεπε :

ΜΗΝ ΚΑΘΕΣΑΙ ΣΠΙΤΙ!!!

*Το γλυπτό της φωτό είναι ο ΙΚΑΡΟΣ, έργο του Mike Kirkup

Τετάρτη, 11 Φεβρουαρίου 2009

φταίω εγώ ή φταίει ο άλλος μου εαυτός;


Αστεία, η υπόθεση…Σαν να βλέπεις τους αφελφούς Μάρξ να αυτοσχεδιάζουν…Βγαίνει τώρα μερικές μέρες το Υπουργείο Ανάπτυξης και καταγγέλλει ονομαστικά εταιρείες που προχώρησαν σε αδικαιολόγητες αυξήσεις προϊόντων…Με τη τακτική της δημόσιας διαπόμπευσης, ελπίζει έτσι να συγκρατήσει τις τιμές ή να επιβάλει το ορθόν και δίκαιον, επί της εμπορικής συμπεριφοράς των εταιρειών;

Γελοιότερο ακόμα την σκυτάλη, παίρνουν οι Εταιρείες Προστασίας Καταναλωτή και καλούν σε μποϋκοτάζ συγκεκριμένων προϊόντων…Δεν υπάρχει τέλος σε αυτή τη κολόνια μιας εξωπραγματικής ιστορίας, όπου το Κράτος για άλλη μια φορά κάνει τον Πόντιο Πιλάτο και νίπτει τα χείρας του, σαν να μην διαθέτει όλες τις εξουσίες που θα μπορούσε – ΑΝ ΗΘΕΛΕ - να διορθώσει την κατάσταση…

Έχει σημασία όμως, από αυτό το μικρό, να βγάλει κανείς το πολύ φανερό συμπέρασμα, ότι μπροστά του έχει μια Κυβέρνηση, που ΔΕΝ ΘΕΛΕΙ, αλλά και ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ να προβεί στα αυτονόητα, να προχωρήσει τα απλά (όχι τα πολύ σημαντικά) και που την σέρνουν οι εξελίξεις και τα πράγματα, σαν ΑΠΛΟ ΘΕΑΤΗ, ενώ όλοι οι υπόλοιποι βιώνουμε το κόστος της ΑΠΡΑΞΙΑΣ της και της ΑΠΑΞΙΩΣΗΣ της καθημερινής μας ζωής. Μια Κυβέρνηση, που γαντζωμένη στο κάθισμα της ΕΞΟΥΣΙΑΣ, λέει ψέματα, υποκρίνεται, αδιαφορεί, διαπράττει εγκλήματα, παρανομεί και από ότι φαίνεται δεν διστάζει σε τίποτα, προκειμένου να μην παραδεχτεί το πασιφανές : ότι έχει χάσει κάθε επαφή με την πραγματικότητα, και έχει κλείσει τα αυτιά της στην καθημερινή κραυγή ΞΕΚΟΥΜΠΙΣΤΕΙΤΕ, που ακούγεται από άκρη σε άκρη, στην άδεια και έρημη αυτή χώρα…

Δευτέρα, 09 Φεβρουαρίου 2009

είχα μια φίλη κάποτε...τη φώναζα ρηνάκι....


Λείπω.
Δεν ξέρω που είμαι, μα δεν είμαι εδώ.
Καιρό τώρα.
Όποιος με βρεί να τηλεφωνήσει κτλ.
Ποιος όμως θα ανακαλύψει
Το κορίτσι
Πίσω από τις αγριομηλιές
Να κλαίει;

Eίχα μια φίλη κάποτε….

Που άκουγε, όλες τις σκέψεις μου, σε μεταμεσονύκτιες τηλεφωνικές συζητήσεις…
Δεν με διέκοπτε, με άφηνε να μονολογώ ατέλειωτα, να παραληρώ, να περπατάω στην άκρη των σκέψεων μου, μέχρι να πέφτω στο γκρεμό της λογικής μου…

Που με την βελούδινη φωνή της, με γαλήνευε, με τον ίδιο τρόπο που με παρέσυρε σε μεταμεσονύκτια τραπέζια, γεμάτα αμαρτίες και πειρασμούς, ηδονικών επιθυμιών και αρμονικών αναζητήσεων…

Είχα μια φίλη κάποτε, που στο σπίτι της έβρισκα καταφύγιο, και στη ψυχή της κατανόηση, κι ας ήταν πολύ μεγάλο το χάσμα που μας χώριζε…είχε λαμπερά μάτια, αγνή ψυχή, βραχνή φωνή και δάκτυλα κιτρινισμένα από στριφτά τσιγάρα…είχε μια ατέλειωτη σειρά βινύλια, και κάθε φορά που της έφερνα κάτι καινούργιο, κάτι που άκουγε για πρώτη φορά, χοροπηδούσε σαν έφηβη γατούλα…κι ερωτευόταν…Θεέ μου, τι δράματα περνούσαμε κάθε φορά, που θα συναντούσε δύο όμορφα μάτια…

Είχα μια φίλη κάποτε, που για μένα ήταν το πάν, το ημερήσιο σημείο αναφοράς, για μένα και πολλούς άλλους, αναγεννησιακούς τύπους, ξεχασμένους σε άλλες εποχές…
Νόμιζα ότι ήταν η ζωντανή ιστορία του ραδιοφώνου, η ζωντανή ιστορία της ελληνικής μουσικής…

Είχα μια φίλη κάποτε, που πέθανε τέτοια εποχή, και πριν αναχωρήσει σαν πρωταγωνίστρια που σέβεται τον εαυτό της μου ψιθύρισε : Μην κλάψεις, μη στεναχωρηθείς, δεν θα σου λείψω ποτέ…

Είχα μια φίλη κάποτε, που η τελευταία κουβέντα που άκουσα από το στόμα της, ήταν ένα μεγάλο ψέμα. Πάνε οχτώ χρόνια από τότε…

…βρισκόμαστε στο σημείο όπου ξεκοκαλίζουμε την κληρονομιά ανθρώπων με ήθος διαφορετικό από αυτό που έχουμε σήμερα. Κι εμείς υπάρχουμε ακριβώς λόγω του ήθους αυτών των ανθρώπων…
ρηνάκι

Η Ρηνιώ Παπανικόλα (1936 – 2001), και μεγάλωσε στη Μυτιλήνη, κόρη του Μυτιληνιού λόγιου και δημοσιογράφου Στρατή Παπανικόλα, εκδότη της λαογραφικής και σατιρικής εφημερίδας «Τρίβολος» και πρωτεργάτη της γνωστής λογοτεχνικής «Λεσβιακής Ανοιξης». Τέλειωσε το Γυμνάσιο στην Αθήνα και εισήχθη στη Φιλοσοφική Σχολή, αλλά προτίμησε τη δραματική σχολή του Θεάτρου Τέχνης του Kουν.
Ταυτόχρονα, έπιασε δουλειά στον «Ικαρο», το βιβλιοπωλείο-δισκοπωλείο της οδού Βουλής, όπου ήρθε σε επαφή με τον κόσμο της δισκογραφίας. Τα επόμενα χρόνια, άφησε εποχή το πέρασμά της από τα καταστήματα δίσκων που έφτιαξε η ίδια στο κέντρο της Αθήνας (Kύκλος, Blow up κ.ά.). Την ίδια εποχή άρχισε και η σχέση της με το ραδιόφωνο που έμελλε όμως να αναπτυχθεί, με προσωπικές εκπομπές, αργότερα.
Kατά τη δικτατορία συνελήφθη, κρατήθηκε επί μήνες και παραπέμφθηκε σε δίκη, επειδή έκρυψε στο σπίτι της τον Μίκη Θεοδωράκη. Με τη μεταπολίτευση άρχισε η συνεργασία της με το ραδιόφωνο -πρώτα με το Α', Β' και Γ' Πρόγραμμα (επί Χατζιδάκι) της ΕΡΤ, και κατόπιν με τον 902 Αριστερά και τον Μελωδία. Ηταν η πρώτη που συνέδεσε στις εκπομπές της («Τα τραγούδια της γης», «Γλυκό του κουταλιού κ.ά.) ποικίλα είδη μουσικής. Η συνύπαρξη λόγου, ιδίως ποίησης, και μουσικής, χαρακτήριζε μέχρι τέλους τις εκπομπές της.
Η Ρηνιώ Παπανικόλα είχε επίσης διακριθεί στη μουσική επένδυση πλήθους θεατρικών παραστάσεων και κινηματογραφικών ταινιών. Το '96, εξέδωσε την ποιητική συλλογή «Μπλε», ενώ το 2000 δημοσίευσε στο περιοδικό «Μελωδία» αυτοβιογραφικά κείμενα υπό τον τίτλο «Ιστορίες από τη ζωή των δίσκων».

μια βόμβα στο μάτι μου, επειγόντως...


…ο δημιουργός, θα μείνει πάντα ο μεγάλος μάγος, θα είναι πάντα ο Προμηθέας που φέρνει τη φωτιά από τους ουρανούς στη Γη. Όσο δεν σβήνει η ίδια η ανθρωπότητα, δεν θα σβήσει η Τέχνη…
ΕΡΝΣΤ ΦΙΣΕΡ

Καλά τα έλεγε ο “ποιητής”, τι γίνεται όμως όταν σβήνει η ανθρωπότητα, σαν fade out πλάνο σε σκοτεινή οθόνη; Ότι ονειρεύτηκα, ένα μικρό καραβάκι στα κύματα του ωκεανού, με αντιστάσεις στα ρεύματα και στην ορμή των καιρών…πίστεψα ότι το σινεμά – για παράδειγμα – θα μπορούσε να ομορφαίνει τη ζωή και να τη γεμίζει χρώματα, όνειρα, συναισθήματα…Φαντάστηκα πως η ζωή θα μπορούσε να είναι ένα λούνα πάρκ, γεμάτο από κλόουν και ατέλειωτα παιγνίδια, φαντάστηκα πως η ζωή θα μπορούσε μέσα από τη Τέχνη να γίνει πιο χαρούμενη, πιο φινετσάτη, πιο υποφερτή…
Νόμιζα ότι μέσα από την Τέχνη λέμε την γνώμη μας, δείχνουμε τις προτιμήσεις μας (κάθε είδους και μορφής), εκφράζουμε τις ανάγκες μας, αλλά πάνω από όλα ζούμε τη ζωή μας έντονα, μιλάμε για εμάς στους άλλους χωρίς αναστολές και φοβίες, βοηθάμε τους εαυτούς μας να γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι και βάζουμε ένα λιθαράκι για ένα κόσμο χωρίς σύνορα, γινόμαστε ένα με μια μεγάλη παρέα , με μια μοναδική συντροφιά, με τους πιο απαιτητικούς εραστές μιας όμορφης ζωής…
Όλα αυτά, τα πιο πάνω…

ΕΝΑ ΜΕΓΑΛΟ ΛΑΘΟΣ…

Αυτό είναι το συμπέρασμα μου, από την επίσκεψη μου στην έκθεση BODIES…

Λυπάμαι πολύ, ακόμη ένα παιδικό όνειρο, αποδείχτηκε πολύ – μα πάρα πολύ – αφελές….

Κυριακή, 08 Φεβρουαρίου 2009

Είπα να ακούσω ένα τραγούδι, με ανοικτή καρδιά



Σαν μάρτυρας ανήκω στην ευγενή
τάξη των πληρωμένων
των σχεδιασμένων, των προκατασκευασμένων
που ύστερα από πρόβες αρκετών ωρών
πλάθουν ρόλους με ειδικές προδιαγραφές
αυτών που σαν βγαίνουν
απ’τον ανακριτή
όλοι μαζί τους κράζουν :
"α, να χαθείς κι ορκίστηκες
μέρα που ξημερώνει..."
κι ύστερα όλοι μαζί κινούν
για να τους πετροβολήσουν.

Και σαν αθώος πάλι
είμαι αρκούντως... ένοχος
ελλείψει αποδεικτικών στοιχείων
το όπλο του φόνου χάθηκε
όταν ο αστυνόμος έχασε τη προσοχή του
για χάρη μιας καμαριέρας
κι όταν αυτή τον έχωσε
κάτω από τα ζεστά σκεπάσματα της
έγινε και το δεύτερο φονικό
"μάι γκόντ!! γουώτ κάιντ οφ χάουζ
ιζ ιτ"...

Σκότωσα γονείς, αδέλφια και ξαδέλφια
και - τουλάχιστον από συγγενείς -
δεν γλύτωσε κανένας
και σκώτωμα για σκώτωμα
αφάνησα ολάκερη τη πόλη
έμεινα εγω κι ο δήμαρχος
που εκτελεί και χέη δικαστή
ακόμη και κουρέα αν χρειαστεί
αυτός για να μου δίνει απαλλαγή και χάρες
και εγώ να τον ψηφίζω
σαν ο τελευταίος επιζών
κι έντιμοσ πολίτης
στην έρημη τούτη χώρα

Είπα να ακούσω ένα τραγούδι, με κλειστά μάτια

Σάββατο, 07 Φεβρουαρίου 2009

Είπα να πώ ένα τραγούδι ακόμα, έστω και φάλτσο



Την πρώτη φορά, που χρησιμοποίησα τον όρο cult, οργανώνοντας με το αιμοσταγές περιοδικό CINE 7 το 1988 το CULT & TRASH ΜΑΡΑΘΩΝΙΟ στο σινεμά ΑΛΦΑΒΙΛ, ποτέ δεν φαντάστηκα ότι αυτό, θα με καταδίωκε σαν ανομολόγητο έγκλημα σ΄όλη μου τη ζωή….Οι πιο πολλοί τότε δεν ήξεραν τι σήμαινε όρος, και φανταζόντουσαν διάφορα εξωτικά περίεργα ερωτικά παιγνίδια…Ο Μαραθώνιος αυτός είχε τεράστια επιτυχία, 15.000 άτομα σε δύο εβδομάδες.. Ξαναχρησιμοποίησα τον όρο ξανά σποραδικά στις μεταμεσονύχτιες προβολές στην ΟΠΕΡΑ, στην ΑΛΚΥΟΝΙΔΑ και στο ΙΝΤΕΑΛ. Από τότε με ότι καταπιάνομαι ο όρος με καταδιώκει, σαν μια κακιά μαυροφορομένη νεράιδα.
Πολλά χρόνια τώρα εμφανίζεται στη ζωή μου ο κος. Νίκος Τριανταφυλλίδης και με τραβολογάει σε ένα φοβερό παιγνίδι, επιστροφής στις ρίζες…
Με τον αιρετικό Νίκο Τριανταφυλλίδη έχουμε μια κοινή πορεία δεκαετιών, από τότε που κάναμε και οι δύο το ίδιο λάθος, να γυρίσουμε από το Λονδίνο, αντί να μέναμε για πάντα στα ξένα…Έχουμε τις ίδιες εμμονές, τις ίδιες αναφορές σε ταινίες, μουσικές ακόμη και σε φίλους, ζωντανούς και πεθαμένους… Για πολλά χρόνια αρνιόμουν να συμπράξω με το πετυχημένο Φεστιβάλ του GAGARIN κι αυτό γιατί πίστευα too late for rock n’roll. Μετρώντας όμως τόσους και τόσους φίλους να χάνονται σε μια δίνη απώλειας και μαρασμού, συμφώνησα μαζί του, ότι είμαστε πια πολύ λίγοι, για να είμαστε κλεισμένοι στα σπίτια μας…
Μετά από ένα Δεκέμβρη εξέγερσης κι απείθειας, με χαρά συμπράττω ενεργά με το CULT FILM FESTIVAL σαν το μόνο αυθεντικά επαναστατικό κι ανατρεπτικό γεγονός σε αυτή την άνυδρη πόλη, σαν την πιο γνήσια underground και alternative κίνηση συνειδητοποιημένου χαβαλέ (να χρησιμοποιήσω και μια αγαπημένη φράση του Βαγγέλη Κοτρώνη, του πρώτου των άτακτων) και διονυσιακού εορτασμού του σπουδαίου, μέσα από το ασήμαντο…Βγάζουμε τη γλώσσα επιδεικτικά, σε μια σοβαροφανή κοινωνία που λατρεύει μόνο τις μονοσήμαντες μπούρδες και που έχει πνίξει όλες τις αισθήσεις της στο σκουπίδι.
Το CFF ανακυκλώνει παραγνωρισμένα και ξεχασμένα έργα, αναδείχνοντας σαν μοναχικές κραυγές δημιουργικής αγωνίας και δίνει ραντεβού με μερικούς από τους πιο σημαντικούς Δημιουργούς που έδωσαν και δίνουν την μάχη τους ενάντια στο ρεύμα και στις καλές – κατά τη κοινή λογική – συμπεριφορές…Το CCF είναι το Φεστιβάλ των καταραμένων, των ευαίσθητων, των εξεγερμένων, των άτακτων…Χαίρομαι να είμαι ένας από αυτούς…
Θα υπογράψω δήλωση μετάνοιας για τα τελευταία χρόνια που προσποιήθηκα το καλό παιδί, θα βάλω τα καλά μου, θα πάρω τα σιμπράκαλα μου και είμαι έτοιμος να καταπιώ σπαθιά, να βγάλω φλόγες από τα αυτιά μου, να αυτοτεμαχιστώ σε εκατό κομμάτια και τέλος να εκτελέσω το περίφημο νούμερο, ο άνθρωπος πύραυλος…
Έχουμε κρατήσει μια θέση και για σας, ενδιαφέρεστε;

7ο ΦΕΣΤΙΒΑΛ CULT ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 13 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ
ΣΑΒΒΑΤΟ 14 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ
ΚΥΡΙΑΚΗ 15 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ

GAGARIN 205 LIVE MUSIC SPACE

ANNA ΓΟΥΛΑ
ΚΩΣΤΑΣ ΒΟΥΤΣΑΣ
ΒΑΣΟΣ ΓΕΩΡΓΑΣ
ΦΑΙΔΩΝ ΓΕΩΡΓΙΤΣΗΣ
ΓΙΩΡΓΟΣ ΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ
ΚΩΣΤΑΣ ΓΚΟΥΖΓΚΟΥΝΗΣ
ΓΙΩΡΓΟΣ ΖΕΡΒΟΥΛΑΚΟΣ
ΚΑΡΟΛΟΣ ΖΩΝΑΡΑΣ
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΟΛΙΟΔΗΜΟΣ
ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΥΛΩΝΑΣ
ΒΑΣΙΛΗΣ ΜΠΟΥΝΤΟΥΡΗΣ
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΣΕΙΡΗΝΑΚΗΣ
ΠΑΥΛΟΣ ΤΑΣΙΟΣ
ΝΙΚΟΣ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΙΔΗΣ
&
Ο "ΓΙΑΤΡΟΣ

Κλα-κλα-κλαύδιος


Τράβηξε την κουρτίνα ο Γράτος
Και είπε στον φοβισμένο Κλαύδιο
Που έτρεμε σαν φύλο δένδρου στο καταχείμωνο..
- Γίνε αυτοκράτορας μας, γενναίε Κλαύδιε
Κι εμείς σε ακολουθούμε
Και το παλαιό της Ρώμης μεγαλείο
Γρήγορα να ξαναζωντανέψει!
Υπάρχει του Καίσαρα ένας αετός
Που πρέπει να ανακτηθεί…
Γίνε αυτοκράτορας μας!!!

Κι απάντησε ο Κλαύδιος
Χωρίς να τρέμει πια
Χωρίς να κομπιάζει πια
Χωρίς να φοβάται πια
Χωρίς να το πολυσκεφτεί καλά
Χωρίς το στόμα του να τραυλίζει ούτε στιγμή
Πράγμα παράξενο κι άξιο θαυμασμού
- Μίλησες για κουκουβάγια ή για αετό
Γιατί δεν αντελήφθην…
Μια και θα μπορούσα
Να ανακτήσω και τα δύο…

Παρασκευή, 06 Φεβρουαρίου 2009

Erick Lee Purkhiser was my hero, 1946-2009...A tear for Lux is not enough...

Με έπιασε ένα μπούκωμα εχτές…Δεν ήθελα να μιλήσω σε κανένα, για κανένα λόγο, δεν ήθελα τη παραμικρή σχέση με όσα σχεδόν με μονότονη ευλάβεια, επαναλαμβάνω κάθε μέρα… Ένοιωσα τόσο άδειος, τόσο κενός, τόσο ανίκανος, τόσο εγκαταλελειμμένος από τις δυνάμεις μου…Ένα μαύρο σύννεφο πλάκωσε όλο τον ουρανό μου…. Σαν ένα μικρό σύννεφο πάνω από το κεφάλι μου, που να ρίχνει καταρρακτώδη βροχή, μόνο όπου στέκομαι και βρίσκομαι, ενώ παραδίπλα να έχει καταπληκτικό ήλιο….Ένοιωσα μια γομολάστιχα να σβήνει από το τετράδιο της ζωής μου εποχές, μνήμες, συναισθήματα, αναμνήσεις…

Σαν ένα πουλί που κάποτε πέταγε πολύ ψηλά, αλλά που τώρα τα φτερά του δεν το κρατάνε ούτε καν να δοκιμάσει, κάτι σαν ένα λουλούδι που μαραίνεται και περιμένει τη πλήρη παράδοση, τον αποχαιρετισμό, χωρίς να μπορεί να κάνει κάτι να αλλάξει την μοίρα του, κάτι να αποφύγει το μοιραίο, σαν ένα αυτοκίνητο που τρέχει με τρομερή ταχύτητα, αλλά δεν πιάνουν τα φρένα του…

Και εκείνη τη στιγμή, σαν ταινία περνάνε μπροστά από τα ματιά σου, εικόνες και στιγμές, το άρωμα μια ανέμελης καλοκαιρινής βραδιάς, σε ένα ταβερνάκι στου Ψυρρή, τα γέλια από ένα ξενύκτι σε ένα καφέ στα Ιλίσια, οι μπύρες στη πλατεία Μουράτ, ένα απόγευμα στον Ισθμό Ρίου Αντίρριου και αυτή να σου ψελλίζει : μάλλον είμαι έγκυος…

Δεν ξέρω πως έμπλεξε τόσο πολύ το κουβάρι…Την προηγούμενη το βράδυ, είχαμε συναντηθεί με τον Γιάννη Δ., βετεράνο σκηνοθέτη της Φίνος Φιλμ και είχαμε περάσει ένα καταπληκτικό βράδυ, γεμάτο ανέκδοτα και κουτσομπολιά, από την εύφορη κοιλάδα των περασμένων ξεχασμένων μεγαλείων…Το είχα καταδιασκεδάσει τόσο πολύ, δεν βρίσκεις άλλωστε κάθε μέρα την ευκαιρία, κάποιος να σου λέει : ακόμη είσαι μωρό…

Όμως η είδηση του θανάτου του Lux Interior των Cramps, με βάλτωσε…Τους είχα δει πριν μερικά χρόνια ζωντανούς στο Λονδίνο και για μένα αυτό το death trash rockabilly ήταν όλα μου τα νιάτα, όλη μου η ανεμελιά, όλα μου τα όνειρα, όλη μου η ζωντάνια, όλη μου η έμπνευση, σχεδόν όλη μου η ζωή…Ο μπαγάσας μου την έκανε απότομα, ανεξήγητα, απροσδόκητα και μου έκλεψε όλα τα παραπάνω κι ακόμα πιο πολλά…Ποτέ δεν περίμενα να κλάψω τόσο πολύ για τον Lux και το απόγευμα θυμήθηκα κάτι που έλεγε η γιαγιά μου : στις κηδείες δεν κλαίμε ποτέ για τους πεθαμένους, κλαίμε για εμάς…

Thats a real date with Elvis, σκέφτηκα κι αυτό άρχισε να με παρηγορεί και μετά ήρθε το κοριτσάκι με τους Ήλιους, αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία….


Σήμερα έβρεχε κανονικά, κι όχι μόνο στο ταρακουνημένο μου μυαλό. Η βροχή με πέτυχε στο δρόμο…Μούλιασα ολόκληρος, αλλά μου φάνηκε ότι στα αυτιά μου άκουγα το τραγουδάκι

Little sister, dont you
Little sister, dont you
Little sister, dont you kiss me once or twice
Then say its very nice
And then you run
Little sister, dont you
Do what your big sister done


Το άκουγα ντουέτο, διέκρινα καθαρά μέσα από τον ήχο της βροχής δύο φωνές….Την βελούδινη του Βασιλιά και την αγριοφωνάρα του Lux…

Άρχισα να το τραγουδώ κι εγώ…A real date with Elvis…

Δεν κλαίμε ποτέ στις κηδείες για να συγχωρεθούν οι πεθαμένοι, εμείς θέλουμε συγχώρεση και ποιος να μας τη δώσει…

Παρασκευή, 23 Ιανουαρίου 2009

Nice to meeet you, Mr. ROBIN GUTHRIE

Please allow me to introduce myself
Im a man of wealth and taste
Ive been around for a long, long year
Stole many a mans soul and faith
And I was round when jesus christ
Had his moment of doubt and pain
Made damn sure that pilate
Washed his hands and sealed his fate
Pleased to meet you
Hope you guess my name
But whats puzzling you
Is the nature of my game
I stuck around st. petersburg
When I saw it was a time for a change
Killed the czar and his ministers
Anastasia screamed in vain
I rode a tank
Held a generals rank
When the blitzkrieg raged
And the bodies stank
Pleased to meet you
Hope you guess my name, oh yeah
Ah, whats puzzling you
Is the nature of my game, oh yeah
I watched with glee
While your kings and queens
Fought for ten decades
For the gods they made
I shouted out,
Who killed the kennedys?
When after all
It was you and me
Let me please introduce myself
Im a man of wealth and taste
And I laid traps for troubadours
Who get killed before they reached bombay
Pleased to meet you
Hope you guessed my name, oh yeah
But whats puzzling you
Is the nature of my game, oh yeah, get down, baby
Pleased to meet you
Hope you guessed my name, oh yeah
But whats confusing you
Is just the nature of my game
Just as every cop is a criminal
And all the sinners saints
As heads is tails
Just call me lucifer
cause Im in need of some restraint
So if you meet me
Have some courtesy
Have some sympathy, and some taste
Use all your well-learned politesse
Or Ill lay your soul to waste, um yeah
Pleased to meet you
Hope you guessed my name, um yeah
But whats puzzling you
Is the nature of my game, um mean it, get down
Woo, who
Oh yeah, get on down
Oh yeah
Oh yeah!
Tell me baby, whats my name
Tell me honey, can ya guess my name
Tell me baby, whats my name
I tell you one time, youre to blame
ROLLING STONES, the

Τον τελευταίο καιρό, σπάνια εγκαταλείπω τον Πύργο της απομόνωσής μου, και αντίθετα η αγοραφοβία που με βασάνιζε χρόνια τώρα, γίνεται ολοένα και η καλύτερη μου φίλη…Τουλάχιστον δείχνει σταθερότητα χαρακτήρα στις επιλογές της…
Χθες όμως ξεμύτισα, και άφησα τον εαυτό μου να οδηγηθεί σε παλιά λημέρια και αμαρτωλούς τόπους του παρελθόντος…Κι έφτασα στο εξωτικό GAGARIN…
Συγκινήθηκα πολύ….Θυμήθηκα που πήγα τον Νίκο, πρώτη φορά και του έδειξα τον χώρο, σαν εγκαταλειμμένο πορνό σινεμά…Θυμήθηκα τη μετακατασκευή του και τη προσαρμογή του σε ροκ κλαμπ. Θυμήθηκα τα χαμόγελα και τα όνειρα του Νίκου και είδα τα απογοητευμένο του πρόσωπο σήμερα, λιγάκι γερασμένο, λιγάκι παραιτημένο, λιγάκι νικημένο, αλλά σίγουρα γεμάτο μοναξιά…
Ο Robin Guthrie στη σκηνή, μια μηχανή μουσικής ζωγραφικής, ο υπεύθυνος πολλών εφηβικών ονειρώξεων μέσα από την μουσική των Cocteau Twins… Κάποτε μια τέτοια εμφάνιση θα ήταν το γεγονός της χρονιάς, τώρα με το ζόρι μαζεύτηκαν 100 άτομα…Τόσοι μείναμε…γνωριζόμαστε με τα μικρά μας ονόματα…Και χάρηκα σαν μικρό παιδί που είδα φίλους ξανά…Ήμασταν εκεί όρθιοι ο Νίκος, ο Θωμάς Μαχαίρας, η Έφη Παπαζαχαρίου, ο Ηλίας Πυκνάδας, ο Χρήστος Δασκαλόπουλος…
Μαγεμένοι από μια μουσική, που έμπαινε από τα αυτιά και τρύπωνε μέσα στην καρδιά σου… Απαλά, σαν χάδι, σαν το φτερούγισμα ενός περιστεριού, σαν το αέρα καλοκαιρινού μεσημεριού…
Η μουσική όπως όφειλε να είναι…να σε ταξιδεύει, να σε απομονώνει από τον χώρο, να σε μεταφέρει σε άλλο τόπο και χρόνο…Γιατί και στην μουσική είσαι μόνος όπως, παραδίδεσαι, όπως όταν είσαι στη μήτρα της μητέρας σου, ανήμπορος να αντιδράσεις, παρά μόνο ικανός να αντιληφθείς την ζεστασιά και την ομορφιά…
Πήγα πολλά χρόνια πίσω…σε αυτό το πρώην σινεμά…ΑΝΤΙΝΕΑ…Έμενα απέναντι, σε ένα σπίτι με τεράστια αυλή που δεν υπάρχει πιά…Θα’ μουν 3 ετών…Η ύπαρξη του σινεμά απέναντι από το σπίτι μου με δαιμόνιζε…Μια φορά που μετά από πολλά παρακαλετά, οι γονείς προσπάθησαν να με πάρουν μαζί τους, οι υπεύθυοι δεν μου επέτρεψαν την είσοδο, αφού ήταν ΑΚΑΤΑΛΛΗΛΟ έως 13 ετών. Οι γονείς μου με έστειλαν πίσω σπίτι και αυτοί πήγαν να σκοτώσουν το βράδυ τους…Μου φάνηκε τόσο σκληρό, τόσο άδικο, τόσο ρατσιστικό…Βρήκα μια τεράστια συκιά στο πλάι, σκαρφάλωσα στο πιο ψηλό κλαδί, και ανακάλυψα τον Παράδεισο…τεράστια πρόσωπα, πιστόλια, κυνηγητά. Στην αρχή τρόμαξα, φοβήθηκα για τους γονείς μου που ήταν μέσα, μετά όμως χαλάρωσα και άρχισα να το απολαμβάνω. Ώσπου το κλαδί που στηριζόμουν έσπασε και έπεσα με το κεφάλι στον χωματόδρομο…Διάσειση. Έμεινα 3 ημέρες σε αφασία. Από τότε ήξερα ότι θα ασχοληθώ με το σινεμά και ότι όσο ζω το σινεμά θα με πληγώνει. Βγήκε αληθινό…
Η ταινία ήταν Ο ΤΡΙΤΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ του Κάρολ Ρήντ κι ο ΟΡΣΟΝ ΓΟΥΕΛΛΕΣ μοιραίο πρόσωπο και υπεύθυνος για τη ματαιόδοξη δυστυχία που κουβαλάω όλα αυτά τα χρόνια.

Ο Guthrie τελειώνει, σεμνά αποχαιρετά το κοινό…Δεν είχα ξαναζήσει τέτοια εμπειρία… Τον είχα ξαναδεί στο Λονδίνο με τον Harold Budd, αλλά τότε αλλοιώς εξηγούσα τα πραγμάτα, με άλλο μάτι τα αντίκρυζα.

Δύο συναντήσεις με αξιοσημείωτους ανθρώπους μέσα στην ίδια εβδομάδα; Είχε προηγηθεί τσάι, το απόγευμα της Δευτέρα με τον Martyn τωνTIGER LILLIES, αλλά σε αυτό θα αναφερθώ κάποια άλλη στιγμή…

Ο λιγοστός κόσμος χειροκροτά και ζητά κι άλλο…Με πιάνει μανία καταδίωξης. Δεν αντέχω άλλη συγκίνηση…Φεύγω σαν κυνηγημένος και βγαίνω στην Λιοσίων… Κλαίει ο ουρανός, τεράστια δάκρυα… Λίγα στενά πιο κάτω, το ίδιο πρωί ένα φορτηγάκι χτύπησε μια γιαγιά που πήγαινε στο σχολείο το εγγονάκι της , ατύχημα ένα, θύματα δύο…
Ηλίθια που είναι η ζωή ή τι ηλίθιοι που είμαστε εμείς;
Nice to meet you Mr. Robin Guthrie…Be well!!

http://www.cocteautwins.org/~robin/
http://www.myspace.com/robinguthrie

TΙ ΣΟΥ ΕΙΝΑΙ κι αυτές οι ΑΓΑΠΕΣ;



Δανείζομαι τον τίτλο του χτεσινού πόστ, από το μπλόγκ του palioskilo, που είναι από τα αγαπημένα μου…

Υλικά Κατεδαφίσεως και φθαρμένοι τοίχοι…

Εκεί που νόμιζες ότι υπάρχει στέρεο έδαφος ανακαλύπτεις άμμο και μάλιστα κινούμενη, ικανή να σε τραβήξει στα πιο γερά σκοτάδια, στα πιο ανθεκτικά σκοτάδια, σε ανίκητα σκοτάδια…

Εκεί που νόμιζες ότι βρίσκεσαι σε μια ακίνδυνη πτήση, καλά προστατευμένη με όλα τα μέσα διάσωσης, ανακαλύπτεις ότι τελικά ήταν μια ελεύθερη πτώση από ουρανοξύστη, χωρίς επιστροφή στην πραγματικότητα, χωρίς ελπίδα να τη σταματήσει ένα αόρατο χέρι, ένας φιλεύσπλαχνος από μηχανής θεός, έστω ο Spiderman ή κάποιος σούπερ ήρωας, με αμφιλεγόμενη προσωπικότητα…

Εκεί που πίστευες ότι ήταν καλοκαίρι και όλοι οι ήχοι της νύχτας να συνηγορούν, ξεπροβάλει μια μέρα γεμάτη χιόνια και πολλές πεταλούδες νεκρές από το κρύο στο πρεβάζι του παραθύρου σου.

Δεν υπάρχουν αγάπες… Προσωπικές φιλοδοξίες και ασκήσεις εξουσίας μόνο…

Ηλίθιες ανασφάλειες και ερωτική λαιμαργία…Δυστυχώς η μαγειρική είναι η μόνη τίμια Τέχνη…Γνωρίζει τη χρησιμότητα της και ομολογεί ότι απευθύνεται στα πιο ταπεινά ένστικτα…Αυτοσυντήρηση, βουλιμία…Γι αυτό είναι Τέχνη…

Οι Αγάπες δεν υπάρχουν, μένουν σαν προσωρινά σημάδια, σαν μικρά δώρα που προσφέρθηκαν πάνω στην ψευδαίσθηση του ενθουσιασμού, σαν αναμνήσεις μιας εκδρομής που στο τέλος της έμειναν αμφιβολίες, σαν ένα άρωμα που νομίζεις ότι ξέμεινε στην ατμόσφαιρα, σε μερικά χαμόγελα που θυμάσαι να χαράκτηκαν αυ